Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις. Σήμερα ο Κώστας Πετρουλάς
Γιατί γράφετε;
Επειδή τις βεβαιότητες ή τις απορίες, που έχω για πολλά και διάφορα μεγέθη της ζωής νιώθω την ανάγκη να τις επικοινωνήσω, να τις εντάξω σε μια μυθοπλασία, σαν ερωτήματα.
Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Διαβάζω, χαζολογώ με τους φίλους μου, παρακολουθώ καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, βλέπω ποδόσφαιρο και μπάσκετ.
Είστε πρωτίστως αναγνώστης/τρια ή συγγραφέας;
Νομίζω, αναγνώστης.
Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
Ιστορία, φιλοσοφία, λογοτεχνία και δοκίμια. Όλα μαζί και χωρίς συγκροτημένη σειρά, όπως πάντα. Συγκεκριμένα; Τελείωσα πρόσφατα το «Κι αυτοί είναι η Ελλάδα», τις συνεντεύξεις το Ηλία Κανέλλη από σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος, καθώς και τα, «Μάρτυς μου ο Θεός» και «Τσίχλες ταξιδίου» του Μάκη Τσίτα. Τώρα ξαναδιαβάζω την «Ουτοπία» του Thomas More, μαζί και το ιστορικό μυθιστόρημα «Κομφούκιος» του Philippe Franchini.
Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των social media;
Μόδα είναι, θα περάσει. Δεν νομίζω πως θα πεθάνουν τα βιβλία και η συγγραφή. Φρονώ πως, θα έρθει κάποια στιγμή ο κορεσμός από την κατανάλωση της οριζόντιας πνευματικής τροφής, τα social media θα κρατήσουν εκείνο το μέρος της προσοχής μας που τους αξίζει κι ύστερα θα ισορροπήσουμε σε μια αναλογία πολιτισμική στην οποία το βιβλίο θα έχει το μερίδιό του.
Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Δύσκολο.
Διδάσκεται η γραφή;
Ίσως μόνο κάποιες επιμέρους τεχνικές. Κατά βάση μετράει το ταλέντο, οι γνώσεις, οι ιδέες, και η άσκηση στη γραφή.
Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
Με μεγάλο σεβασμό στις προτροπές του Ρίλκε προς τον Ξάβερ Κάπους νομίζω πως, συμπυκνωμένα, θα έλεγα «να είναι ο εαυτός του». Να ανοίγει την καρδιά του χωρίς να σκέφτεται πώς θα τον κρίνουν.
Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Προφανώς είναι ενιαία σαν περιβάλλον «τέχνης του λόγου» αλλά είναι απαραίτητη η συμβατική κατηγοριοποίησή της. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν εμπλέκονται πολλές φορές τα βασικά είδη της (Ποίηση, Πεζογραφία, Θέατρο). Ο κύριος κορμός, όμως, είναι διακριτός.
Υπάρχουν must read βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
Θα περιοριστώ να αναφέρω τις προτιμήσεις μου χωρίς να τα προτείνω ως must read. Με κόπο θα ξεχωρίσω ένα σε κάθε κατηγορία: Μαγιακόφσκι «Σύννεφο με παντελόνια», Κούντερα «Το αστείο», Ίψεν «Η αγριόπαπια».
Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Μου δίνει ένα κίνητρο παραπάνω. Εκείνο της αντίστασης στον κρυφό ολοκληρωτισμό. Ο κάθε πολιτισμός δεν χτίζεται με διοικητικά μέτρα ούτε με πνευματικά λιντσαρίσματα. Δοκιμάζεται στην καρδιά και στην συνείδηση του ανθρώπου και όταν πείθει, προάγεται. Δεν επιβάλλεται. Ωστόσο, στο θυμό μας για την «πολιτική ορθότητα» παραμονεύει ένα λάθος: να αρνηθούμε και τις πλευρές εκείνες που προάγουν τον άνθρωπο – αφού τους αφαιρέσουμε την υποχρέωση της ορθότητας.
Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Επειδή το ενδιαφέρον μου είναι, η διαχρονική ανθρώπινη συμπεριφορά, νομίζω πως με επηρεάζει μόνο ως «επικαιροποίηση» των απόψεων που προσεγγίζουν την ιχνογράφηση της ύπαρξής μας.
Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Επειδή η λογοτεχνία με συντροφεύει σε όλη μου τη ζωή, θα έλεγα πως την διαμόρφωσε.
