Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Πόσο απέχει η πραγματικότητα από τη μυθοπλασία; Αν εξαιρέσει κανείς την επιστημονική φαντασία — που ακόμη κι αυτή μοιάζει σταδιακά να επιβεβαιώνεται — σχεδόν καθόλου. Τι συμβαίνει, όμως, όταν πηγή έμπνευσης ενός καλλιτεχνικού έργου γίνεται η τραγική ιστορία ενός οικείου προσώπου του ίδιου του δημιουργού; Πότε αυτό μετατρέπεται σε υφαρπαγή της ιδιωτικότητας, ακόμη κι αν τα ονόματα και οι λεπτομέρειες αλλάζουν; Από την άλλη, πώς ξεπερνά την έλλειψη έμπνευσης ο δημιουργός που — παρά τα κεκτημένα του παράσημα — ζει και αναπνέει για να αφηγείται νέες ιστορίες; Άλλωστε, όπως έχει δηλώσει ο Steven Spielberg, σε κάθε νέα ταινία ο σκηνοθέτης ξεκινά από το μηδέν. Αυτό ακριβώς το ηθικό δίλημμα πραγματεύεται ο Pedro Almodóvar στις “Πικρές Γιορτές” (“Amarga Navidad”), σε μια ταινία με έντονα στοιχεία αυτοαναφορικότητας.
Το 2004, η Έλσα, έχοντας ήδη στο ενεργητικό της δύο ταινίες, αφήνει προσωρινά τον χώρο της διαφήμισης και αναζητά έμπνευση για την τρίτη σε μια εκδρομή στα Κανάρια Νησιά: αρχικά με τη φίλη της Πατρίθια, παγιδευμένη σε έναν προβληματικό γάμο, και αργότερα με τη Νατάλια, που έχει χάσει το παιδί της. Η απόδραση αυτή τη βοηθά να ξεχάσει τις κρίσεις πανικού της — αλλά και το μοναδικό της στήριγμα απέναντί τους: τον νεότερό της Μπο, πυροσβέστη στο επάγγελμα και περιστασιακό στρίπερ.
Η ιστορία αυτή ξεδιπλώνεται στο σήμερα μέσα από το σενάριο του Ραούλ, ενός καταξιωμένου δημιουργού που αντλεί έμπνευση από την τραγική ιστορία της συντρόφου και επί χρόνια συνεργάτιδάς του, της Μόνικα — γεγονός που την εξοργίζει.
Παρότι η ταινία εμφανίζει προβλήματα ρυθμού, στα οποία συμβάλλει η μη γραμμική δομή του σεναρίου, αυτή η ιστορία-μέσα-στην-ιστορία παραμένει ένα ενδιαφέρον φιλμ. Σίγουρα όχι ανάμεσα στα αριστουργήματα του Αλμοδόβαρ, αλλά ένα έργο όπου, στα 76 του πλέον, ο δημιουργός φέρνει στην επιφάνεια τους προσωπικούς του προβληματισμούς γύρω από την καλλιτεχνική έμπνευση — η αυτοαναφορικότητα που λέγαμε.
