Η Χριστίνα Μαραγκόζη δεν χρειάζεται συστάσεις. Ανήκει στις μεγάλες φωνές του τόπου μας και έχει ως προίκα της πολλά υπέροχα και διαχρονικά τραγούδια σπουδαίων δημιουργών. Ήθελα πολύ να συνομιλήσω μαζί της και να μάθω πράγματα για τη διαδρομή της τα οποία αγνοούσα. Μαζί ξεφυλλίσαμε «Σελίδες ζωής» της καριέρας της και πέρα από όσα διαβάσετε παρακάτω, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως πρόκειται για ένα από τα πιο καλόψυχα πλάσματα που έχω γνωρίσει.
Του Χρήστου Σατανίδη
(Η συζήτηση μας γίνεται στον ενικό, μετά από επιθυμία της ίδιας).
ΧΣ: Χριστίνα, αρχικά να σε καλωσορίσω στον «Εξώστη». Θα ήθελα να πω και δημόσια πως αν και δε γνωριζόμασταν προσωπικά, όταν σου ζήτησα αυτή τη συνέντευξη, με εξέπληξες ιδιαίτερα ευχάριστα. Προτίμησες να συναντηθούμε αλλά και από την πρώτη επικοινωνία, ένιωσα πως συνομιλώ με μία φίλη.
ΧΜ: Ευχαριστώ εγώ για τη φιλοξενία. Σχετικά με αυτό που αναφέρεις… Όταν ένας δημοσιογράφος σε καλεί για μια συνέντευξη, σημαίνει πως σε εκτιμά. Αυτό και μόνο με κάνει να νιώθω όμορφα και άνετα, ώστε να μπορώ να συνομιλήσω μαζί του ακόμη και αν δε γνωριζόμαστε. ‘Όμως είναι και του χαρακτήρα μου να είμαι θετική απέναντι στους ανθρώπους, να τους εμπιστεύομαι, αν και κάποιες φορές δε μου βγήκε σε καλό. Δε θέλω όμως να αλλάξω αυτά τα χαρακτηριστικά μου. Θέλω να πιστεύω πως και οι άλλοι σκέφτονται σαν εμένα και είναι θετικοί απέναντι μου.
ΧΣ: Κι από όσο κατάλαβα αυτά τα χαρακτηριστικά τα είχες πάντα. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο παλιές σου συνεντεύξεις, είδα σχόλια παλαιών σου συναδέλφων να γράφουν πόσο τους υποστήριξες ή πήρες θέση για να λυθούν αδικίες που δεν αφορούσαν εσένα προσωπικά, αλλά τους ίδιους.
ΧΜ: Έτσι ήμουν από μικρή και ευτυχώς δεν άλλαξα. Δε γνωρίζω αυτά τα σχόλια ποιες περιπτώσεις αφορούν αλλά πιστεύω πάντα στη δικαιοσύνη και θα πάρω θέση αν νιώσω πως αδικείται ο οποιοσδήποτε άνθρωπος.
ΧΣ: Να ξεκινήσουμε να ξεφυλλίζουμε τις «Σελίδες ζωής» της καριέρας σου. Ξέρουμε αρκετά πράγματα για σένα. Αυτό που ίσως δεν είναι τόσο γνωστό είναι το ότι είσαι απόφοιτος δραματικής σχολής. Παρόλα αυτά δεν ασχολήθηκες με το χώρο της υποκριτικής.
ΧΜ: Από όταν ήμουν παιδάκι, αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να τραγουδάω και να παίζω θέατρο. Πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στη Γερμανία και η διασκέδαση μας τότε ήταν κάθε Κυριακή να πηγαίνουμε κινηματογράφο. Αγαπούσα και αγαπώ ακόμα πολύ το θέατρο όμως πίστευα πως θα με βοηθούσε και στο τραγούδι. Τελείωσα τη δραματική σχολή και έπαιξα σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου. Όμως με κέρδισε ο χώρος του τραγουδιού.
ΧΣ: Δεν το έχεις ως απωθημένο δηλαδή το ότι δεν έγινες ηθοποιός.
ΧΜ: Καθόλου. Θα ήθελα όμως κάποια στιγμή να συνδυάσω το θέατρο με τη μουσική.
ΧΣ: Το ξεκίνημα σου στη μουσική γίνεται σε μικρούς χώρους και μάλιστα ερμηνεύοντας pop ρεπερτόριο. Αυτό το ήθελες ή προτιμούσες το λαϊκό ρεπερτόριο;
ΧΜ: Εμένα τα ακούσματα ήταν πάντα λαϊκά, ειδικά στη Γερμανία που ζούσαμε. Ως έφηβη όμως άκουγα την popμουσική της εποχής. Θυμάμαι πως ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν του Κώστα Τουρνά.