Ο Κώστας Πετρουλάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε στο οικονομικό Πανεπιστήμιο Πειραιά. Εργάζεται στη διαχείριση επιχειρήσεων, αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο και συγγράφει μυθιστορίες και δοκίμια. Το 2014 το διήγημα «Οι Χασομέρηδες» επιλέχθηκε για τη «Συλλογή του Χρόνου» από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το 2017 η νουβέλα Η αγιογραφία της Άννας εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Το 2024 βραβεύτηκε το διήγημα «Ευχόμαστε Μαχόμαστε» στον 12ο διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας.
Η φυλακή των αθώων
Σελίδες: 784, Τιμή: 22 ευρώ
ISBN: 978-618-211-132-1
Εκδόσεις Σμίλη
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη το νέο βιβλίο του Κώστα Πετρουλά Η φυλακή των αθώων.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα κεφάλαια. Τα μέλη μιας αριστερής παράνομης Οργάνωσης λαϊκής βίας, που έχουν ήδη αποφασίσει τη διάλυσή της, κάνουν την τελευταία τους συνεδρίαση. Ο κύριος λόγος είναι να σβήσουν τα ίχνη της δράσης τους και να ιδιωτεύσουν με ασφάλεια. Υπάρχει όμως κι ένα πολύ σημαντικό θέμα που πρέπει να λύσουν. Η απόφαση να σταματήσουν τη δράση τους ήρθε μετά από κάποιο γεγονός που συνέβη μεταξύ τους. Έχουν όλοι την αίσθηση του βάρους που επωμίστηκαν αλλά και του κινδύνου που ίσως τους περιμένει στο μέλλον. Κρίνουν πως όρος απαραίτητος για να προφυλαχτούν από τις συνέπειες των πράξεών τους, είναι να μείνουν ενωμένοι. Αμφιβάλλουν όμως για ένα από τα μέλη της ομάδας, τον Διονύση. Η νύχτα κυλάει με την αγωνία να του αποσπάσουν όρκο πως δε θα τους εγκαταλείψει.
Χωρίς να αποκαλύπτεται το γεγονός που έχει φέρει τη θέση τους σε τόσο δύσκολο σημείο, αλλά και χωρίς να γίνεται φανερός ο λόγος για τον οποίο ένας σύντροφος είναι τόσο πολύτιμος ώστε να επιζητούν τη συστράτευσή του, η συζήτηση εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι, στόχος του οποίου είναι να τον κερδίσουν με το μέρος τους. Η συνάντηση τελειώνει με τον Διονύση να δίνει τον λόγο του, πως θα είναι πιστός φίλος τους.
Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι βιογραφίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος. Οι οριζόντιες αναφορές στην πολιτική παρουσιάζονται όπου και όταν είναι απαραίτητο. Κυρίως πρόκειται για αυτόνομα διηγήματα που αφηγούνται την προσωπική διαδρομή του καθενός και αναδεικνύουν έμμεσα, από γεγονότα, τις αιτίες και τους λόγους που τους οδήγησαν σε μια παράνομη Οργάνωση ρήξης με το κράτος.
Το ιστορικό πλαίσιο είναι ακριβές και δίνεται έμφαση στην δεκαετία του ‘70. Προβάλλονται οι ήρωες μέσα στις αντιχουντικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, σε μια ενότητα με το πριν και το μετά.
Το τελευταίο κεφάλαιο έχει την πλοκή και την ένταση ενός θρίλερ. Έξι χρόνια μετά την τελευταία συνεδρίαση, τα μέλη της παλιάς Ομάδας λύνουν τις διαφορές τους σε μια νέα συνάντηση: αυτή που φοβόντουσαν και περίμεναν. Αποκαλύπτεται μια προδοσία που δεν έχει να κάνει ευθέως με την πολιτική τους δράση. Εκείνη τη νύχτα οι παλιοί σύντροφοι κάθονται στο εδώλιο με διαφορετικές κατηγορίες και αλλάζουν ρόλους ένοχων και αθώων. Άνθρωποι δυνατοί και ταυτόχρονα με αδυναμίες και όρια, που ακουμπάνε σε μικρούς ή μεγάλους μύθους για να μη λυγίσουν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας.
Η λύση που δίνεται είναι απρόβλεπτη.
