Της Δέσποινας Πολυχρονίδου
Κάποτε οι feel-good ταινίες ήταν ο βασιλιάς της χαλαρής ψυχαγωγίας. Μιλάμε για εκείνα τα φιλμ που έβαζες τυχαία στην τηλεόραση και, πριν το καταλάβεις, καθόσουν στον καναπέ με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Τώρα;
Στα ’90s και τα early ’00s, τα στούντιο επένδυαν μαζικά σε mid-budget παραγωγές, ταινίες 20–40 εκατομμυρίων που δεν ήταν blockbusters, αλλά είχαν καρδιά, μουσική, χιούμορ και έναν σταρ που μπορούσε να τις κουβαλήσει μόνος του. Σήμερα, το Χόλιγουντ ποντάρει στα σίγουρα λεφτά: franchises, sequels, υπερήρωες και μεγάλα IP. Μια “απλή” feel-good κωμωδία θεωρείται οικονομικό ρίσκο, ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από έτοιμο fanbase.
Οι feel-good ταινίες τύπου Sister Act, Blues Brothers, Notting Hill ή και Boomerang δεν γράφονται πια με την ίδια συχνότητα (ή για να είμαστε ειλικρινείς, σχεδόν ποτέ) γιατί έχει αλλάξει εντελώς το οικοσύστημα του κινηματογράφου.
Το streaming άλλαξε επίσης την ισορροπία. Ταινίες που παλιότερα θα έβγαιναν κανονικά στο σινεμά, τώρα καταλήγουν απευθείας στις πλατφόρμες, χωρίς την ίδια λάμψη παραγωγής και χωρίς το “event” γύρω από την κυκλοφορία τους. Παράλληλα, δεν υπάρχουν πια τόσοι σταρ τύπου Whoopi Goldberg, Sandra Bullock ή Eddie Murphy, που μπορούσαν να δώσουν προσωπικότητα και ταυτότητα σε μια feel-good ιστορία μόνο με την παρουσία τους.
Το χιούμορ έχει αλλάξει – από το αθώο, ζεστό, ανεπιτήδευτο vibe εκείνης της εποχής, περάσαμε στη meta, πιο κυνική ή awkward κωμωδία, που διαβάζεται αλλιώς από το κοινό. Σε αυτό προστίθεται και ο δισταγμός των στούντιο να ρισκάρουν με κάτι που μπορεί να θεωρηθεί “ξεπερασμένο” ή “πολύ απλό” για το σημερινό κοινωνικό κλίμα, με αποτέλεσμα το καθαρόαιμο feel good να φαίνεται παρωχημένο στα μάτια των executives.
Και φυσικά, παίζει ρόλο και η νοσταλγία: οι ταινίες εκείνης της περιόδου συνδέθηκαν με μια αισθητική, ένα κοινωνικό vibe και μια pop κουλτούρα που πλέον δεν υπάρχει. Γι’ αυτό, παρότι κάποιες σύγχρονες feel-good ταινίες υπάρχουν, δεν γίνονται πια πολιτιστικά γεγονότα ούτε αφήνουν το ίδιο αποτύπωμα. Είναι πιο αθόρυβες, πιο streaming-γενιάς και πιο “γρήγορες” — δεν χτίζουν το ίδιο συναίσθημα που έκανε τα Sister Act και Miss Congeniality να μοιάζουν σαν κινηματογραφικές αγκαλιές.
