γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου
Ένα χωριό σκαρφαλωμένο στις πλαγιές του Ίταμου, λίγα χιλιόμετρα πάνω από τον Νέο Μαρμαρά, που μοιάζει να βρίσκεται εκτός χρόνου. Με πέτρινα σπίτια, στενά καλντερίμια, θέα που χάνεται μέχρι τον Τορωναίο Κόλπο και μια σιωπή που δύσκολα συναντά κανείς πια στην Ελλάδα του σήμερα. Μια σιωπή γνώριμη. Σαν εκείνη των παιδικών καλοκαιριών, όταν τα μεσημέρια ακούγονταν μόνο τζιτζίκια και οι πλατείες περίμεναν υπομονετικά να γεμίσουν ξανά ζωή μόλις έπεφτε ο ήλιος.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό γεννήθηκε το 2015 το Parthenώn Film Festival. Μια ιδέα πέντε φίλων από τον Νέο Μαρμαρά, του Χρήστου, του Φώτη, της Μάγδας, του Άγγελου και του Στράτου, που είχαν μεγαλώσει με κοινές αναμνήσεις, κοινά καλοκαίρια και κοινή αγάπη για το σινεμά. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα ρομαντικό πείραμα, μια προβολή ταινιών στην πλατεία του χωριού κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό, εξελίχθηκε μέσα σε μία δεκαετία σε έναν από τους πιο ιδιαίτερους πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας.
Το μυστικό της επιτυχίας του φεστιβάλ δεν βρισκόταν ποτέ αποκλειστικά στις ταινίες αλλά στον τόπο. Στην ατμόσφαιρα. Στην αίσθηση ότι για λίγες ημέρες κάθε καλοκαίρι ο χρόνος επιβραδύνει και οι άνθρωποι θυμούνται πώς είναι να ζουν χωρίς βιασύνη. Καθώς πέφτει το σκοτάδι και το πορτοκαλί φεγγάρι αναδύεται πίσω από τα βουνά, η πλατεία μεταμορφώνεται, οι παρέες πιάνουν θέση, οι ηλικιωμένοι κάτοικοι παρακολουθούν συγκινημένοι, τα παιδιά τρέχουν ανάμεσα στα τραπέζια.
Ο Παρθενώνας μοιάζει να είναι το ιδανικό σκηνικό για αυτή την εμπειρία. Ένα χωριό που γνώρισε την εγκατάλειψη, αλλά αρνήθηκε να χαθεί. Ένας τόπος που διατήρησε την αυθεντικότητά του και κατάφερε να μετατρέψει τη μνήμη σε δημιουργική δύναμη. Ίσως γι’ αυτό το φεστιβάλ βρήκε εδώ το φυσικό του σπίτι. Γιατί και το ίδιο βασίζεται στη μνήμη. Στη μνήμη των παιδικών καλοκαιριών, των θερινών σινεμά, των χωριών που έσφυζαν από ζωή και των βραδιών που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ.
Αν έπρεπε να περιγράψει κανείς το ελληνικό καλοκαίρι σε έναν άνθρωπο που δεν το έχει ζήσει ποτέ, ίσως να μην χρειαζόταν πολλές λέξεις. Θα αρκούσε μια βόλτα στον Παρθενώνα ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Εκεί όπου η σιωπή έχει ήχο, οι αναμνήσεις έχουν χρώμα και το καλοκαίρι μοιάζει να μένει για πάντα λίγο πριν νυχτώσει. Ο Παρθενώνας έχει μια παράξενη μεγαλοπρέπεια. Όχι εκείνη που επιβάλλεται, αλλά εκείνη που σε κάνει να χαμηλώνεις ασυναίσθητα τη φωνή σου όταν περπατάς στα σοκάκια του.
Είναι η ησυχία του χωριού, εκείνη η γνώριμη, σχεδόν ξεχασμένη ησυχία των παιδικών καλοκαιριών. Η ησυχία του μεσημεριού πριν γεμίσει η πλατεία με φωνές, γέλια και παιχνίδια. Πριν αρχίσουν να ακούγονται τα ποτήρια στα καφενεία, οι παρέες στα τραπέζια και οι πρώτες καρέκλες που σέρνονται πάνω στην πέτρα.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το Parthenώn Film Festival μεγάλωνε. Οι προβολές αυξάνονταν, οι επισκέπτες έρχονταν από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού, το πρόγραμμα εμπλουτιζόταν και το όνομα του φεστιβάλ άρχισε να ακούγεται πολύ πέρα από τα όρια της Χαλκιδικής. Κι όμως, παρά την αναγνώριση και την ανάπτυξή του, διατήρησε τον χειροποίητο χαρακτήρα του. Δεν έχασε ποτέ την αίσθηση της παρέας. Τη ρομαντζάδα της πρώτης χρονιάς. Την αφέλεια που πολλές φορές χρειάζεται για να τολμήσει κανείς να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Και στο μεταξύ αυτή η παρέα μεγάλωνε, άλλαζε δουλειές, σπίτια, έκανε παιδιά, τα παιδιά μεγάλωσαν, έγιναν μέρος της ομάδας.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, το Parthenώn Film Festival έχει καταφέρει κάτι σπάνιο, να γίνει ταυτόχρονα ένας σημαντικός κινηματογραφικός θεσμός και μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία. Για όσους το επισκέπτονται, η ανάμνηση δεν είναι μόνο οι ταινίες που είδαν. Είναι και κάτι άλλο.
Είναι η αίσθηση ότι κάπου, για λίγες ώρες, επιστρέφεις σε μια πιο αθώα εκδοχή του εαυτού σου.
Και κάπου ανάμεσα στα τριζόνια, στα τζιτζίκια και στον αργό ρυθμό του τόπου νιώθεις πραγματικά καλοκαίρι. Το Parthenώn Film Festival ταιριάζει τόσο φυσικά εδώ, γιατί γεννήθηκε από ανθρώπους που κουβαλούν ακόμη μέσα τους εκείνο το παιδί που σκαρφάλωνε στις ταράτσες, έφτιαχνε δικαιολογίες για να μείνει λίγο παραπάνω έξω και ονειρευόταν πως κάποτε θα έχει το δικό του σινεμά κάτω από τα αστέρια.
