Και αν θες κι άλλο ένα λόγο να αγαπήσεις τα 90s – πέρα από τα soundtrack, τις μουσικάρες, τη μόδα και τις αφίσες από περιοδικά κολλημένες στον τοίχο – είναι αυτός: Primal Fear, ή αλλιώς Φόβος Ενστίκτου. Η ταινία που έψαξε ανάμεσα σε 2.000 ηθοποιούς για να βρει τον ιδανικό Aaron Stampler (και τον βρήκε στον άγνωστο τότε Edward Norton), που καθήλωσε κοινό και κριτικούς, και που έκανε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια στο box office με budget μόλις 30. Αυτό το διαμαντάκι από την πιο ειλικρινή κινηματογραφικά δεκαετία, ανέβηκε πριν λίγες μέρες στο Netflix και φώναζε να το ξαναδούμε – όχι μόνο για την ανατροπή που ακόμα προκαλεί ρίγος, αλλά και γιατί σε γυρνάει πίσω σε μια εποχή που οι ταινίες έλεγαν ιστορίες χωρίς φίλτρα.
Και ναι, τα 90s ήταν ωραία. Όχι επειδή ήταν τέλεια – αλλά γιατί ήταν ευθεία. Όπως και το Primal Fear. Ένα σφιχτοδεμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ, που δεν χρειάζεται φανταχτερά CGI ή “έξυπνα” σεναριακά κόλπα για να σου περάσει την ένταση και την αλήθεια του. Ο Richard Gere δίνει ρέστα, αλλά ο Edward Norton, με το βλέμμα του παιδιού και τη φωνή του τέρατος, σηκώνει την ταινία στους ώμους του – και χαρίζει στο κοινό μια από τις πιο ανατριχιαστικές ερμηνείες που έγιναν ποτέ σε κινηματογραφικό ντεμπούτο. Αν δεν την έχεις δει, δες την. Αν την έχεις δει, ξαναδες την. Γιατί τα 90s μπορεί να έφυγαν, αλλά τέτοιες ταινίες δεν ξεχνιούνται.
