Η Παραλία Παντελεήμονα έχει πατήσει pause και μας αρέσει. Σκιάζει την καθημερινότητά της με ταμπέλες άλλης εποχής – ξεθωριασμένα νέον, πινακίδες και γραμματοσειρές που δεν χρησιμοποιούνται πια.
Εδώ δεν έχει μαρίνες, designer café ούτε επιγραφές με neon γράμματα στα αγγλικά. Οι πινακίδες λένε «Κρέπες – Βάφλες», οι καρέκλες είναι μισές πλαστικές, μισές ξύλινες, και το σκίαστρο πάνω απ’ το μαγαζί μάλλον το θυμάσαι από τις διακοπές των ‘90s.
Όλα εδώ μοιάζουν να έχουν βαλτώσει κάπου ανάμεσα σε φιλμ φωτογραφικής με ημερομηνία 1997 και σε αναμνήσεις με μυρωδιά από κρέμα αντηλιακή και μπουγάτσα. Σκιές πυκνές, αυλές με κάγκελα, γειτονιές ήσυχες – λες και κάποιος αποφάσισε να μην πειράξει τίποτα, γιατί «έτσι το αγαπήσαμε». Μόνο μερικές σύγχρονες πινελιές από νεότερους, κάνουν την εξαίρεση του κανόνα.
Εδώ, τα snack bars μυρίζουν τηγανητή πατάτα και χοτ ντογκ, και οι καρέκλες στις ταβέρνες δεν είναι «vintage» για το Instagram – απλώς είναι παλιές.
Κάτω απ’ τον Όλυμπο και δίπλα στο κάστρο του Πλαταμώνα, αυτή η λωρίδα γης κρατιέται όπως την ήξερες. Οργανωμένη παραλία, καθαρά νερά, τα βασικά – τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Τα beach bars παίζουν ακόμα παλαιότερα τραγούδια, τα καμπινγκ έχουν εκείνη τη μυρωδιά σκηνής που θυμάσαι απ’ το Λύκειο, κι η βόλτα το βράδυ είναι ανάμεσα σε μαγαζάκια που πουλάνε μπρελόκ με τον Όλυμπο και σανδάλια από PVC.
Εύφημο μνεία στα beach bars που δεν έχουν χρέωση στις ξαπλώστρες, και όλα είναι οπως παλιά.
Δεν είναι γραφικό με τον τουριστικό τρόπο. Δεν είναι “άγρια ομορφιά”. Είναι απλώς κολλημένο εκεί. Στη δεκαετία του ’80. Ίσως γιατί έτσι το έμαθαν, έτσι το αγάπησαν, κι έτσι αποφάσισε να μείνει. Κι αυτό έχει κάτι το τίμιο.
