Η ανάγκη του ανθρώπου για πράσινο περιβάλλον, ειδικά όταν ζει σε πόλη, δεν είναι πολυτέλεια — είναι επιβίωση και ψυχική ανάσα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει τουλάχιστον 9 τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο, ενώ συστήνει το 50% του πληθυσμού να έχει πρόσβαση σε πάρκο ή πράσινο σημείο σε απόσταση έως 300 μέτρων από το σπίτι του.
Όμως, η Θεσσαλονίκη απέχει πολύ από αυτό το ιδανικό. Σύμφωνα με μελέτη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο φτάνει μόλις τα 2,15 τετραγωνικά μέτρα — και σε ορισμένες περιοχές υπολογίζεται ακόμη χαμηλότερα, από 1,6 έως 2,8 τ.μ. Αντί να πλησιάζουμε τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, παραμένουμε στο κάτω φάσμα.
Η πόλη πληρώνει την άναρχη δόμηση δεκαετιών και την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Οι ελεύθεροι χώροι λιγοστεύουν, ενώ η θερμοκρασία στο κέντρο της πόλης φτάνει να είναι έως και 4 βαθμούς υψηλότερη από τα προάστια λόγω της περιορισμένης δενδροκάλυψης και της τσιμεντοποίησης. Πρωτοβουλίες υπάρχουν —όπως η αξιοποίηση πρώην στρατοπέδων για πράσινες ζώνες— αλλά παραμένουν στα χαρτιά.
Το πράσινο δεν είναι θέμα αισθητικής. Είναι εργαλείο ζωής: μειώνει το στρες, βελτιώνει την ποιότητα του αέρα, ενισχύει την κοινωνικότητα και τη συγκέντρωση. Οι πόλεις του μέλλοντος δεν μπορούν να είναι μόνο “έξυπνες” — πρέπει να είναι και πράσινες. Και η Θεσσαλονίκη έχει ακόμη πολύ δρόμο.
