Όταν η Natalie Wood πήρε τον ρόλο της Maria στο West Side Story το 1961, βρισκόταν ήδη ανάμεσα στις μεγαλύτερες σταρ του Χόλιγουντ. Είχε εμφανιστεί στο Miracle on 34th Street, είχε κερδίσει υποψηφιότητα για Όσκαρ με το Rebel Without a Cause και είχε αποδείξει ότι μπορούσε να σταθεί δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής.
Το μιούζικαλ, όμως, θα της άφηνε μια ιδιαίτερα πικρή ανάμνηση.
Η Wood είχε ηχογραφήσει τα τραγούδια της Maria πιστεύοντας ότι η δική της φωνή θα ακουγόταν στην τελική ταινία. Η παραγωγή, ωστόσο, θεωρούσε ότι οι απαιτήσεις της μουσικής του Leonard Bernstein ξεπερνούσαν τις φωνητικές της δυνατότητες και είχε ήδη φέρει τη Marni Nixon, μία από τις διασημότερες «κρυφές φωνές» του παλιού Χόλιγουντ.
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ότι η Nixon θα την ντούμπλαρε. Ήταν ότι η Wood δεν γνώριζε εξαρχής τι πραγματικά σχεδίαζε η παραγωγή.
Η Nixon βρισκόταν δίπλα της με την εντύπωση ότι λειτουργούσε ως φωνητική καθοδηγήτρια. Παράλληλα, όμως, ηχογραφούσε τις εκδοχές που τελικά χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία. Η ίδια η Nixon θυμόταν αργότερα πόσο άβολα αισθανόταν με την κατάσταση, λέγοντας ότι «ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί» από την αμηχανία.
Όταν η Natalie Wood έμαθε ότι η φωνή της είχε αντικατασταθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, σύμφωνα με τη Nixon, έγινε «απολύτως έξαλλη» και έφυγε από το στούντιο οργισμένη.
Η πρακτική ήταν συνηθισμένη στο Χόλιγουντ της εποχής. Οι λεγόμενοι ghost singers δάνειζαν τις φωνές τους σε μεγάλους σταρ, συχνά χωρίς να παίρνουν ούτε την αναγνώριση που τους άξιζε.
Η ειρωνεία είναι ότι το West Side Story έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά μιούζικαλ όλων των εποχών. Πίσω από τη Maria που θυμούνται εκατομμύρια θεατές, όμως, υπήρχαν δύο γυναίκες: το πρόσωπο της Natalie Wood και η φωνή της Marni Nixon.