ΧΣ: Το 1982 γίνεται η πρώτη σου δισκογραφική εμφάνιση σε δίσκο του Γιάννη Λογοθέτη, αλλά ως Χριστίνα Χρυσικάκη.
ΧΜ: Πήγαινα σχολείο ακόμη και μου προτάθηκε να συμμετέχω σε μία καλοκαιρινή περιοδεία με τον Πασχάλη και τον Γιάννη Λογοθέτη. Γίναμε φίλοι με το Γιάννη και μου ζήτησε να πω δύο τραγούδια στο δίσκο που ετοίμαζε. Ύστερα με πρότεινε στον Θέμη Ανδρεάδη και το 1983 είπα το «Πέτρινο ερωτικό» .Όταν ήμουν στο ξεκίνημα μου θεωρούσα πως το επίθετο μου δεν ήταν εύηχο και έτσι προτίμησα αυτό το ψευδώνυμο. Δουλεύοντας στο «Ζυγό» με τη Χαρούλα Αλεξίου συμμετείχε και ο Χρήστος Νικολόπουλος ο οποίος με έπεισε να κρατήσω το επίθετο μου βρίσκοντας το ιδιαίτερο. Το 1985 είπα το «Να ‘χα την ξύπνια μηχανή» στο δίσκο «Πότε Βούδας, Πότε Κούδας» και το 1986 είπα τρία τραγούδια στο δίσκο του Αντώνη Βαρδή «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλλα».
ΧΣ: Και από εκεί ξεκινάει η αρχή της προσωπικής σου δισκογραφίας. 1987 και «Σ’ακολουθώ». Πρώτος δίσκος και αμέσως μεγάλη επιτυχία. Πως τη διαχειρίστηκες;
ΧΜ: Δεν κατάλαβα αρχικά τι έγινε. Όταν γράφαμε το δίσκο, τραγουδούσα με τον Γιάννη Πάριο και τη Μαρινέλλα στη «Νεράιδα». Κατά τη διάρκεια της σεζόν, έχοντας πια κυκλοφορήσει ο δίσκος, άρχισε ο κόσμος να μου ζητάει να λέω τα δικά μου τραγούδια. Απορούσα στην αρχή αλλά σιγά σιγά καταλάβαινα πως τα τραγούδια είχαν μεγάλη απήχηση. Δε με τρόμαξε όμως η επιτυχία ή το τι θα κάνω μετά. Ίσα ίσα χαιρόμουν αυτήν την αποδοχή.
ΧΣ: Είχες ένα τέλειο πακέτο. Υπέροχη φωνή, όμορφη παρουσία, συμβόλαιο με μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες και τη φροντίδα του Αντώνη Βαρδή. Ένιωσες ανταγωνισμό ή ζήλεια;
ΧΜ: Αυτό το ένιωσα και πριν κάνω δίσκο, διότι η φύση της δουλειάς μας είναι ανταγωνιστική. Αλλά και αφού βγήκε ο δίσκος, μία μεγάλη τραγουδίστρια είχε μιλήσει εριστικά στον Αντώνη Βαρδή για τη συνεργασία μας και το ότι μου έδωσε τραγούδια. Όμως να σου πω… Το δικαιολογούσα, το καταλάβαινα γιατί συνέβαινε. Κακώς μεν, αλλά αυτά συμβαίνουν και στο χώρο μας.
ΧΣ: Ισχύει πως το «Θα προχωράμε μαζί» ήταν να το κάνεις ντουέτο με το Γιάννη Πάριο;
ΧΜ: Ναι. Επειδή είχε γράψει τους στίχους του τραγουδιού ο Πάριος, ο Αντώνης πρότεινε αρχικά να το πούμε μαζί με τον Γιάννη. Στην πορεία άλλαξε γνώμη, εξαιτίας της τεράστιας δυναμικής που είχε ο Γιάννης. Θα ήταν η πρώτη μου δουλειά και θεώρησε καλύτερο πως την όποια επιτυχία θα είχα, να την είχα κατακτήσει με το σπαθί μου.
ΧΣ: Κεφάλαιο «Αντώνης Βαρδής». Με ενδιαφέρει μόνο η καλλιτεχνική σας συνύπαρξη και θέλω να μου πεις για αυτήν.
