Τα Όσκαρ του 2026, δεν έμειναν μόνο στη λάμψη και τη χολιγουντιανή μαγεία. Η τελετή είχε έντονο πολιτικό και συναισθηματικό αποτύπωμα. Από τη στιγμή που ο Javier Bardem ανέβηκε στη σκηνή και πριν καν ανακοινώσει το βραβείο είπε με καθαρή φωνή «No to war and free Palestine», κερδίζοντας θερμό χειροκρότημα, μέχρι τη συγκινητική στιγμή που η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που τιμήθηκε με Όσκαρ διεύθυνσης φωτογραφίας κάλεσε όλες τις γυναίκες της αίθουσας να σηκωθούν όρθιες λέγοντας «Χωρίς εσάς δεν θα ήμουν εδώ». Ήταν μια υπενθύμιση ότι το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα — είναι και στάση, και φωνή που φτάνει σε όλο τον κόσμο.
Για λίγες ώρες, το Χόλιγουντ έμοιαζε ξανά με τον τόπο που υπόσχεται πως είναι: μια χώρα ονειροπόλων, όπου το διαφορετικό δεν επιβιώνει απλώς αλλά βρίσκει χώρο να ανθίσει. Η φετινή τελετή τα είχε όλα. Ιστορικές πρωτιές. Ευχαριστήριες ομιλίες που δεν έμειναν μόνο στην ευγνωμοσύνη. Στιγμές που έμοιαζαν βγαλμένες από ταινία. Και αρκετές από τις πιο δίκαιες βραβεύσεις των τελευταίων χρόνων.
Το Όσκαρ διεύθυνσης φωτογραφίας πήγε για πρώτη φορά στα 98 χρόνια του θεσμού σε γυναίκα — την Autumn Durald Arkapaw. Όταν ανέβηκε στη σκηνή για το βραβείο της για το Sinners, μετέτρεψε τη δική της στιγμή σε κάτι συλλογικό. «Χωρίς εσάς δεν θα ήμουν εδώ», είπε απευθυνόμενη στις γυναίκες της αίθουσας, ζητώντας τους να σηκωθούν. Μια νίκη που θύμισε ότι πίσω από κάθε «πρώτη φορά» κρύβονται πολλές γυναίκες που άνοιξαν τον δρόμο πριν. Την ίδια στιγμή, ο σκηνοθέτης της ταινίας Ryan Coogler έτρεξε στις πίσω σειρές για να φέρει τον γιο της κοντά στη σκηνή, ώστε να τη δει από κοντά τη στιγμή του θριάμβου της.
Ο ίδιος ο Coogler τιμήθηκε με το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου, σε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι αρχίζει να αλλάζει στη βιομηχανία. Τα μεγάλα στούντιο φαίνεται να δίνουν πλέον χώρο σε πιο τολμηρές ιδέες — όπως ένα αλληγορικό μιούζικαλ με βρυκόλακες. Για την ίδια ταινία, ο Michael B. Jordan κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Δεν έκανε πολιτικό σχόλιο στην ομιλία του. Προτίμησε να μιλήσει για τον πατέρα του, που ταξίδεψε από τη Γκάνα για να βρεθεί εκεί και να τον δει να παραλαμβάνει το βραβείο του.
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν και η σπάνια ισοπαλία στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Live Action. Το Two People Exchanging Saliva μοιράστηκε το βραβείο με το The Singers! — μόλις η έβδομη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία των Όσκαρ. Η ταινία των Alexandre Singh και Natalie Musteata φαντάζεται έναν κόσμο όπου το φιλί είναι παράνομο. Ο Singh μάλιστα κόπηκε πριν ολοκληρώσει την πρώτη του ομιλία, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο κοινό. Όταν τελικά πήρε ξανά τον λόγο, μίλησε για τη διεθνή ομάδα που δημιούργησε την ταινία. «Ευχαριστούμε την Ακαδημία που τίμησε μια γαλλική ταινία φτιαγμένη από έναν Γαλλοϊνδό Βρετανό, μια Ρουμάνα Αμερικανίδα, έναν Αργεντινό και έναν Ιταλό», είπε, πριν αναφερθεί στη Zar Amir από το Ιράν, που δεν μπορούσε να βρίσκεται εκεί καθώς είχε μόλις γίνει μητέρα. «Κάνουμε ταινίες γιατί πιστεύουμε ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι. Μπορεί να πάρει χρόνια, αλλά η κοινωνία αλλάζει μέσα από τη δημιουργία».
Από τις πιο δίκαιες βραβεύσεις της βραδιάς ήταν και το Όσκαρ μοντάζ στον Andy Jurgensen για το One Battle After Another, μια από τις πιο πολιτικές ταινίες της χρονιάς. Το μοντάζ του έδωσε ρυθμό και ένταση στο φιλμ, χαρίζοντας παράλληλα στον Paul Thomas Anderson το πρώτο προσωπικό του Όσκαρ για διασκευή σεναρίου. Μια στιγμή που έμοιαζε σαν το Χόλιγουντ να διορθώνει μια παλιά αδικία. Όταν ο Anderson ανέβηκε για να παραλάβει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δεν μίλησε για τον εαυτό του. Μίλησε για τα παιδιά του. «Γύρισα αυτή την ταινία για να τους ζητήσω συγγνώμη για τον κόσμο που τους αφήνουμε», είπε. Και για να τους δώσει, όπως πρόσθεσε, έναν λόγο να συνεχίσουν να πιστεύουν.
Συγκινητική ήταν και η στιγμή που το Mr. Nobody Against Putin κέρδισε το Όσκαρ ντοκιμαντέρ. Η ταινία των David Borenstein, Pavel Talankin, Helle Faber και Alžběta Karásková μίλησε για την απώλεια μιας πατρίδας — αλλά και για το πώς αυτή συμβαίνει σιγά-σιγά, μέσα από μικρές πράξεις συνενοχής. Ίσως η πιο πολιτική και ουσιαστική ομιλία της βραδιάς.
Η Jessie Buckley έγραψε επίσης ιστορία, καθώς έγινε η πρώτη Ιρλανδή που κερδίζει Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το Hamnet. Και χάρισε μια από τις ωραιότερες ατάκες της τελετής, αφιερώνοντας το βραβείο της «στο όμορφο χάος που υπάρχει στην καρδιά κάθε μητέρας».
Ο Sean Penn, από την άλλη, με το τρίτο Όσκαρ της καριέρας του — και το πρώτο Β’ Ανδρικού Ρόλου — έφτασε ένα σπάνιο ρεκόρ, ισοφαρίζοντας τους Jack Nicholson, Walter Brennan και Daniel Day-Lewis.
Στην κατηγορία καλλιτεχνικής διεύθυνσης κέρδισε το Frankenstein του Guillermo del Toro — μια ταινία που μοιάζει να έχει σχεδιαστεί σαν πίνακας ζωγραφικής σε κάθε της πλάνο. Το Όσκαρ κοστουμιών πήγε δικαίως στην Kate Hawley, που έντυσε με εντυπωσιακό τρόπο αυτόν τον γοτθικό κόσμο.
Και όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε χρονιά, δεν έλειψαν και οι στιγμές αμηχανίας. Προς το τέλος της τελετής, αρκετοί αναρωτήθηκαν τι συνέβη με το In Memoriam, αφού έλειπαν ορισμένα σημαντικά ονόματα — ανάμεσά τους οι James Van Der Beek, Eric Dane, Malcolm-Jamal Warner, Robert Carradine, June Lockhart, Bud Cort (ο αξέχαστος τύπος από το Harold and Maude) και η Brigitte Bardot.
