του Δημήτρη Πλιάκα
Στην “Χρυσή Εποχή” του Χόλυγουντ όταν ένας νέος δημιουργός, σκηνοθέτης ή σεναριογράφος, περνούσε την πόρτα των μεγάλων στούντιο για να εργαστεί, υπήρχε μόνο μια προϋπόθεση: Να γνωρίζει επαρκώς την τέχνη του. “Σαν να λες την αλφαβήτα”, όπως έλεγαν οι παραγωγοί. Τέτοια περίπτωση αποτελεί ο Τζίμμυ Κορίνης.
Συγγραφέας, μεταφραστής, διασκευαστής ιστοριών ο Κορίνης, έγραψε διηγήματα και μυθιστορήματα για το είδος της μυθοπλασίας του εγκλήματος (crime fiction), φροντίζοντας να μάθει από νωρίς για την…τέχνη του.
Μελέτησε τους μεγάλους Αμερικανούς του είδους (Χάμετ, Σπιλέϊν, Γκάρντνερ), κατανόησε την τεχνική και την πλοκή των ιστοριών, αφομοίωσε τους κανόνες του είδους. Η καλή γνώση των αγγλικών του επέτρεψε να διαβάσει στο πρωτότυπο τα καλύτερα κείμενα των κορυφαίων δημιουργών αλλά παράλληλα να τους μεταφράσει κιόλας, ορισμένους εντελώς άγνωστους στην Ελλάδα (πχ. το Horns for the Devil του Louis Malley, στα ελληνικά ως “ο Νόμος της Μαφίας”, εκδόσεις Public).
Στις ιστορίες του, ο αναγνώστης δεν θα συναντήσει περιττές φράσεις και υπερβολικές λογοτεχνικές παρομοιώσεις, αλλά καλά δομημένη δράση, χαρακτήρες που εξελίσσουν την υπόθεση και αιτιολογημένες λύσεις κάθε αστυνομικού γρίφου.
Ο λόγος του είναι αιχμηρός, ενίοτε επιθετικός, αλλά με επιχειρήματα. ‘Εχει αντιρρήσεις, σχετικά με τον τρόπο της εξάπλωσης του crime fiction (και) στην Ελλάδα, την ποιότητα των έργων, την ικανότητα και την επαρκή γνώση του είδους αρκετών νέων συγγραφέων.
Η “ψυχή” του περιοδικού ΜΑΣΚΑ, Τζίμμυ Κορίνης, δέχθηκε να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις.
E:Έχετε εκφράσει αντιρρήσεις σχετικά με την ανάπτυξη του είδους (crime fiction) στην Ελλάδα, αλλά και επιφυλάξεις για αρκετούς συγγραφείς. Γιατί;
A:Επειδή σέβομαι την ορθότητα και απεχθάνομαι την άγνοια και την εμμονή σε λάθη, όπως το όνομα του γνωστού ηθοποιού Jonathan ή Jon Voight που, λόγω άγνοιας, εξακολουθεί να αποκαλείται Γιον Βόϊ.
Το crime fiction σημαίνει “μυθοπλασία του εγκλήματος” και όχι “αστυνομικό μυθιστόρημα”, όπως βιάστηκαν να το αποκαλέσουν συλλήβδην οι “αρπακολίστες” (δική μου λέξη) που δεν έχουν ιδέα ότι πρόκειται για ένα είδος μυθοπλασίας, που περιλαμβάνει:
1) Το police procedural, δηλαδή το διαδικαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα όπου πρωταγωνιστούν μόνο στελέχη των διαφορετικών τμημάτων της αστυνομίας,
2) Τις detective stories, δηλαδή ιστορίες με πρωταγωνιστή ιδιωτικό ντετέκτιβ, που ενίοτε συνεργάζεται με την αστυνομία ή έχει κόντρα μαζί της,
3) Thrillers, ήτοι περιπετειώδεις ιστορίες, πολλές φορές χωρίς συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, όπου τον πρώτο λόγο έχουν η αφήγηση, το θέμα, η πλοκή, οι ανατροπές και το τέλος
4) Mysteries ή Suspense stories, δηλαδή, ιστορίες μυστηρίου και αγωνίας χωρίς συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, όπου τον πρώτο λόγο έχουν το μυστήριο και η αγωνία.
