Πριν τα πολυτελή γιοτ και τα σύγχρονα τουριστικά σκάφη κατακτήσουν τις ακτές της Καμπανίας, η ζωή στο Κάπρι ήταν δεμένη με τις μικρές ξύλινες βάρκες. Οι παλιοί βαρκάρηδες γνώριζαν κάθε βράχο, σπηλιά και θαλάσσιο πέρασμα του νησιού. Σήμερα, αυτή η εικόνα επιβιώνει κυρίως γύρω από τη Γαλάζια Σπηλιά, όπου οι επισκέπτες εξακολουθούν να μπαίνουν σε μικρές κωπήλατες βάρκες, με οδηγούς ντόπιους βαρκάρηδες που χειρίζονται με ακρίβεια το στενό άνοιγμα της σπηλιάς.
Λίγο πιο ανατολικά, στην Ακτή Αμάλφι, το ψαροχώρι Τσετάρα διατηρεί ακόμη μια στενή σχέση με τη θάλασσα. Τα πολύχρωμα σκάφη στο μικρό λιμάνι δεν βρίσκονται εκεί μόνο για τις φωτογραφίες των ταξιδιωτών: η αλιεία τόνου και αντζούγιας παραμένει κομμάτι της τοπικής ταυτότητας, ενώ πολλές οικογένειες συνεχίζουν παραδόσεις που περνούν από γενιά σε γενιά. Είναι ένα από τα σημεία της διάσημης ακτής όπου η καθημερινότητα θυμίζει ακόμη την εποχή πριν από τον μαζικό τουρισμό.
Οι άνθρωποι αυτοί ίσως να μην είναι κυριολεκτικά «οι τελευταίοι βαρκάρηδες», όμως μοιάζουν με τους τελευταίους εκπροσώπους ενός πιο αργού μεσογειακού καλοκαιριού. Χέρια σημαδεμένα από τον ήλιο, ξεθωριασμένες ξύλινες βάρκες, δίχτυα απλωμένα στο λιμάνι και ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ένα φωτογραφικό αφιέρωμα μπορεί να αναζητήσει όχι μόνο τα εντυπωσιακά τοπία, αλλά κυρίως τα πρόσωπα που εξακολουθούν να κρατούν ζωντανή τη θαλασσινή μνήμη του Κάπρι και του Αμάλφι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
