Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις. Σήμερα ο Παύλος Μεθενίτης
- Γιατί γράφετε;
Γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Πρέπει να σας πω πως από τα 16 μου ακούω φωνές, που με υποχρεώνουν να γράφω αδιαλείπτως. Αυτές οι φωνές μου λένε πως αν τις παρακούσω, κάποιο κακό θα βρει αυτούς που μου παίρνουν συνέντευξη, οπότε, τί να κάνω κι εγώ;
- Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Κάποια πράγματα που ασφαλώς δεν θα σας τα απαριθμήσω, αλλά σε γενικές γραμμές περνάω χρόνο με την οικογενειά μου, βλέπω ταινίες, διαβάζω, χαζεύω στο Διαδίκτυο, καλύπτω στο μέτρο του δυνατού τις φυσικές, πνευματικές και ψυχικές μου ανάγκες, βλέπω τους φίλους μου, σκέφτομαι, περπατάω, κοιμάμαι, κάνω δηλαδή ό,τι κάνει όλος ο κόσμος: ζω.
- Είστε πρωτίστως αναγνώστης/τρια ή συγγραφέας;
Οι μόνες τέχνες που έμαθα στη ζωή μου είναι να διαβάζω και να γράφω, και τις διακονώ και τις δύο εξίσου.
- Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
Την «Αϋπνία» του Στίβεν Κινγκ. Ξανά.
- Με ποιες προσωπικότητες της Λογοτεχνίας θα βγαίνατε για ποτό;
Θα ήθελα να ρίξω ένα γερό μεθύσι με τον Καραγάτση και τον Μπουκόφσκι.
- Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των social media;
Ασφαλώς. Να, πάρτε εμένα για παράδειγμα. Έχω πεθάνει εδώ και δυόμισι χρόνια, ωστόσο διατηρούμαι σε εξαιρετική φόρμα, αναλόγως της κατάστασής μου δηλαδή. Κι έχω και παρουσία στο Φέισμπουκ.
- Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Βεβαίως, αρκεί να γράφεις είτε για την Πόλη, τί έπαθε, ας πούμε, η Φατμέ στο Γενί Τζαμί, είτε για τη συμπεριληπτική σχέση μεταξύ δύο, η περισσοτέρων ατόμων, σε κάθε πιθανή βιολογική, κοινωνική, ή αυθαιρέτως δεδηλωμένη φυλετική παραλλαγή. Παλιότερα, αρκούσε το μοτίβο «στιβαρός και πλούσιος άντρας που τον κεράτωσε η αχάριστη πρώην, περισώζει αναξιοπαθούσα όμορφη φτωχούλα και τη στεφανώνεται», για να δεις το βιβλίο σου στο σουπερμάρκετ, στο σταντ δίπλα στα αλλαντικά.
- Διδάσκεται η γραφή;
Η γραφή είναι ένα σκάφος – εάν δεν έχει κάτι να το κινήσει, ιστία, κουπιά ή μηχανή, δεν πάει πουθενά, είναι διακοσμητικό, πρακτικά άχρηστο. Διδάσκεται η μέθοδος της γραφής. Οι ιδέες, η έμπνευση δεν διδάσκονται – είτε υπάρχουν, είτε όχι.
- Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
Να κάνει ό,τι καταλαβαίνει. Αν είναι καλός ποιητής, μπορεί να καεί σαν τα μυθικά ρωμαϊκά κεριά, που έλεγε κι ο Κέρουακ. Αν δεν είναι, να βρει καμιά δουλειά για να μην πεινάσει, καθώς κάνει την τρελή του με την ποίηση. Στην Ελλάδα παράγουμε πολύ περισσότερους «ποιητές» απ’ όσους μπορούμε να καταναλώσουμε.
- Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Θα έλεγα πως υπάρχει η διακεκριμένη λογοτεχνία, και η αδιάκριτη. Εγώ τείνω προς τη δεύτερη.
- Υπάρχουν must read βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
Δεν πρέπει να αγαπάμε τίποτα και κανέναν – να σεβόμαστε ναι, αλλά ν’ αγαπάμε όχι. Δεν υπάρχει «πρέπει» στην ανάγνωση – ασφαλώς, καλή είναι η σφαιρική πληροφόρηση και γνώση, αλλά τίποτα δεν «πρέπει» να διαβάσουμε. Να, ας πούμε, εγώ δεν αντέχω τον Σέξπιρ. Αναγνωρίζω φυσικά την αξία του, αλλά προσωπικά δεν αισθάνομαι καθόλου υποχρεωμένος να τον διαβάσω – η ζωή είναι πολύ μικρή για να διαβάζουμε στανικώς.
- Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Δύσκολο. Και καμιά φορά, επικίνδυνο.
- Γιατί οι Έλληνες γράφουν περισσότερο απ’ ό, τι διαβάζουν;
Γιατί νομίζουν πως έχουν κάτι να πουν, κι ακόμα χειρότερα, επειδή νομίζουν πως το λένε αυτό το κάτι όμορφα. Και τρισχειρότερα, γιατί θεωρούν πως αυτό το κάτι αφορά και άλλους ανθρώπους πλην των ιδίων. Τον μπατζανάκη τους, ας πούμε, στον οποίο θα πουλήσουν μούρη, δείχνοντάς του το βιβλίο τους, που πλήρωσαν για να εκδοθεί.
- Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Βγάζω το ψωμί μου από δαύτη, ως αρθρογράφος εφημερίδας και ραδιοφωνικός χρονογράφος. Ως πολίτης, μου ανεβάζει την πίεση. Ως συγγραφέας, την έχω γραμμένη – αυτό εννοήστε το όπως θέλετε.
- Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Οπωσδήποτε. Εάν δεν την υπηρετούσα, θα ασχολιόμουν αποκλειστικά με τις επιχειρήσεις μου – είμαι βαθύπλουτος, ξέρετε.
—————————————————————————————————–
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Εργάζεται στα ΜΜΕ από το 1990 ως ελεύθερος ρεπόρτερ, αρθρογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός. Από το 2019 αρθογραφεί στην Εφημερίδα των Συντακτών, ενώ από το 2024 έχει σευνεργάζεται με τον Αθήνα 984.
Το 2012 κέρδισε, μαζί με τον σκηνοθέτη, το Βραβείο Σεναρίου στις «Νύχτες Πρεμιέρας» για την ταινία μικρού μήκους «Παγόβουνο».
Ένα διήγημά του έχει λάβει το Πρώτο Βραβείο στο διαγωνισμό «Αντώνης Σαμαράκης». Το 2019 έλαβε τιμητικό έπαινο σε λογοτεχνικό διαγωνισμό της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Από τις εκδόσεις Καστανιώτη έχουν εκδοθεί τέσσερα μυθιστορήματά του: «Η Συνέντευξη», «Η Μαμά», «Aμανίτα Μουσκάρια» και «Ο Άλλος». Το «Αμανίτα Μουσκάρια» έχει εκδοθεί και ως γκράφικ νόβελ, με σχέδια του Θανάση Πέτρου, από τις εκδόσεις Γνώση.
Το πέμπτο του μυθιστόρημα, το «Άδειο Άλογο», κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Εύμαρος, ενώ από τον ίδιο οίκο εκδόθηκε φέτος η πρώτη συλλογή διηγημάτων του, το «Τσιγαμάκι».
