Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις. Σήμερα η Βέρα Φραντζή
- Γιατί γράφετε;
Γιατί είναι “μια βιολογική ανάγκη”, που πρέπει να ικανοποιηθεί για λόγους επιβίωσης. Γιατί ο κόσμος είναι βιαστικός και δεν παρατηρεί τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί ακόμη και αν μένεις στο ίδιο σπίτι μια ολόκληρη ζωή ή στην ίδια γειτονιά και κοιτάς έξω από το παράθυρο τη νεραντζιά που παλεύει με τις σκιές των πολυκατοικιών που πέφτουν πάνω της, κάθε μέρα ανακαλύπτεις κάτι νέο.
- Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Αναπνέω και παρατηρώ, διαβάζω, σταματώ. Προτιμώ να βαριέμαι, παρά να παράγω. Δεν είμαι μηχανή.
- Είστε πρωτίστως αναγνώστης/τρια ή συγγραφέας;
Είμαι πρωτίστως αναγνώστης. Όσον αφορά, τη συγγραφή είμαι περισσότερο παρατηρητής του κόσμου και καταγράφω περιπλέκοντας τις εικόνες μεταξύ τους.
- Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
Ποτέ δεν διαβάζω ένα βιβλίο, αλλά έχω δύο τρία διάσπαρτα βιβλία στο σπίτι και αναλόγως τη διάθεση και την ώρα επιλέγω κάποιο από αυτά. Αυτήν την περίοδο βρίσκομαι ανάμεσα στο ιστορικό μυθιστόρημα του Γεώργιου Αλβέρτη “Η νύχτα των Ταπεινών” , το θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλλερ “Ο θάνατος του εμποράκου” και τη φιλοσοφική μελέτη της Ζακλίν ντε Ρομιγύ ¨Η ηπιότητα στην αρχαία ελληνική Σκέψη”.
- Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των social media;
Νομίζω πως τα σόσιαλ μίντια μπορούν να αναγεννήσουν τον συγγραφέα και να φέρουν τη λογοτεχνία στο επίκεντρο όχι ως ελιτιστικό χόμπι, αλλά ως απαραίτητη διέξοδος της ανθρώπινης ύπαρξης.
- Με ποιες προσωπικότητες της Λογοτεχνίας θα βγαίνατε για ποτό;
Με τον Μπουκόφσκι, τον Σάμιουελ Μπέκετ , τον Πάμπλο Νερούδα και τον Φίλιπ Ροθ.
- Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Δεν νομίζω πως με ένα τόσο μικρό αναγνωστικό κοινό όπως αυτό της Ελλάδας, μπορεί κάποιος να βιοποριστεί από τη συγγραφή. Πλέον, στην Ελλάδα δύσκολα βιοπορίζεσαι γενικά από ένα μόνο επάγγελμα.
- Διδάσκεται η γραφή;
Δεν πιστεύω ότι διδάσκεται, αλλά σίγουρα μετασχηματίζεται, μεταμορφώνεται και αναγεννάται. Αυτό είναι μια αυστηρά προσωπική εκούσια ή και ακούσια διαδικασία.
- Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
Ο δρόμος είναι στρωμένος με τσουκνίδες και χλεύη. Δέξου το.
- Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Ο Καπιταλισμός και η κατανάλωση δημιουργούν τους διαχωρισμούς και τις συλλογικότητες με την κακή έννοια.
- Υπάρχουν must read βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
Υπάρχουν βιβλία, που χρειάζεται να διαβάσεις για να δημιουργήσεις το οπλοστάσιο της επιβίωσής σου ή για να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα της ιστορίας της λογοτεχνίας, αλλά δεν είναι και απαραίτητο. Ένα βιβλίο που δεν θα μπορούσα να μην είχα διαβάσει είναι το “Αμερικανικό ειδύλλιο” του Φιλιπ Ροθ. Και ένα ακόμη, το “Ταχυδρομείο” του Τσαρλς Μπουκόφκι.
- Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Δύσκολο, αλλά απελευθερωτικό.
- Γιατί οι Έλληνες γράφουν περισσότερο απ’ ό, τι διαβάζουν;
Ίσως φταίει το ταπεραμέντο μας. Ως παιδί εργατών, προτιμώ οι άνθρωποι να έχουν δικαίωμα να γράφουν και να εκδίδουν τα βιβλία τους, παρά αυτό να αποτελεί προνόμιο των λίγων.
- Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Με συνθλίβει. Καθώς γράφω στον υπολογιστή, εμφανίζονται οι ειδοποιήσεις των έκτακτων ειδήσεων και με επηρεάζουν βαθιά. Παρατάω το γράψιμο ως ανώφελη πράξη. Μετά, επανέρχομαι.
- Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Δεν θα ήμουν αυτό που είμαι χωρίς τη λογοτεχνία και τα τραύματα. Για τα τραύματα φροντίζει η ζωή επιμελώς και η λογοτεχνία τα καταπραΰνει. Με έχει σώσει, δεν με έχει αλλάξει απλώς.
Η Βέρα Φραντζή γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε σε μια αυλή με μωσαϊκό περιτριγυρισμένη από τους τοίχους πολυκατοικιών.
Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί “κρατούσε” ημερολόγιο από τα εφτά της χρόνια. Όταν εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή “Γράμματα σε νεκρό εραστή” από τις εκδόσεις Bibliotheque, κατάλαβαν.
Με τη συλλογή διηγημάτων “Σ’ αγάπησα, πάντως” από τις ίδιες εκδόσεις και το μυθιστόρημα “Η πωλήτρια” από τις εκδόσεις Ψυχογιός προσπαθεί να σημειώσει όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη Ελλάδα.
Η προσπάθεια συνεχίζεται όσο υπάρχει μελάνι, ηλεκτρονικό ή αναλογικό, και φυσικά η ανθρωπότητα.
