Ωραία, εντάξει – η Θεσσαλονίκη πάντα αγαπούσε το φαγητό. Αγαπούσε όμως και την αναμονή; Γιατί αν κρίνουμε από τις ουρές που σχηματίζονται έξω από νέα μαγαζιά στο κέντρο, μάλλον έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή.
Πρόσφατα είδαμε κόσμο να περιμένει υπομονετικά έξω από το Jackaroo για ένα τηγανητό κοτόπουλο και έξω από το GoodaLuck για ένα ψωμί με κασέρι. Όχι δύο-τρία άτομα. Ουρές κανονικές. Από αυτές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν μοιράζουν δωρεάν διαμερίσματα στο κέντρο ή αν εμφανίστηκε ξαφνικά κάποιος διάσημος.
Η ερώτηση λοιπόν προκύπτει σχεδόν αυθόρμητα: Αξίζει να περιμένεις μισή ώρα, σαράντα λεπτά ή και περισσότερο για ένα σάντουιτς ή ένα κοτόπουλο; Η απάντηση είναι το λιγότερο περίπλοκη.
Γιατί αν το δούμε ψυχρά, προφανώς όχι. Κανένα τοστ στον κόσμο δεν θα σου αλλάξει τη ζωή. Κανένα κοτόπουλο δεν θα σε κάνει να ξανασκεφτείς την ύπαρξη. Εκτός αν κρύβει μέσα του το μυστικό της αιώνιας νεότητας, οπότε πάσο. Από την άλλη, οι ουρές δεν αφορούν μόνο το προϊόν. Αφορούν το hype. Είναι το ίδιο φαινόμενο που κάνει κάποιον να περιμένει για ένα νέο κινητό ενώ το παλιό λειτουργεί μια χαρά. Ή να ψάχνει να βρει τραπέζι σε ένα μαγαζί που μόλις άνοιξε ενώ δίπλα υπάρχει ένα εξαιρετικό συνοικιακό στέκι μισοάδειο.
Η ουρά σήμερα λειτουργεί σχεδόν σαν πιστοποίηση. Βλέπεις κόσμο να περιμένει και σκέφτεσαι πως κάτι καλό συμβαίνει εκεί μέσα. Το Instagram βοηθάει. Το TikTok το απογειώνει. Το FOMO κάνει τα υπόλοιπα.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη σχολή. Οι άνθρωποι που περνούν δίπλα από την ουρά, κοιτούν για δύο δευτερόλεπτα, γελάνε ελαφρώς και συνεχίζουν προς το πρώτο άδειο μαγαζί που θα βρουν. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν ότι αν χρειάζεται να περιμένεις 45 λεπτά για να φας, τότε κάτι έχει πάει λάθος στον προγραμματισμό της ημέρας σου.
