Το Ηραίον είναι από εκείνα τα κλασικά ταβερνάκια-καφενεία που δεν προσποιούνται τίποτα και γι’ αυτό τα αγαπάς αμέσως – κάθεσαι έξω, οι διπλανοί παίζουν πρέφα με χαμηλές φωνές, εσύ τσιμπάς γαύρο σαγανάκι και τηγανιά που μυρίζουν Κυριακή και καθημερινή μαζί, και γύρω σου περνάει όλη η γειτονιά από γενιά σε γενιά.
Φοιτητές που ψάχνουν τίμιο φαΐ, παππούδες με τον καφέ τους, εργαζόμενοι που κάνουν στάση πριν το σπίτι, άνθρωποι που γνωρίζονται με το μικρό τους όνομα. Δεν έχει πόζα, έχει ζωή. Και αυτό το κάνει στέκι.
Γιάννη Χαλκίδη 17
