Ο εξωγήινος Πλουνξ μπορεί να μοιάζει χαριτωμένος και αθώος, όμως μέσα από τα μάτια του αποκαλύπτεται μια ολόκληρη πλευρά της ελληνικής εργασιακής πραγματικότητας συχνά σκληρή, παράλογη αλλά και απελπιστικά γνώριμη. Ο δημιουργός του, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα σε μια περίοδο πίεσης και επαγγελματικών δυσκολιών, μετατρέποντας τις προσωπικές εμπειρίες σε σάτιρα, κοινωνικό σχόλιο και τελικά σε ένα project που έχει αγγίξει χιλιάδες εργαζομένους.
Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Παπαδόπουλος μιλά για τη γέννηση του Πλουνξ, τις εργασιακές παθογένειες που τον ενέπνευσαν, τις ιστορίες που θέλει να αναδείξει και τα όνειρα για τη συνέχεια του project. Μέσα από το χιούμορ, την υπερβολή και την… πορτοκαλί επιδερμίδα ενός εξωγήινου, φωτίζει αλήθειες που συχνά δυσκολευόμαστε να πούμε δυνατά.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα του Πλουνξ;
Πάντα ήθελα να δημιουργήσω ένα κόμικ με έναν χαρακτήρα που να είναι ελληνικός. Ενώ είχα αυτό στο μυαλό μου παράλληλα περνούσα μια δύσκολη περίοδο στη δουλειά με πολύ πίεση και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα του Πλουνξ. Με τον Πλουνξ μπόρεσα να εκφράσω όλες τις δυσκολίες που περνούσα (εγώ αλλά και άλλοι άνθρωποι) εκείνη την περίοδο. Τον έκανα εξωγήινο γιατί είναι πιο εύκολο να αποδεχτούμε τα όσα σκέφτεται και κάνει ένας εξωγήινος που δεν θεωρεί πολλά από τα λεγόμενα αυτονόητα και δεδομένα όπως εμείς οι άνθρωποι.
Ποια είναι τα “κακώς κείμενα” της ελληνικής εργασιακής κουλτούρας που σε έχουν επηρεάσει περισσότερο και αποφάσισες να τα σχολιάσεις μέσα από τον Πλουνξ;
Αυτά τα οποία με επηρέασαν αλλά και με ενόχλησαν περισσότερο ήταν οι απλήρωτες υπερωρίες, όταν δεν δίνουν δώρο Χριστουγέννων, δεν τηρούν το οκτάωρο… πράγματα τα οποία είναι βασικά δικαιώματα κάθε εργαζόμενου. Γενικά πολλοί εργοδότες (όχι όλοι) προσπαθούν να βρουν τρόπους να αποφύγουν με οποιοδήποτε μέσο να δώσουν αυτά τα βασικά στους εργαζόμενους. Είναι τόσο συνηθισμένο πλέον που μερικές φορές το παραβλέπουμε ακόμα και όταν γίνεται μπροστά μας, γι’ αυτό και θέλω να τα τονίσω όλα αυτά μέσω του Πλουνξ. Αλλά εκτός από τις κατάφωρες παραβιάσεις που γίνονται ήθελα να μιλήσω και για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δηλαδή αυτή προσπάθεια να σου δημιουργήσουν ενοχές, η λεκτική βία, η απουσία ελεύθερης έκφρασης στον εργασιακό χώρο…όλα αυτά καλλιέργησαν μια κακή νοοτροπία για το πώς είναι η εργασία στην Ελλάδα.
Μέσα από τις διάφορες δουλειές που κάνει ο Πλουνξ, ποια θεωρείς ότι αντικατοπτρίζει πιο έντονα την ελληνική εργασιακή καθημερινότητα;
Δεν θα επέλεγα κάποια συγκεκριμένη δουλειά. Όλες έχουν τις ιδιαιτερότητες τους. Από ένα σημείο και μετά παρατηρείς ότι πάνω κάτω συναντάς τις ίδιες προσωπικότητες και το ίδιο περιβάλλον.
Ο Πλουνξ ονειρεύεται μια “δουλειά στο δημόσιο”. Τι θέλεις να σχολιάσεις ή να σατιρίσεις μέσα από αυτή την επιθυμία;
Νομίζω είναι η ιδέα που μας έχει μείνει από τις προηγούμενες γενιές , που προσπαθούσαν να μας πείσουν να βρούμε μια δουλειά στο δημόσιο, γιατί θεωρητικά είναι ο καλύτερος εργοδότης. Το καλύτερο απ’ όλα που σου δίνει μια δουλειά στο δημόσιο είναι η μονιμότητα και δεδομένου του ποσό αναστατωμένο είναι το οικονομικό κλίμα της Ελλάδας με κρίσεις, απολύσεις κλπ είναι δικαιολογημένο μέχρις ενός σημείο. Στην τελική οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε μια δουλειά για να μπορούμε να βγάλουμε τα προς το ζην και ιδανικά να ακολουθήσουμε τα όνειρα μας.
