Λίγοι δημιουργοί ζουν τον κινηματογράφο τόσο απόλυτα όσο ο Guillermo del Toro. Το σπίτι του, γνωστό ως Bleak House, μοιάζει με γοτθικό μουσείο φαντασίας: πίνακες, γλυπτά, αφίσες, κεφάλια τεράτων, μέχρι και φιγούρες εμπνευσμένες από τον Ray Harryhausen. Όχι γιατί λατρεύει το σκοτάδι για το σκοτάδι, αλλά γιατί εκεί μέσα κατοικεί ένας παθιασμένος σινεφίλ που βλέπει τα τέρατα σαν καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής. Δεν είναι τυχαίο πως έχει πει ότι «η αγάπη μου για τα τέρατα είναι η θρησκεία μου». Ολόκληρη η φιλμογραφία του κινείται πάνω σε αυτή τη γραμμή: φαντασία που τέμνεται με την πραγματικότητα, τρόμος που κουβαλά τρυφερότητα, κόσμους αλλόκοτους που μιλούν για πολύ ανθρώπινα πράγματα.
Ανάμεσα στις ταινίες που θεωρεί ο ίδιος απολύτως απαραίτητες βρίσκεται φυσικά το Pan’s Labyrinth, όπου η φυγή στη φαντασία γίνεται πράξη επιβίωσης μέσα στον εφιάλτη του πολέμου. Δίπλα του στέκει το The Devil’s Backbone, ένα γοτθικό δράμα για την παιδική ηλικία στον απόηχο του Ισπανικού Εμφυλίου, τόσο συγκινητικό όσο και ανατριχιαστικό. Στη λίστα μπαίνει και το Crimson Peak, πιο ρομαντικό, με βικτωριανή αισθητική, υπερβολικά κοστούμια και πλούσια χρώματα, όπου το γοτθικό γίνεται σχεδόν μελόδραμα. Αυτές οι ταινίες δείχνουν πόσο άνετα κινείται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο συναίσθημα.
Ο del Toro ξεχωρίζει επίσης το Frankenstein, τη δική του εκδοχή στο κλασικό έργο της Mary Shelley, με πρωταγωνιστές τον Oscar Isaac και τον Jacob Elordi, λέγοντας πως «η εμπειρία ήταν καλύτερη απ’ όσο μπορούσα να φανταστώ». Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το The Shape of Water, που του χάρισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, μια αλλόκοτη ιστορία αγάπης ανάμεσα σε μια μοναχική γυναίκα και ένα αμφίβιο πλάσμα. Τέλος, όσο απρόσμενο κι αν ακούγεται, στη λίστα του βρίσκεται και το Pacific Rim: ένα φιλμ τεράτων με blockbuster αισθητική, που όμως στα χέρια του αποκτά βάθος και ψυχή. Έξι ταινίες που λειτουργούν σαν ιδανική πύλη στον κόσμο του.