Μοναδική στον κόσμο άγνοια, ασέβεια, διαστρέβλωση των ανωτέρω από άγνοια και εγωπάθεια αποτελεί η ίδρυση της περιβόητης ΅Ε.Λ.Σ.Α.Λ.¨ (Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας) επειδή δεν υπάρχει “αστυνομική λογοτεχνία”, αλλά αστυνομικό μυθιστόρημα, όπως αποδεικνύει ο σεμνός τίτλος της αντίστοιχης Αμερικάνικης “λέσχης”, Mystery Writers of America. Πουθενά δεν αναφέρεται η φράση “αστυνομική λογοτεχνία”.
Ε: Έχετε αντιληφθεί επίδραση του έργου σας στις νεότερες φουρνιές;
Α: Ουδεμία!
Ο λόγος εξηγείται από μαγνητοφωνημένη δημόσια δήλωση του μέλους της Ε.Λ.Σ.Α.Λ., Γρηγόρη Αζαριάδη ότι “κανένας δεν μπορεί να γράψει σαν τον Τζίμμυ Κορίνη” και από την επιρροή της Σκανδιναβικής λαίλαπας μυθιστορημάτων άλλου είδους, που για όσους γνωρίζουν είναι για γέλια.
Ε: Η γνώμη σας για την Ε.Λ.Σ.Α.Λ. (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας);
Α: Την περιέγραψα παραπάνω, προσθέτοντας ότι πρόκειται για μια νέο-κομμουνιστική κλίκα που έχει σαν είδωλό της τον αείμνηστο Γιάννη Μαρή (Τσιριμώκο) πρώην αντάρτη που κατέβηκε από το βουνό, εξασφάλισε λόγω “κονέ”, μια καλή θέση στην πάλαι ποτέ εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ και την χρησιμοποίησε σαν αβελτηρία για την συγγραφική του σταδιοδρομία, με την βοήθεια της συζύγου του Αθηνάς, μεταφράστριας, που του προμήθευε υλικό.
Η κλίκα αυτή, που δεν είχε τον σεβασμό να απευθυνθεί πρώτα στον δάσκαλό τους, κατά την ίδρυσή της, δεν αναφέρει ποτέ το όνομά μου, μου έχει απαγορεύσει να μπαίνω στον ιστότοπό της και μια φορά που δήλωσα ότι αγαπώ την Ελλάδα, με αποκάλεσε “φασίστα”!
Ε: Είστε γνώστης της μυθοπλασίας του εγκλήματος. Δέχεστε σαν αρχή του είδους στην Ελλάδα, παράλληλα με την ΜΑΣΚΑ, το “Έγκλημα του Ψυχικού” του Νιρβάνα και το “Μυστικό της ζωής του Πέτρου Βερίνη” της Ελένης Βλάχου;
Α: Ασφαλώς όχι, επειδή δεν τα έχω διαβάσει και επειδή η ΜΑΣΚΑ και το ΜΥΣΤΗΡΙΟ προηγήθηκαν, δεδομένου ότι και τα δύο εκδόθηκαν το 1935.
Ε: Είναι δηλωμένη η εκτίμηση σας στους Αμερικανούς “μάστορες”. Για τους Βρετανούς αντίστοιχα, τι ισχύει; Την ‘Αγκαθα Κρίστι και τον Έρικ ‘Αμπλερ; Τους νεότερους Φίλιπ Κερ και τον ‘Ιαν Ράνκιν;
Α: Ο χαρακτηρισμός “μάστορες” είναι λανθασμένος. Ο χαρακτηρισμός “σκαπανείς” είναι πιο σωστός.
