Στο Artgate Project 2026, τέσσερις καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα που αναδεικνύουν διαφορετικές προσεγγίσεις της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας. Η Kia Golema, ο Δημήτρης Καρλαφτόπουλος, η Χριστίνα Μιχαλοπούλου και η Σοφία Κιούση μιλούν για τα έργα που παρουσιάζουν, τις πηγές έμπνευσής τους και τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη τέχνη μπορεί να συναντήσει τη μουσική σε έναν ζωντανό χώρο όπως το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Μέσα από τη συνέντευξή τους, αποκαλύπτουν σκέψεις, διαδικασίες και ιδέες που βρίσκονται πίσω από τη δημιουργία των έργων τους.
1. Πώς θα περιγράφατε το έργο ή την καλλιτεχνική πρόταση που παρουσιάζετε στο Artgate Project 2026;
Kia Golema: Η καλλιτεχνική πρόταση που παρουσιάζω στο Artgate Project έχει τον τίτλο Event Horizon. Πρόκειται για δύο ανάγλυφες συνθέσεις από χαρτί, ένα λευκό και ένα μαύρο έργο, που δημιουργούνται εξ ολοκλήρου στο χέρι.
Το βασικό εργαλείο μου είναι ένα νυστέρι, ένα πολύ λεπτό και ακριβές, χειρουργικό εργαλείο. Με αυτό χαράζω την επιφάνεια του χαρτιού δημιουργώντας εκατοντάδες μικρές τομές. Οι χαράξεις ανοίγουν και διαμορφώνονται σαν πέταλα, και έτσι το χαρτί αρχίζει να αποκτά όγκο, υφή και κίνηση.
Σιγά σιγά οι μορφές μοιάζουν να αναδύονται από το ίδιο το υλικό. Για μένα το χαρτί δεν είναι απλώς μια επιφάνεια αλλά ένας ζωντανός χώρος που κρύβει μέσα του εικόνες και δομές.
Ο τίτλος Event Horizon, δηλαδή «Ορίζοντας Γεγονότων», αναφέρεται σε εκείνο το σημείο μετάβασης όπου κάτι αλλάζει και μια νέα πραγματικότητα αρχίζει να αποκαλύπτεται. Στα έργα μου αυτή η ιδέα εκφράζεται μέσα από την αντίθεση του μαύρου και του λευκού, του βάθους και του φωτός, σαν δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας ενέργειας.
Δημήτρης Καρλαφτόπουλος: Πρόκειται για γλυπτό σε φυσικό μέγεθος, από χαρτόνια, εφημερίδες και γυψογαζα που έχει καλυφθεί στην επιφάνεια του με κομμάτια από τυπώματα χαρακτικών σε λινολέουμ.
Μιχαλοπούλου Χριστίνα: Η Εγκράτεια αποτελεί ένα από τα κεντρικά αρχέτυπα της Μεγάλης Αρκάνα και συμβολίζει την ισορροπία, την αρμονία και την εσωτερική σύνθεση των αντιθέσεων.
Στο έργο, η μορφή παρουσιάζεται σε μια στάση συγκέντρωσης και αυτοκυριαρχίας. Οι γεωμετρικές δομές, αυστηρές και καθαρές, λειτουργούν ως πεδίο συνάντησης των δυνάμεων που συνυπάρχουν μέσα μας: ένταση και γαλήνη, κίνηση και σταθερότητα, επιθυμία και επίγνωση. Πίσω από τη μορφή, ο φλούο κύκλος —ένα σύμβολο ζωτικής ενέργειας— υπογραμμίζει τη δυναμική του εσωτερικού κόσμου, ενώ οι αυστηρές ισορροπίες στη σύνθεση των στοιχείων αναδεικνύει την προσπάθεια εναρμόνισης αυτών των δυνάμεων.