ΧΜ: Ο Αντώνης Βαρδής υπήρξε ένα τεράστιο κεφάλαιο για τη μουσική. Άφησε το στίγμα του μουσικά και ενορχηστρωτικά. Υπήρξε και εξαιρετικός τραγουδιστής. Ο ίδιος στην αρχή δεν πίστευε στις φωνητικές του δυνατότητες ενώ εγώ θεωρούσα πως είχε μια υπέροχη φωνή και τα γυρίσματα που έκανε ήταν μοναδικά. Όσον αφορά τη δική μου δισκογραφία. Πιστεύω πως ό,τι έγραφε ο Αντώνης ήταν ωραίο και είχα να επιλέξω από τα καλά, τα καλύτερα. Μαζί συναποφασίζαμε για το ποια τραγούδια θα πω. Είχα ένα καλό ένστικτο με τα τραγούδια και το εμπιστεύονταν ο Αντώνης
ΧΣ: Έγραφε τραγούδια αποκλειστικά για σένα;
ΧΜ: Ναι. Όσα τραγούδια του είπα, γράφτηκαν για μένα.
ΧΣ: Υπάρχει κάποιο τραγούδι του που δεν είπες εσύ και το ζήλεψες;
ΧΜ: Δε θα σου πω πως ζήλεψα κάποιο. Θα σου πω όμως πως μου είχε προτείνει ο Αντώνης να πω το «Μη μιλάς». Έχοντας ήδη πει το «Κλείστε τις πόρτες» για τον ίδιο δίσκο, προτίμησα να μη το πω και το θεωρώ πλέον λάθος.
ΧΣ: Έχετε ταυτιστεί στην συνείδηση μας ως ένα μουσικό δίδυμο. Παρόλα αυτά, στην περίοδο της συνεργασίας σας, υπήρξαν 4 δίσκοι πολυσυλλεκτικοί -όσον αφορά τη συμμετοχή των δημιουργών-.
ΧΜ: Το θέλαμε και οι δύο αυτό. Να πειραματιζόμαστε με άλλους δημιουργούς και να αλλάζει και το μουσικό μου ύφος.
ΧΣ: Πάντως η αίσθηση που είχα ως ακροατής, ήταν πως σας ενδιέφερε κυρίως το να παρουσιάσετε πολύ καλό υλικό και λιγότερο το να βγάλετε κάτι που θα έφερνε 4 πλατίνες.
ΧΜ: Και την επιτυχία θέλαμε και τις πλατίνες, αλλά με τον δικό μας τρόπο. Οι μπαλάντες μέχρι σήμερα, είναι το αγαπημένο μου είδος και αυτό που μου πήγαινε περισσότερο. Δεν ήθελα καθόλου τα τραγούδια με σλόγκαν. Ταυτιζόμασταν απόλυτα με τον Αντώνη στις απόψεις για το ρεπερτόριο. Ο ίδιος έγραφε κυρίως έχοντας μπροστά του το στίχο του τραγουδιού. Δεν ήθελε το εύπεπτο, αυτό που μπορεί να έφερνε μεν τις πλατίνες αλλά να μην είναι της αισθητικής του. Το ίδιο και εγώ. Τσιφτετέλι είπα πρώτη φορά το 1994, μετά από δύο καθαρά ακουστικούς δίσκους. Τότε κάναμε την ανατροπή με το δίσκο «Στου κόσμου το τέρμα», που είχε στην πλειοψηφία του χορευτικά τραγούδια αλλά με εξαιρετικούς στίχους, σπουδαίων δημιουργών, όπως ο Μανώλης Ρασούλης, ο Φαλάρας κλπ.Μου άρεσαν όμως οι ανατροπές. Ανακάλυπτα και εγώ με κάθε νέο δίσκο τις δυνατότητες μου.
ΧΣ: Είχες και το πλεονέκτημα της ωραίας εξωτερικής εμφάνισης. Από τα μέσα των 90ς, είδαμε πως πολλές και καλές τραγουδίστριες άρχισαν να δίνουν μεγάλη σημασία στα ρούχα, αν θέλεις και στην πρόκληση. Επιμένω λοιπόν πως μου έδινες την αίσθηση της στοχοπροσήλωσης μόνο στο καλό ρεπερτόριο.
ΧΜ: Ισχύει αυτό αλλά είμαι ιδιαίτερα ντροπαλός άνθρωπος. Φορούσα ρούχα της ηλικίας και της αισθητικής μου. Δε θα φορούσα κάτι αποκαλυπτικό για να τραγουδήσω. Νομίζω πως αυτό θα ήταν παραπλανητικό διότι το μάτι θα έκλεβε την παράσταση από το αυτί. Ήθελα ο κόσμος να με ακούει. Αν άρεσα σαν γυναίκα ήταν κάτι δευτερεύον. Η μία και μόνη φορά που έκανα κάτι πιο «τολμηρό», ήταν για το videoclipτου τραγουδιού «Σκότωμα». Με έπεισε ο σκηνοθέτης Νίκος Σούλης και είναι το πιο ιδιαίτερο κλιπ που έχω κάνει.