Όσο για τους Άγγλους συγγραφείς, οι παλιότεροι έγραψαν μερικά αξιόλογα μυθιστορήματα προσπαθώντας να μιμηθούν τους Αμερικάνους σκαπανείς, αλλά δεν τους βοηθούσε το ύφος και η “καθαρή” αγγλική γλώσσα. Όσο για μένα, εθισμένος στους Αμερικάνους, τα έκρινα λίγο “χλιαρά”.
Για την Άγκαθα Κρίστι, την αποκαλούμενη από τους Έλληνες “Βασίλισσα του Αστυνομικού Μυθιστορήματος”, έχω να αποκαλύψω ότι ουδέποτε έγραψε “αστυνομικό” μυθιστόρημα. Έγραψε ιστορίες με πρωταγωνιστή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρώ (που τις περισσότερες τις έχω μεταφράσει), ή την δεσποινίδα Μαρπλ και κάποια άλλη που μου διαφεύγει το όνομά της και πολλές ιστορίες μυστηρίου με καλύτερη τον “Φόνο του Ρότζερ ‘Ακροϋντ” (The Murder of Roger Ackroyd) που μετέφρασα το 1958 για τις εκδόσεις ΑΤΛΑΝΤΙΣ, που εισήγαγε στην Ελλάδα τα πρώτα “Βιβλία της Τσέπης”, τίτλος εμπνευσμένος από τον αμερικανικό (εκδοτικό οίκο) Pocket Books.
Αναφορικά με τους υπόλοιπους Άγγλους συγγραφείς, αμυδρά θυμάμαι ότι διάβασα μερικούς, αλλά δεν συνέχισα, επειδή δεν με συγκινούσαν. Μόνο με τα μέτρια έργα του Πήτερ Τσέινι, με πρωταγωνιστή τον Λέμυ Κώσιον (Lemmy Caution), αναγκάστηκα να ασχοληθώ, επειδή σε ηλικία 17 ετών έγραψα για την ΜΑΣΚΑ μια δική μου ιστορία για τον Κώσιον, που οι ταινίες τους έσπαζαν τα ταμεία των κινηματογράφων, κι αυτό επειδή δεν είχα ιδέα ότι κυκλοφορούσαν βιβλία του Τσέϊνι.
Ε: Τρία αγαπημένα σας φιλμ νουάρ που θα προτείνατε στους αναγνώστες.
Α: Βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου είναι το Black Rain του Riddley Scott, με τους Michael Douglas και τον Andy Garcia, η τριλογία The God father του Francis Ford Coppola και το Goodfellas με τους Robert De Niro, Ray Liotta, Joe Pesci.
Ε: Συνεχίζετε ακόμη να προκαλείτε οποίον/α συγγραφέα θέλει να σας στείλει το έργο του για διορθώσεις;
Α: ΠΑΝΤΟΤΕ ΩΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, όχι για διορθώσεις, όμως, επειδή δεν έχω χρόνο η όρεξη να διαβάσω και να διορθώσω ολόκληρο βιβλίο, αφού έχει ήδη εκδοθεί, αλλά για να σημειώσω λάθη, ανακρίβειες, αντιφάσεις, περιττό μπλα-μπλα στις πρώτες σελίδες, όπως έκανα με το βιβλίο του Μαρή “Το Κόκκινο Βάζο” (εκδόσεις Άγρα), όπου στην μισή πρώτη σελίδα επεσήμανα 10 παραδείγματα άγνοιας της γραφής αστυνομικού μυθιστορήματος. Ιστορική η δημόσια δήλωση, πάλι του Γρηγόρη Αζαριάδη, ότι “αν τα προτεινόμενα στους εκδότες βιβλία περνούσαν πρώτα από τον Κορίνη, ελάχιστα θα εκδίδονταν”!….
