Το σύγχρονο σινεμά τρόμου χρωστά πολλά στο «Psycho» του Alfred Hitchcock, που κυκλοφόρησε το 1960 και σόκαρε το κοινό με τον ωμό τρόπο που απεικόνισε τη βία και τη σεξουαλικότητα. Η ταινία άλλαξε τους κανόνες του είδους, γιατί στηρίχθηκε στον ρεαλισμό: δεν υπάρχουν τέρατα ούτε υπερφυσικές παρουσίες. Αντίθετα, ο τρόμος γεννιέται μέσα από κάτι εντελώς καθημερινό – ένα απλό μοτέλ και έναν φαινομενικά συνηθισμένο άνθρωπο. Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε τον δρόμο για το slasher σινεμά που θα εκραγεί τη δεκαετία του ’70 με ταινίες όπως το The Texas Chainsaw Massacre, το Black Christmas και αργότερα το Halloween.
Η πιο εμβληματική στιγμή της ταινίας είναι φυσικά η περίφημη σκηνή του ντους. Το μαχαίρι που κατεβαίνει προς το σώμα της Janet Leigh, το αίμα που χάνεται στον νεροχύτη, η μουσική που έχει ταυτιστεί για πάντα με τον κινηματογραφικό τρόμο και τα γρήγορα κοψίματα στο μοντάζ δημιούργησαν μια σκηνή που έμεινε χαραγμένη στην ιστορία του σινεμά. Όταν ο Γάλλος σκηνοθέτης François Truffaut ρώτησε τον Hitchcock γιατί έκανε το Psycho, εκείνος απάντησε απλά ότι τον ενέπνευσε «η δολοφονία στην μπανιέρα που έρχεται από το πουθενά».
Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, ένα πραγματικό έγκλημα σκίασε την τηλεοπτική προβολή της ταινίας. Το 1966, το αμερικανικό δίκτυο CBS είχε αγοράσει τα δικαιώματα προβολής του Psycho έναντι 800.000 δολαρίων, αλλά ανέβαλε την προβολή όταν η 21χρονη Valerie Percy δολοφονήθηκε άγρια στο σπίτι της στο Σικάγο. Ο δράστης μπήκε στο σπίτι της και τη μαχαίρωσε δώδεκα φορές. Η μητέρα της, Loraine Percy, είδε τον δολοφόνο δίπλα στο σώμα της κόρης της, όμως εκείνος της έριξε φως στο πρόσωπο με φακό και κατάφερε να διαφύγει. Ο δράστης δεν εντοπίστηκε ποτέ, και όταν τελικά το Psycho προβλήθηκε στην τηλεόραση το 1967, η περίφημη σκηνή του ντους είχε ήδη περικοπεί σημαντικά. Το τραγικό αυτό γεγονός έκανε τη γραμμή ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα να μοιάζει τρομακτικά λεπτή.