Ποιο είναι το βασικότερο μήνυμα που θέλεις να πάρει το κοινό μέσα από τις ιστορίες του Πλουνξ;
Όλες οι δουλειές εύκολες φαίνονται και δύσκολες είναι. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να δημιουργήσουμε το κλίμα μέσα στο οποίο εμείς οι εργαζόμενου θα νιώθουμε άνετα να μιλάμε για αυτά και να διεκδικούμε αυτά που μας αξίζουν.
Πώς αντιδρά ο κόσμος μέχρι τώρα στις ιστορίες του Πλουνξ;
Προφανώς ο περισσότερος κόσμος συμφωνεί με όλα όσα σατιρίζει αλλά υπάρχουν και μερικοί που μου στέλνουν προσωπικά μηνύματα που με βρίζουν και λένε ότι “τα αφεντικά δεν είναι έτσι, εγώ πχ εγώ δεν είμαι τέτοιο αφεντικό” και προφανώς ξέρω ότι δεν είναι όλοι έτσι, εγώ απλά θέλω να σχολιάσω το συστημικό μέρος της κακής εργασιακής κουλτούρας. Βέβαια μερικές φορές υπάρχουν άτομα που δικαιολογούν τελείως πράγματα που παραβιάζουν το νόμο και η δικαιολογία τους είναι “κάνε πρώτα εσύ μαγαζί/επιχείρηση και μετά να σχολιάζεις”.
Πώς φαντάζεσαι την εξέλιξη του project; Υπάρχουν σχέδια για κόμικ, animation, έκθεση ή κάτι πιο μεγάλο στο μέλλον;
Συμμετέχω ήδη σε πολλά comicon και εκδηλώσεις με συλλογές από τα έργα μου. Αλλά στο μέλλον θα ήθελα να κάνω κόμικ με περισσότερο διάλογο μεταξύ συναδέλφων και αφεντικών για να βγάλω στη φόρα πολλές από τις ιστορίες που έχω ακούσει ή και που μου έχουν συμβεί στην δουλειά χαχα.
Όταν προσγειώθηκε ο Πλουνξ στην Ελλάδα, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε;
“Τρομερό φαγητό, απίστευτος καιρός και η βόλτα στη νέα παραλία είναι ό,τι καλύτερο. Τι δουλειά μπορώ να κάνω εδώ για να μείνω εδώ περισσότερο καιρό;”
Από όλες τις ελληνικές εργασιακές εμπειρίες που έχει ζήσει, σε ποια είπε μέσα του: “ΟΚ, αυτό ούτε στο γαλαξία μου δεν το έκαναν”;
“Όταν το αφεντικό μου έπαιρνε μέρος από τα φιλοδωρήματα μας, γιατί έλεγε πως δούλευε πιο σκληρά απ’ όλους μας! Μέχρι και στο δικό μου γαλαξία ξέρουμε ότι τα φιλοδωρήματα είναι για τους εργαζόμενους”
Ποια δουλειά στην Ελλάδα τον δυσκόλεψε περισσότερο;
Σίγουρα αυτή του σέρβις, πιο συγκεκριμένα όταν δουλεύει σεζόν. Δουλεύει αδιάκοπα κάτω από ντάλα ήλιο, χωρίς άδειες και οι πελάτες είναι πολλοί. Άσε που επειδή είναι εξωγήινος όλοι τον στραβοκοιτάνε, το αντηλιακό του δεν δουλεύει τόσο καλά πάνω στο δέρμα του επειδή είναι πορτοκαλί και το αφεντικό του τον πληρώνει χειρότερα από τους άλλους γιατί τα ελληνικά δεν είναι η πρώτη του γλώσσα.
Αν ο Πλουνξ έφτιαχνε έναν οδηγό επιβίωσης για νέους εργαζόμενους στην Ελλάδα, ποια θα ήταν η πρώτη συμβουλή του;
“Να προσπαθήσεις να απαιτήσεις σεβασμό από τους συναδέλφους και τα αφεντικά σου από την πρώτη στιγμή”
Και τέλος, αν ο Πλουνξ έπαιρνε τηλέφωνο τους δικούς του στον πλανήτη του, πώς θα περιέγραφε τη ζωή του στην Ελλάδα;
“Περνάω πολύ καλά στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να βρω κάποια δουλειά remote με με μισθό εξωτερικού για να τα βγάλω πέρα. Επίσης, μπορείς να πεις τη μαμά να στείλει κάνα τάπερ με φαγητό αν έχει χρόνο;”
