Είναι αρκετά περίεργο το πώς ανεβάζεις – ποστάρεις κάτι χωρίς να έχει υπάρξει προηγούμενο. Δηλαδή ξυπνάς και χωρίς να έχεις προλογίσει κάτι, χωρίς καλημέρα, χωρίς καλησπέρα, χωρίς να έχεις εξηγήσει κάτι, ποστάρεις ένα κείμενο, έτσι, στη μέση του πουθενά. Σα να μιλάς στον εαυτό σου. Δημόσια, όμως. Το που και πως θα βρει το κείμενο σου τον παραλήπτη είναι εκτός εξίσωσης. Η που θα το διαβάσει ή που όχι.
Έτσι κι εγώ ψάχνοντας για δικηγόρο για ένα κληρονομικό θέμα για μια θυρίδα που μου άφησε ο θείος ο Προκόπης σκέφτηκα τον Σολ Γκούντμαν.
Αυτόν θα ήθελα. Μετά σκέφτηκα και τι λινάτσα ήταν. Μπορεί να έπαιρνε και την θυρίδα. Αλλά, ας μην πολιτικοποιώ την συζήτηση. Δεν ήταν όμως μόνο λινάτσα. Αυτό σκεφτόμουν. Οι άνθρωποι δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Οι άνθρωποι είναι πολλά πράγματα μαζί. Είναι πολλά πράγματα που συγκροτούν την ολότητα τους. Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα εάν ξέρω κάποιον που να είναι μόνο ένα πράγμα. Και μου ήρθε. Ο πρόεδρος της αμερικής. Το σίγουρο είναι ότι ο πρόεδρος της αμερικής είναι ένα πράγμα. Είναι αυτό που βλέπεις. Ξέρεις ακριβώς με ποιον έχεις να κάνεις. Δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ξαπλωμένος στο πάτωμα σαν τον Τζίγκσο και απλά να σηκωθεί και να κλείσει την πόρτα πίσω του. Αρχικά δεν θα μπορούσε γιατί δεν θα άντεχε να μείνει τόση ώρα σιωπηλός. Θα έσκαγε. Αλλά και γιατί δεν μπορεί να κρυφτεί, ίσα ίσα, το θέμα του είναι να φαίνεται. Να φαίνεται με κρότο, με λυγμό και χάχανα.
Και κάπως έτσι, σκέφτηκα την μικρή έκδοση, ‘’Αυτό εδώ είναι νερό’’, με την εναρκτήρια ομιλία του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, στο κολέγιο Κένιον. (Εκδόσεις Κριτική)
Η ομιλία ξεκινάει κάπως έτσι:
Δυο νεαρά ψάρια κολυμπούν αμέριμνα στη μέση του ωκεανού, συναντούν κατά τύχη ένα γεροντότερο ψάρι που κολυμπά προς την αντίθετη κατεύθυνση, το οποίο τους γνέφει και λέει: << Καλημέρα, παιδιά. Πως είναι το νερό;>>
Τα δυο νεαρά ψάρια συνεχίζουν για λίγο την πορεία τους, μέχρι που το ένα γυρνάει προς το άλλο και του λέει: << Τι στο καλό είναι το νερό;>>
Το νόημα της ιστορίας με τα ψάρια συνοψίζεται απλώς στο ότι οι πιο προφανείς, σημαντικές και αναπόδραστες πτυχές της πραγματικότητας είναι συχνά αυτές που δυσκολευόμαστε περισσότερο ν΄ αντιμετωπίσουμε και να συζητήσουμε.
Η παραπάνω δήλωση, βέβαια δεν είναι πάρα μια κοινοτυπία – όμως, στα χαρακώματα της καθημερινότητας της ενήλικης ζωής, οι κοινοτυπίες μπορεί να γίνουν ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Αλλά, ναι, επανέρχομαι στην θυρίδα, στον Σολ και σε όλα αυτά που δεν συζητάμε. Και αν μέσα στη θυρίδα είναι ακριβώς αυτά;
Αν μέσα στη θυρίδα είναι ένας ανεκδιήγητος τύπος. Ένας ανεκδιήγητος τύπος όλες τις ώρες της ημέρας. Ένας ανεκδιήγητος τύπος που κάνει παρέα με άλλους ανεκδιήγητους τύπους. Αν μέσα στη θυρίδα ο θείος ο Προκοπής εκτός των άλλων αναρωτιέται και για το οτιδήποτε απασχολεί έναν απλό άνθρωπο στην καθημερινή του ζωή. Γιατί δεν εμφανίζεται κάποιος να ανοίξει την θυρίδα. Τι τον βασανίζει τον Προκόπη. Και γιατί το έβαλε σε θυρίδα.
Παίρνω τον Σολ, του λέω ότι θέλω να αναλάβει την υπόθεση. Μου λέει να τον πάρω σε δέκα λεπτά γιατί έχει πρόβλημα με έναν πελάτη του καθηγητή χημείας. Περίεργο. Τι προβλήματα να έχει ένας καθηγητής χημείας; Ναρκωτικά φτιάχνει με τις γνώσεις του; Όσο περιμένω να περάσει το δεκάλεπτο, σκρολάρω. Καθώς σκρολάρω μου εμφανίζεται μια διαφήμιση, προσφορά λέει, μίνι πισίνα και μίνι καλάμι μαζί με δυο νεαρά ψαράκια κι ένα γεροντότερο για να ψαρεύεις όσο είσαι στην τουαλέτα. Μπαίνω να παραγγείλω. Ξεχνιέμαι.