Η Εγκράτεια δεν είναι καταπίεση. Είναι η συνειδητή πράξη της ισορροπίας. Είναι η ικανότητα να συνθέτουμε, να εξισορροπούμε και να δημιουργούμε αρμονία μέσα στην πολυπλοκότητα της ζωής.
Σε μια εποχή έντονων κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών αναταράξεων, η ανάγκη για εσωτερική σταθερότητα γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Το έργο λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ισορροπία δεν είναι μόνο προσωπική αναζήτηση αλλά και συλλογική ανάγκη: η αρμονία μέσα μας αντανακλάται και στον κόσμο που δημιουργούμε γύρω μας.
Η Εγκράτεια προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης: έναν χώρο όπου η δύναμη δεν εκδηλώνεται ως κυριαρχία, αλλά ως επίγνωση και μέτρο.
Το έργο αποτελεί μέρος της εικαστικής σειράς «Η Μεγάλη Αρκάνα», η οποία διερευνά τα διαχρονικά αρχέτυπα της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα από μια σύγχρονη εικαστική γλώσσα. Η σειρά βρίσκεται σε εξέλιξη και θα παρουσιαστεί ολοκληρωμένη το φθινόπωρο του 2026 στη Θεσσαλονίκη.
Σοφία Κιούση: Το έργο Unbound είναι ένα γλυπτό που περιστρέφεται γύρω από την έννοια του σπιτιού ως προσωπικού και ψυχικού χώρου. Πρόκειται για μια μικρής κλίμακας ξύλινη κατασκευή που θυμίζει ένα κλειστό σπίτι, από την οροφή του οποίου ξεκινά μια σκάλα σε φυσικό μέγεθος, η οποία ανηφορίζει προς το κενό. Η σχέση κλίμακας ανάμεσα στο μικρό, σχεδόν παιδικό σπίτι και στη σκάλα δημιουργεί μια αίσθηση ασυμμετρίας και μετατοπίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον χώρο.
Ενώ το σπίτι είναι ένα σύμβολο που συνήθως συνδέεται με την ασφάλεια και την προστασία, εδώ αποκτά μια διαφορετική διάσταση, δημιουργώντας την αίσθηση ενός κλειστού και περιοριστικού χώρου. Η σκάλα δεν λειτουργεί ως στοιχείο του εσωτερικού του σπιτιού, αλλά ως πιθανή διέξοδος, μια κίνηση προς τα έξω και προς τα πάνω.
Στη δουλειά μου χρησιμοποιώ συχνά φυσικά υλικά για να αναφερθώ στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον και σε μορφές ταύτισης με άλλα όντα, όπως τα πουλιά. Στο συγκεκριμένο έργο, ωστόσο, η προσέγγιση είναι πιο ανθρωποκεντρική, καθώς η κατασκευή του σπιτιού και της σκάλας παραπέμπει άμεσα στη δυνατότητα ανθρώπινης παρέμβασης και δράσης. Παρόλα αυτά, το ξύλο παραμένει βασικό υλικό στη δουλειά μου. Είτε είναι επεξεργασμένο είτε φθαρμένο και παλιό, κουβαλά πάντα μια μνήμη και μια ιστορία, λειτουργώντας όχι μόνο ως δομικό στοιχείο αλλά και ως φορέας χρόνου και εμπειρίας.
2. Τι σας ενέπνευσε για τη δημιουργία αυτού του έργου και ποια είναι η βασική ιδέα ή το μήνυμα πίσω από αυτό;
Kia Golema: Σκεφτόμουν τη θάλασσα όχι μόνο ως εικόνα αλλά ως εμπειρία. Από τη μια πλευρά υπάρχει το σκοτεινό βάθος, ο βυθός και η άβυσσος που δεν βλέπουμε. Από την άλλη υπάρχει το φως που αντανακλάται και κυματίζει στην επιφάνεια του νερού μια ηλιόλουστη μέρα.
