Δεν φτάνεις στην κορυφή όπως οι U2 χωρίς να κουβαλάς και μερικά «σκελετά» στη ντουλάπα. Και ο Bono δεν το κρύβει καθόλου. Αντίθετα, είναι από τους λίγους rock stars που παραδέχονται δημόσια πότε κάτι πήγε στραβά.
Μπορεί η φάση με το άλμπουμ που μπήκε αυτόματα σε κινητά να έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο άβολα PR moves, όμως για τον ίδιο υπάρχει κάτι ακόμα πιο δύσκολο: να επιστρέψει στο πρώτο τους άλμπουμ, το Boy.
Οι U2 είχαν από την αρχή μια εμμονή – να εξελίσσονται. Να δοκιμάζουν, να ρισκάρουν, να πηγαίνουν πιο πέρα. Αυτό τους χάρισε αριστουργήματα, αλλά και στιγμές που έμοιαζαν υπερβολικές. Από το «βαρύ» ύφος του Rattle and Hum μέχρι το πιο πειραματικό Pop, η μπάντα δεν έπαιξε ποτέ safe.
Κι όμως, το μεγαλύτερο «άγχος» του Bono δεν βρίσκεται σε αυτά. Βρίσκεται στην αρχή. Εκεί που όλα ήταν ωμά, άγουρα και ειλικρινή.
Στο Boy, ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι προσπάθησε να γράψει τραγούδια με θεματική γύρω από το σεξ και την ενηλικίωση. Όταν όμως τα ακούει σήμερα, δεν ακούει έναν καλλιτέχνη. Ακούει έναν νεαρό που προσπαθεί απεγνωσμένα να μην αποτύχει.
«Ντρέπομαι», έχει πει ξεκάθαρα. Και συνεχίζει με μια σχεδόν σκληρή ειλικρίνεια: νιώθει πως οι στίχοι τότε ήταν απλώς σκίτσα, ιδέες χωρίς βάθος. Υπήρχε πρωτοτυπία, αλλά όχι ολοκλήρωση.
Κι όμως – εδώ είναι το ενδιαφέρον. Αυτό που ο ίδιος θεωρεί αδυναμία, για πολλούς fans είναι η γοητεία του δίσκου. Το Boy έχει μέσα του τη σπίθα πριν γίνει φωτιά. Τη στιγμή πριν την έκρηξη.
Το χαρακτηριστικό ύφος υπάρχει ήδη. Η κιθάρα του The Edge, η ένταση, η ατμόσφαιρα. Και κομμάτια όπως το “I Will Follow” έδειχναν ξεκάθαρα ότι κάτι μεγάλο ερχόταν.
Και τελικά αυτό επιβεβαιώθηκε.
Γιατί οι U2 δεν έγιναν τεράστιοι στο στούντιο. Έγιναν στη σκηνή. Εκεί τα τραγούδια του Boy απέκτησαν νέα ζωή, ειδικά σε live όπως το Under a Blood Red Sky.
Η αλήθεια είναι απλή. Κανένα ξεκίνημα δεν είναι τέλειο. Αλλά πολλές φορές, εκεί κρύβεται η πιο αυθεντική πλευρά ενός καλλιτέχνη. Και ίσως γι’ αυτό, όσο κι αν ο Bono ντρέπεται, ο κόσμος συνεχίζει να επιστρέφει σε εκείνον τον πρώτο δίσκο.
