Βρισκόμαστε λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η προβολή της ταινίας “Πρωινή Περίπολος”. Τα φώτα δεν έχουν πέσει ακόμα. Ένα παλικάρι, λίγα καθίσματα πιο πέρα, βγάζει και βάζει κολλύριο στα μάτια του. Χαζογελάω, γιατί σκέφτομαι ότι αυτή του η κίνηση είναι ό,τι πιο Νικολαϊδικό μπορεί να συμβεί. Χωρίς όμως να έχει τίποτα το Νικολαϊδικό. Χαζογελάω γιατί θυμάμαι τον Νίκο Νικολαΐδη πριν από μια άλλη προβολή, να λέει <<σήμερα, δεν θα περάσετε καλά>>.
Και αυτή του η ατάκα, μαζί με το κολλύριο, μου έχει κάτσει χάρμα. Μου έχει κάτσει χάρμα αυτό το σκηνικό. Έχει γίνει για εμένα. Σα να ψιθύρισε, κάποιο πλάσμα, στο αφτί του παλικαριού, στα πιο εκεί καθίσματα. Να, τι του ψιθύρισε: φίλε, εκεί κάθεται κάποιος που θα εκτιμούσε πολύ εάν έβαζες κολλύριο στα μάτια σου πριν την προβολή της ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη. Και το έκανε. Μου έκανε αυτό το δώρο. Άκουσε τους ψίθυρους. Έβαλε κολλύριο.
Γιατί ξέρω ότι οι ιστορίες συμβαίνουν σε αυτούς που μπορούν να τις πουν. Πράγμα που σημαίνει ότι ιστορίες συμβαίνουν συνεχώς και παντού για όλους. Απλά, άλλος προτιμάει να βλέπει βιτρίνες, άλλος προτιμάει να κοιτάει φτιαγμένα αυτοκίνητα και άλλος προτιμάει να εντοπίσει κάποιον που βάζει κολλύριο στα μάτια. Για αυτό ο πλανήτης είναι σε απόλυτη αρμονία. Γιατί όλοι γουστάρουμε διαφορετικά πράγματα. Θα ήταν αδιανόητο να μπορούσαμε να κάνουμε όλοι παρέα με όλους.
Τα φώτα πέφτουν. Για λίγα δευτερόλεπτα απόλυτο σκοτάδι. Είναι μαύρη τρυπά το σινεμά. Είναι η μόνη μαύρη τρύπα που μετράει. Μια περιοχή του χώρου και του χρόνου, από την οποία δεν μπορείς να επιστρέψεις. Και επειδή είναι η μόνη που μετράει, το φως εδώ, κατάφερε να δραπετεύσει.
Η ταινία ξεκινάει. Ο φωτισμός που εκπέμπει το πανί, είναι τόσος όσος ώστε να καταλαβαίνεις ότι είσαι μαζί με άλλες οντότητες. Όλοι μαζί και όλοι χώρια. Αλλά, ας μην πολιτικοποιώ την συζήτηση.
Την “Πρωινή Περίπολο” την είχα ξαναδεί πριν καμιά εικοσαετία. Πριν βγει το “Holy Motors “. Και αναφέρω το “Holy Motors ” γιατί αυτή την φορά όσο έβλεπα την Πρωινή Περίπολο, δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου την ταινία του Λεος Καραξ. Δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι τον Ντενι Λαβαν στο πεδίο της Πρωινής Περιπόλου.
Δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου, πως αυτοί που ξενυχτάνε, γενικά, στα μπαρς, τις βόλτες, αυτοί που ξενυχτάνε με βιβλία και βλέποντας ταινίες, είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά, τα κάνουν όλα αυτά για να αντιμετωπίσουν την Πρωινή Περίπολο. HOLY MOTORS!
Και επειδή δεν είμαι ούτε αρθρογράφος, ούτε κριτικός κινηματογράφου, ούτε τίποτα, θέλω να κλείσω το κείμενο με δυο παρατηρήσεις – εξομολογήσεις
- Κανείς δεν θέτει τα γιατί όπως η χροιά του Τάκη Σπυριδάκη
και
- τι υπεροχή μύτη είχε ο Τάκης Σπυριδάκης ρε