Αυτή η αντίθεση γέννησε την ιδέα των δύο έργων: το μαύρο που θυμίζει το βάθος της αβύσσου και το λευκό που παραπέμπει στο φως που κινείται και πάλλεται μέσα στο μπλε της θάλασσας.
Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο βρίσκεται το σημείο που ονομάζω Event Horizon. Είναι εκείνη η στιγμή μετάβασης ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, ανάμεσα στο άγνωστο και στην αποκάλυψη.
Παρότι η εικόνα ξεκινά από την άβυσσο, το μήνυμα των έργων είναι τελικά αισιόδοξο. Γιατί ακόμη και μέσα στο μεγαλύτερο βάθος υπάρχει πάντα η δυνατότητα της ανάδυσης προς το φως.
Δημήτρης Καρλαφτόπουλος: Αφορμή για το έργο υπήρξε μια φωτογραφία σε έναν κατάλογο έκθεσης ενός κινέζου καλλιτέχνη πριν από 30 περίπου χρόνια…μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο στα δικά μου δεδομένα.
Είναι η μίξη δυο τεχνικών που με απασχολούν πολύ τα τελευταία χρόνια (την χαρακτική και την γλυπτική) και εντάσσεται σε μια ευρύτερη σειρά έργων, κυρίως χαρακτικών, με θέματα τις πιο πολλές φορές βιωματικά.
Σοφία Κιούση: Η αφετηρία του έργου συνδέεται και με τη ζωγραφική μου πρακτική. Παράλληλα με τις εγκαταστάσεις, δημιουργώ συχνά μικρές συνθέσεις σε λευκό χαρτί, βασισμένες είτε σε φωτογραφίες που έχω τραβήξει είτε σε εικόνες που προκύπτουν από τη μνήμη ή τη φαντασία. Η σκέψη που με απασχολούσε ήταν αν κάποιες από αυτές τις δισδιάστατες εικόνες θα μπορούσαν να μεταφερθούν στον πραγματικό χώρο και να αποκτήσουν υλική υπόσταση. Η συμμετοχή μου σε αυτή την έκθεση αποτέλεσε αφορμή για να πειραματιστώ με αυτή τη μετατόπιση και να δω πώς μια τέτοια μορφή μπορεί να λειτουργήσει στον χώρο και σε διάλογο με έργα άλλων καλλιτεχνών.
3. Πώς βλέπετε τη συνάντηση της σύγχρονης τέχνης με τη μουσική μέσα σε έναν χώρο όπως το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης;
Kia Golema: Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι ένας χώρος γεμάτος κίνηση, ιστορίες και ταξίδια. Είναι ένα σημείο όπου συναντιούνται διαφορετικοί άνθρωποι, πολιτισμοί και ρυθμοί.
Η μουσική και η σύγχρονη τέχνη έχουν κάτι κοινό: δημιουργούν εμπειρίες που δεν χρειάζονται απαραίτητα λόγια για να γίνουν κατανοητές. Αγγίζουν τον θεατή και τον ακροατή με έναν πολύ άμεσο τρόπο.
Στα δικά μου έργα υπάρχει επίσης ένας ρυθμός. Η επανάληψη των μικρών κοψιμάτων με το νυστέρι δημιουργεί μια κίνηση πάνω στην επιφάνεια του χαρτιού που θυμίζει σχεδόν οπτική μουσική. Σε έναν χώρο όπως το λιμάνι, όπου συνυπάρχουν οι ήχοι της πόλης, της θάλασσας και της μουσικής, αισθάνομαι ότι τα έργα μπορούν να γίνουν μέρος αυτής της ζωντανής εμπειρίας.
Δημήτρης Καρλαφτόπουλος: Είναι δυο μορφές τέχνης που στηρίζονται σε ίδιες βάσεις, (σύνθεση, ρυθμό, χρώμα) οπότε είναι φυσιολογικότατο να συνυπάρχουν.
Το παράξενο για μένα είναι πως δεν γίνεται πιο συχνά αυτή η μορφή συνάντησης.
