Το «Σταλιά Σταλιά» αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του ελληνικού λαϊκού ρεπερτορίου, με τη σφραγίδα του σπουδαίου δημιουργού Γιώργου Ζαμπέτα. Ωστόσο, λίγοι γνωρίζουν την ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από την ερμηνεία του.
Το τραγούδι γράφτηκε αρχικά με σκοπό να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της. Παρ’ όλα αυτά, για λόγους που δεν έγιναν ευρέως γνωστοί, η δημοφιλής ηθοποιός αποφάσισε να το απορρίψει.
Τότε ήταν που η Μαρινέλλα είδε την ευκαιρία και την αξιοποίησε στο έπακρο. Με τη χαρακτηριστική φωνή και το μοναδικό της ύφος, έδωσε στο τραγούδι νέα πνοή, μετατρέποντάς το σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας της.
Η «καραμπόλα» αυτή στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού δεν μόνο άλλαξε την πορεία του συγκεκριμένου κομματιού, αλλά συνέβαλε και στη διαμόρφωση μιας από τις πιο εμβληματικές ερμηνείες που αγαπήθηκαν από το κοινό.
Η αναφορά του Ζαμπέτα για το τραγούδι:
Γιώργος Ζαμπέτας: «Μου είχε δώσει στίχους ο Διονύσης Τζεφρώνης και προσπαθούσα στο σπίτι να φτιάξω το τραγούδι «Σταλιά σταλιά. Δε μπορούσα. Είχα κάτι εισιτήρια φρη – ουάν και λέω να πάω να αλλάξω αέρα, να ηρεμήσω, να ξεχαστώ, και φεύγω και πάω στο Λονδίνο.
Έφτασα στο Λονδίνο, μπήκα σε ένα ταξί για να με πάει στο ξενοδοχείο, και στο δρόμο καθώς πηγαίναμε κάτι είχε το ταξί κι έκανε ένα θόρυβο, ντούπι – ντάπα, ντούπι νταπ, ντούπι – ντάπα, ντούπι νταπ. Ακούγοντας αυτούς τους ήχους εγώ τρελαίνομαι, βγάζω το μπουζούκι από τη θήκη και αρχίζω να συνοδεύω το θόρυβο που έκανε το αμάξι. Αυτό ήταν! Το βρήκα το μοτίβο! Βάζω τις φωνές και τα γέλια, τι σου συμβαίνει μου λέει ο ταξιτζής, νάθινγκ, νάθινγκ, γκόου, γκόου του λέω. Φτάνω στο χοτέλι και με το που κάθομαι, στήνω και το μαγνητόφωνο, – πάντα κουβάλαγα μαζί μου το μπουζούκι και το μαγνητόφωνο, – και γράφω την εισαγωγή. Μετά γράφω και το υπόλοιπο. Στο Λονδίνο λοιπόν έφτιαξα το «Σταλιά – Σταλιά.» Εκεί γεννήθηκε. Το 1967. Ο Κώστας Καραγιάννης κάνει ταινία για τη Βουγιουκλάκη. «Το κορίτσι του Λούνα Παρκ.» Θα έπαιζε και ο Παπαμιχαήλ. Με φωνάζει ο Κώστας για να γράψω τραγούδια.
Έχω γυρίσει από το Λονδίνο, και κάθομαι στο στούντιο ΕΡΑ και γράφουμε για την Αλίκη.
Εκείνη τη μέρα είχε έρθει και η Μαρινέλα, δεν ξέρω τι δουλειά είχε να κάνει, και καθόταν μέσα και άκουγε τι παίζαμε. Έχουμε τελειώσει το τραγούδι, έχουμε γράψει τα όργανα, και είναι μόνο να το τραγουδήσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Μπαίνοντας μέσα, γεια σας λέει, γεια σου Αλικάκι της λέω, σου ‘χω εδώ ένα πράμα, μέλι. Το καλύτερο τραγούδι που έχω γράψει ποτέ μου! Γυρνάει και τι μου λέει… Τι μου λέει… «Αυτό θα το πω εγώ; Αυτό να το δώσεις να το πει ο Καζαντζίδης.» Κόντεψε να μου πέσει κάτω το μπουζουκάκι μου… Μου έσπασε τον τσαμπουκά. Μου κόπηκε το αίμα. Έπαθα συγκοπή. Μου έφυγαν τα νύχια, μου έφυγαν τα μάτια, μου έφυγαν τ’ αυτιά. Κοκάλωσα, κουφάθηκα, τρελάθηκα, συφιλιάστηκα. Δε μπόρεσα να πω μια λέξη. Μια μικρή λεξούλα. Άγαλμα κανονικό. Ο Κώστας Καραγιάννης έρχεται και μου λέει: «Εγώ κάνω κουμάντο. Κάνε ‘συ τη δουλειά σου. Γράψε ό,τι γουστάρεις.» Και ήρθε το αίμα μου στη θέση του.
Στο αναμεταξύ φεύγει η Βουγιουκλάκη, τελειώναμε κι εμείς, τα μαζεύαμε, και έρχεται η Μαρινέλα και μου λέει στ’ αυτί: «Να το πω εγώ αυτό το τραγούδι;» Επειδή την αγαπούσα, και επειδή είχαμε πολλά χρόνια παρτίδες μαζί, της λέω: «Ό,τι γουστάρει η Κίτσα!» Το όνομά της το κανονικό είναι Κυριακή, και τη λέγαμε Κίτσα. «Πες το όπως θέλεις εσύ. Εγώ φεύγω. Πάω σπίτι να ξεκουραστώ γιατί το βράδυ δουλεύω, και όταν τελειώσετε πάρτε με τηλέφωνο να μου το βάλετε να το ακούσω κι εγώ. Καλή επιτυχία, γεια σας.»
Πήγα σπίτι. Δεν πέρασε πολλή ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο και μου λέει τελειώσαμε. Το ακούω και παγώνω. Πως το είχε τραγουδήσει έτσι… Πόσο γλυκά το είπε… Τι ψυχούλα που έβγαλε… Μπράβο ρε Μαρινέλλα, της λέω. Μπράβο…»
Απόσπασμα από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου: Γιώργος Ζαμπέτας. «Βίος και πολιτεία»
