Αρκεί ένας να πετάξει το πρώτο μπουκάλι. Μετά έρχεται ο επόμενος, βλέπει ότι “έτσι κάνουν όλοι” και αφήνει κι εκείνος τη δική του σακούλα. Κάπως έτσι μια από τις ομορφότερες παραλίες της Χαλκιδικής μετατρέπεται σε μια αυτοσχέδια χωματερή.
Το πρόβλημα δεν έχει εθνικότητα. Υπάρχουν επισκέπτες που δεν σέβονται τον τόπο που φιλοξενεί τις διακοπές τους, αλλά υπάρχουν και Έλληνες που κάνουν ακριβώς το ίδιο. Η νοοτροπία “ας το αφήσω εδώ, κάποιος θα το μαζέψει” είναι αυτή που μας έφερε σε αυτή την εικόνα.
Από την άλλη, δεν μπορεί να απουσιάζει και η ευθύνη της Πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όταν μια παραλία προσελκύει χιλιάδες ανθρώπους κάθε καλοκαίρι, χρειάζεται στοιχειώδη οργάνωση: κάδους σε κατάλληλα σημεία, συχνή αποκομιδή, ενημέρωση και έλεγχο. Η ατομική ευθύνη δεν αναιρεί τη θεσμική ευθύνη – και το αντίστροφο.
Η φωτογραφία αυτή είναι μια άσχημη εικόνα αλλά κυρίως είναι μια υπενθύμιση του πώς χάνουμε, λίγο λίγο, ό,τι κάνει τις ελληνικές ακτές ξεχωριστές, γιατί στο τέλος, η καθαρότερη παραλία δεν είναι εκείνη με τους περισσότερους κάδους. Είναι εκείνη όπου ο καθένας παίρνει μαζί του τα σκουπίδια που έφερε.
φωτογραφία: Βασίλης Εμμανουηλίδης