Ο χώρος είναι γεμάτος θετική ενέργεια από προηγούμενα δρώμενα και συναντήσεις και μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει.
Μιχαλοπούλου Χριστίνα: Νομίζω ότι η πόλη μας έχει, ίσως περισσότερο από ποτέ, ανάγκη από εικαστικά ερεθίσματα που μπορούν να αφυπνίσουν τη σκέψη και να ενεργοποιήσουν το συναίσθημα – τη χαρά, την περιέργεια, την ανάγκη για ανακάλυψη. Ερεθίσματα που μας βοηθούν να ενώσουμε τις αισθήσεις μας και να βγούμε, έστω για λίγο, από την περιοριστική και φθαρτή καθημερινότητα.
Η συνάντηση της σύγχρονης τέχνης με τη μουσική, σε έναν χώρο τόσο ιδιαίτερο και φορτισμένο με ιστορία και ενέργεια, όπως οι αποθήκες του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, δημιουργεί μία εμπειρία που ξεπερνά την απλή θέαση. Γίνεται ένα ζωντανό καλλιτεχνικό γεγονός που μπορεί να αγγίξει ουσιαστικά τους ανθρώπους αυτής της πόλης.
Σοφία Κιούση: Πιστεύω ότι αυτή η συνύπαρξη μπορεί να λειτουργήσει πολύ δημιουργικά για το κοινό. Άνθρωποι που είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με τη μουσική έχουν την ευκαιρία να δουν πώς αυτή μπορεί να συνυπάρξει και να συνομιλήσει με άλλες μορφές τέχνης.
Ταυτόχρονα, για ένα κοινό που ίσως αισθάνεται πιο απομακρυσμένο από τον εικαστικό χώρο, μια τέτοια συνάντηση μπορεί να δημιουργήσει περιέργεια και να λειτουργήσει ως ένας πιο άμεσος τρόπος προσέγγισης της σύγχρονης τέχνης.
Παράλληλα, το κάθε έργο αποκτά μια διαφορετική διάσταση όταν συνοδεύεται από ένα ακουστικό ερέθισμα. Δεν γνωρίζω αν αυτή η συνύπαρξη οδηγεί πάντα σε ένα
«όμορφο» αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης του έργου και του χώρου.
4. Τι θα θέλατε να κρατήσει ή να αισθανθεί ο θεατής μετά την επαφή του με το έργο σας;
Kia Golema: Θα ήθελα ο θεατής να σταθεί για λίγο μπροστά στο έργο και να αφήσει το βλέμμα του να χαθεί μέσα στις λεπτομέρειες. Να πλησιάσει και να ανακαλύψει σιγά σιγά τις υφές και τις μικρές μορφές που δημιουργούνται από τις χαράξεις του νυστεριού.
Αν μέσα από αυτή τη διαδικασία νιώσει μια στιγμή ηρεμίας ή μια αίσθηση περιέργειας και θαυμασμού, τότε το έργο έχει ήδη αρχίσει να επικοινωνεί μαζί του.
Για μένα το Event Horizon είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε όριο, κάθε δύσκολη στιγμή, μπορεί να είναι ταυτόχρονα και μια αρχή. Όπως το χαρτί μεταμορφώνεται μέσα από τις μικρές τομές, έτσι και οι άνθρωποι μπορούν να βρουν φως ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές περιόδους.
Αυτό είναι το συναίσθημα που θα ήθελα να κρατήσει ο θεατής: ότι ακόμη και μέσα από το βάθος μπορεί να υπάρξει ανάδυση, και μέσα από το σκοτάδι μπορεί πάντα να εμφανιστεί φως.
