γράφει ο The Ooze of Cinema
Να το λοιπόν, ήρθε η στιγμή που δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω τον μεσημεριανό μου διαλογισμό. Συνεχώς μου έσκαγε το πρωινό περιστατικό.
Τώρα που κάθομαι και το σκέφτομαι, έτσι έγινε
Η πόρτα χτύπησε. Με κουβάλησα μέχρι σα κει να την ανοίξω. Άνοιξα. Ήταν ο ταχυδρόμος. Βγήκα και γω στο μπαλκόνι δίπλα του. Έτσι όπως έσκαγε το φως του ηλίου από πίσω παρατήρησα πως δεν έχω σκιά. Κάτι ψέλλισα. Ο ταχυδρόμος ζήτησε να υπογράψω το χαρτί της παραλαβής και μου άφησε ένα γράμμα. Ώρες μετά δεν το είχα ανοίξει. Έκανα βόλτες ψάχνοντας την σκιά μου. Με είχε κάπως ταράξει όλη αυτή η ιστορία με την σκιά. Όχι ότι την χρειαζόμουν, αλλά που πήγε, γιατί έφυγε έτσι ξαφνικά ένα πρωί. Συνέχισα να ψάχνω μέχρι που νύχτωσε. Πήγα την κουνιστή καρεκλά ακριβώς στο σημείο που στεκόταν ο ταχυδρόμος. Στο σημείο που είχα παρατηρήσει πως έλλειπε η σκιά μου. Έκατσα να διαβάσω το γράμμα με το φως του φεγγαριού. Όπως το βίντεο των αστροναυτών στην προσελήνωση που δεν είχαν σκιές. Το άνοιξα.
Ήταν από το ακτινολογικό κέντρο. Αγχώθηκα αυτόματα. Μάλλον κάτι κακό, σκέφτηκα. Πήρα βαθιά ανάσα και το διάβασα. Με ενημέρωναν πως το σκιαγραφικό που μου είχε χορηγηθεί ήταν ληγμένο. Το ληγμένο σκιαγραφικό είχε γυρίσει την σκιά μου πάνω μου και η μαγνητική δεν είχε βγει σωστή. Συνέχισα το γράμμα που έλεγε πως έπρεπε να πάρω νέο σκιαγραφικό και να ξανακάνω τις εξετάσεις.
Γι ΄αυτό λοιπόν δεν είχα σκιά.
Χαμογέλασα
Να το λοιπόν, ήρθε η στιγμή να ολοκληρώσω τον νυχτερινό μου διαλογισμό.
Έκατσα, στα πρώτα λεπτά ψιλοέκλεψα και άνοιξα λίγο το δεξί μου μάτι. Έτσι όπως έπεφτε από πίσω μου το φως του φεγγαριού είδα για λίγο την σκιά μου. Δάκρυσα. Έκλεισα και το δεξί μου μάτι και σκέφτηκα πως μπορεί να μην ξέρω να διαβάζω ιατρικές εξετάσεις και γενικώς να συγχέω τα πράματα, αλλά η σκιά μου είχε επιστρέψει. Συνέχισα με τα μάτια κλειστά.
(η φωτογραφία είναι από την ταινία Zέλιγκ του Γούντι Άλεν)
