Ο θυμόσοφος ελληνικός λαός έχει έναν περίεργο τρόπο να σε ανεβάζει και να σε προσγειώνει μέσα σε δύο φράσεις. Από τη μία λέει «σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει» και, αν λέγεσαι Γιάννης –ένα από τα πιο κοινά ονόματα στην Ελλάδα– το ακούς με μια μικρή δόση περηφάνιας. Από την άλλη, όμως, υπάρχει και το σαρκαστικό «σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση», που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς και γιατί προέκυψε κάτι τόσο υποτιμητικό. Και κάπως έτσι, ψάχνοντας την ιστορία πίσω από τη φράση, η διαδρομή οδηγεί στους κεφαλονίτικους μύθους.
Σύμφωνα με έναν από αυτούς, σε ένα χωριό της Κεφαλονιάς ζούσαν κάποτε 45 οικογένειες και οι άντρες είχαν όλοι το ίδιο όνομα – Γιάννης. Δεν ήταν μόνο συνονόματοι. Ήταν μονίμως σύμφωνοι σε όλα, λειτουργούσαν σαν μια ενιαία μονάδα και έδιναν την εντύπωση πως σκέφτονταν και αποφάσιζαν σαν ένας άνθρωπος. Η ηρεμία αυτή διαταράχθηκε μια χειμωνιάτικη νύχτα, όταν μια σφοδρή καταιγίδα έκανε το ποτάμι της περιοχής να ξεχειλίσει και να προκαλέσει καταστροφές στο χωριό.
Το επόμενο πρωί, οι 45 Γιάννηδες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία για να αποφασίσουν πώς θα… εκδικηθούν το ποτάμι. Και εδώ αρχίζει το παράλογο. Όχι μόνο συζητούσαν σοβαρά πώς θα τιμωρήσουν ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά δεν μπορούσαν καν να συμφωνήσουν στον τρόπο. Μέχρι που ακούστηκε μια φωνή που έμελλε να καθορίσει την τύχη τους. Η φωνή ενός κόκορα.
Ο κόκορας πρότεινε το σχέδιο: να πάνε όλοι μαζί στο ποτάμι και να το δείρουν, για να «καταλάβει» ότι δεν πρέπει να ξαναπεράσει από εκεί. Η ιδέα φάνηκε εξαιρετική στους 45 Γιάννηδες. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ξεκίνησαν όλοι μαζί. Όταν έφτασαν, ο κόκορας –σαν άλλος στρατηγός– τους έδωσε εντολές να μπουν μέσα στο νερό και να χτυπούν το ποτάμι με ρόπαλα και κόπανους.
Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Ένας-ένας άρχισαν να πνίγονται, μέχρι που δεν έμεινε κανείς ζωντανός. Έμεινε, όμως, η ιστορία. Και μαζί της η φράση «σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση», που οι Κεφαλονίτες –και όχι μόνο– χρησιμοποιούν για να περιγράψουν ανθρώπους που παρασύρονται από την ομαδική ανοησία και την πατάνε μεγαλοπρεπώς.