Δημήτρης Καρλαφτόπουλος: Δεν είναι μια ερώτηση στην οποία θα μπορούσα να απαντήσω με σιγουριά. Μάλλον χαρά. Για τον κάθε δημιουργό, η δουλειά του είναι σημαντική και το αποτέλεσμα έρχεται μετά από πολύ κόπο. Όταν ο θεατής, φεύγοντας από τον χώρο, έχει νοιώσει χαρά από την συνύπαρξή του με αυτές τις δημιουργίες, νομίζω πως δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αυτό και μια όμορφη ανάμνηση.
Μιχαλοπούλου Χριστίνα: Θα ήθελα ο θεατής να σταθεί για λίγο απέναντι στο έργο και να αισθανθεί μια στιγμή εσωτερικής σιωπής και ισορροπίας. Η Εγκράτεια δεν αφορά τον περιορισμό, αλλά την αρμονική συνύπαρξη των δυνάμεων που υπάρχουν μέσα μας. Αν το έργο μπορέσει να υπενθυμίσει ότι η αληθινή ισορροπία γεννιέται όταν μαθαίνουμε να συμφιλιώνουμε τις αντιθέσεις της ζωής, τότε ίσως αφήσει μέσα στον θεατή μια μικρή αλλά ουσιαστική εμπειρία γαλήνης.
Σοφία Κιούση: Δεν θα ήθελα να καθορίσω τι ακριβώς πρέπει να αισθανθεί ή να κρατήσει ο θεατής μετά την επαφή του με το έργο. Με ενδιαφέρει περισσότερο να δημιουργηθεί ένας
χώρος σκέψης και προσωπικής ερμηνείας. Ο καθένας προσεγγίζει ένα έργο μέσα από τα δικά του βιώματα, τις εμπειρίες και τις μνήμες του, και αυτή η διαφορετικότητα στις αναγνώσεις είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντική.
Αν το έργο καταφέρει να δημιουργήσει μια στιγμή ταύτισης ή προβληματισμού, τότε θεωρώ ότι έχει ήδη ανοίξει έναν διάλογο με τον θεατή. Άλλωστε δεν θεωρώ ότι υπάρχει μια «λάθος» σκέψη απέναντι σε ένα έργο. Σημασία δεν έχει να ανακαλύψουμε τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης, αλλά η ίδια η επαφή με την τέχνη και το έργο.
Για μένα η ουσία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την επικοινωνία ανάμεσα στο έργο και το κοινό, όπου η εμπειρία του καθενός μπορεί να δώσει μια διαφορετική, αλλά εξίσου έγκυρη, ανάγνωση.
Artgate Project 2026: Η σύγχρονη τέχνη ανοίγει τις πύλες της στη Θεσσαλονίκη
Η Αποθήκη Γ’ γίνεται σημείο συνάντησης της δημιουργίας – Η πλήρης λίστα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν
Περισσότεροι από 100 καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό μάς περιμένουν στο Artgate Project 2026 το Σάββατο 28 Μαρτίου στην Αποθήκη Γ’ στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης.
Σε έναν χώρο με ιδιαίτερη δυναμική, που συνδέεται με την ιστορία, την εξωστρέφεια και την πολιτιστική ζωή της πόλης, το Artgate παρουσιάζει έργα σύγχρονης τέχνης, ενώ δημιουργεί νέες ευκαιρίες για καλλιτεχνικές δράσεις, συνεργασίες και συναντήσεις.
Η εκδήλωση αποτελεί μια ανοιχτή πλατφόρμα έμπνευσης, διαλόγου και δικτύωσης, όπου οι καλλιτέχνες διατηρούν το 100% των εσόδων τους. Μοναδικές εγκαταστάσεις, γλυπτά, πίνακες και performances θα περιμένουν τους επισκέπτες.
Την εορταστική ατμόσφαιρα θα συμπληρώνουν dj sets και live μουσικές εμφανίσεις.
Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες:
40 Roomors
AI ANNA project / Ιωάννα Χρυσομάλλη, Λαμπρινή Γκόλια
ARIS PAPAKONSTANTINOU
Bordora
Christina Michalopoulou
Clayground
Dora Tarasidou
E Bee
Elizabeth Maria Karakli
Evening Primrose
Febueder
Fotis Trasanidis
Gonis Konstantinos
Ichnos
IF/AN
Irene Pontiggia & Tomas Bonina
IRINA MACAGNI
Julia Sossinka
Kate de Sons
Kia Golema
Lazarou Eleni
Lemonia
Maria Rad
Marina Suzd
Mιράντα Παπαδοπούλου
Nάσος Καραμπέλας
Phillip Reeves
Rusty Jim
Sarkis Hambaryan
Simoni
SOKIN X FREAK OF NATURE
Synthessis_project
THE ARCHIVER
Tikis
Tsavdari Christina
Vivian Roberts
Zadom
ZERVAS
Αγγελική Τσιοτινού
Αγιαννίδου Παναγιώτα
Αλβανού Μαρία
Αναστασία Βογιατζόγλου
Αναστασία Στόιου
Ανδρέας Τζανουδάκης
Άννα Σπελέτα
Απολλώνια Ριάζι
Αρετή Παπαγγέλη
Αρσινόη Νάσιου
Βασίλειος Παπαϊωάννου
Βασίλης Γκογκτζιλάς
Γεωργία Χαριζάνη
Γιώργος Λεπίδας
Δημήτρης Καρλαφτόπουλος
Ειρήνη Καραμανλή
Έλενα Βασιλείου
Έλενα Καργιώτη
Ελένη Περαντζάκη
Ελισάβετ Μωραΐτη
Ευσταθία Φαρμασώνη
Ηλιάνα Μπαφέρου
Ηλιάνα Σιέκρη
Θεοδώρα Τουτζιαράκη
Καλλιόπη Τυπάλδου
Καμπαρτίνας Κυριάκος
Κατερίνα Νικολάου
Κοτανίδης Βλαδίμηρος
Κρυσταλλία Αυγερινού
Λίνα Παπαγεωργίου
Μάγδα Πετμεζά
Μαίρη Κωτσοπούλου
Μαρία Κυνηγού
Μιλένα Κουρτίδου
Μυρτώ Ασημακοπούλου
Νίκος Ιωσήφ
Νιόβη Μπολιάκη
Νόπη Ράντη
Όλια Καλεμκερίδου
Ορέστης Ντέλμας
Παπαδοπούλου Αρετή
Πέπη Καραγιαννάκη
Σιάτρας Παναγιώτης aka VERT
Σοφία Καλαμάκη
Σοφία Κιούση
Σοφία Χερίδου
Τsoopress
Τάνια Στεργίου
Τρυφούλα Παυλίδου
Φίλιππος Καλαμάρας
Χρήστος Αλαβέρας
Χρήστος Παπαδόπουλος
Χριστίνα Μαντά
Χριστίνα Μαυή
Χρύσα Τσίτσικα
Τα live sets
18.00 – 18.30 Σοφία Καλαμάκη
18.45 – 19.00 Κρυσταλλία Αυγερινού
19.20 -19.40 – Καλλιόπη Τυπάλδου, Χρήστος Παπαδόπουλος
20.00 -.20.25- Vivian Roberts
20.45 –21.30 Febueder
21.45 – 22.20Ιωάννα Χρυσομάλλη, Λαμπρινή Γκόλια
22.30 -22.50 – Εvening Primrose
23.00 -23.45 – Άρις Παπακωνσταντίνου
Διοργάνωση: Loudminds Culture Management
Επιμέλεια έκθεσης: Ελένη Σιμώνη
Χρήσιμα
Εισιτήρια: Γενική Είσοδος 7 ευρώ.
Φοιτητές Καλών Τεχνών: Δωρεάν με την επίδειξη πάσου.
ΑΜΕΑ: Δωρεάν
Παιδιά κάτω των 12 ετών: Δωρεάν.
Προπώληση: εδώ
Περισσότερα: https://artgateproject.gr/
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