ΧΣ: Η συνεργασία με τον Αντώνη Βαρδή τελειώνει. 1996 και «Αγκαλιά γεμάτη αγκάθια». Πως είναι για σένα τα νέα δεδομένα στη δισκογραφική σου ζωή;
ΧΜ: Αισθάνθηκα ανασφάλεια μιας και δεν τον είχα στο πλευρό μου. Είχα μάθει όλα τα προηγούμενα χρόνια να είναι πάντα μαζί μου στο studio, να με ακούει, να κάνει παρατηρήσεις. Από την άλλη, έχοντας πλέον παραγωγό τον Θύμιο Παπαδόπουλο, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε κι άλλα μονοπάτια. Είτε πιο λαϊκά, είτε πιο εξωστρεφή. Ήταν πολύ καλός δίσκος με τραγούδια, με σημαντικές συμμετοχές όπως του Γιάννη Σπανού, του Τάκη Σούκα, του Χρήστου Νικολόπουλου, του Φοίβου.
ΧΣ: Το 2000 αποφασίζεις να αποσυρθείς από τις μεγάλες πίστες και να στραφείς προς τις μουσικές σκηνές, διότι υπήρξε μια δύσκολη συνεργασία. Αρκούσε μία δύσκολη σεζόν ή συνεργασία για να πάρεις μια τέτοια απόφαση; Διότι προφανώς θα άλλαζαν και οι οικονομικές απολαβές.
ΧΜ: Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι αυτή η συνεργασία. Όπως είπαμε και πριν, η δουλειά μας είναι ανταγωνιστική και υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως σε όλες τις μεγάλες πίστες συμβαίνουν αντίστοιχες καταστάσεις. Ήθελα να κάνω αυτό που αγαπούσα, να τραγουδάω καλά τραγούδια και προτίμησα να το κάνω πια σε μουσικές σκηνές. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, προφανώς θα άλλαζαν τα δεδομένα αλλά έβαλα προτεραιότητα την ψυχική μου υγεία και ηρεμία.
ΧΣ: Σε επηρέασε ίσως και το ότι αντιμετώπισες και δισκογραφικές δυσκολίες;
ΧΜ:Η αλήθεια είναι πως από ένα σημείο και έπειτα συνάντησα πολλές δυσκολίες. Απογοητεύτηκα, κουράστηκα. Σκέφτηκα κάποια στιγμή να τα παρατήσω οριστικά αλλά δεν ήταν εύκολο κι αυτό. Αυτό ήξερα να κάνω. Να τραγουδάω. Άρχισα λοιπόν να πορεύομαι με έναν άλλο τρόπο που μπορούσα να διαχειριστώ καλύτερα.
ΧΣ: Κάνεις μια μεγάλη δισκογραφική αποχή, 6 ετών. Επανέρχεσαι το 2006 με ένα δίσκο έκπληξη. «Ήλιος απροσδόκητος» και «απροσδόκητες» συνεργασίες. Ενδεικτικά αναφέρω Μαχαιρίτσας, Πασχαλίδης, Θαλασσινός, Μάνος Ελευθερίου κλπ. Υπέροχος αλλά δύσκολος δίσκος. Μετά από μία τόσο μεγάλη αποχή, δε θα ήταν πιο ασφαλής επιλογή, μία που να έχει τα φόντα για το μεγάλο σουξέ;
ΧΜ: Θα σου πω αυτό που είπαμε και πριν. Η επιτυχία είναι πάντα επιθυμητή αλλά θέλω να την κάνω με τον τρόπο μου. Είμαι άνθρωπος που μου αρέσει να δοκιμάζω πάρα πολλά πράγματα μουσικά. Αγάπησα πολύ αυτά τα τραγούδια και ήθελα να δείξω μία ακόμη πτυχή του εαυτού μου. Μπορεί να μην είχε την τύχη που του άξιζε, όμως εγώ τον χάρηκα πάρα πολύ αυτόν το δίσκο, διότι πάνω από 15 σπουδαίοι καλλιτέχνες μου εμπιστεύτηκαν το υπέροχο έργο τους.
ΧΣ: Όταν θέλησες να κάνεις αυτήν την επιστροφή, ήταν ακόμη κλειστές οι πόρτες των μεγάλων εταιριών;
ΧΜ: Ναι. Οι πόρτες δεν άνοιξαν. Είχα όμως την τύχη να με εκτιμούν οι άνθρωποι της δουλειάς μου. Αυτό με έκανε να νιώσω ασφάλεια και να συνεχίσω να κάνω τη δουλειά μου με εναλλακτικούς τρόπους.
ΧΣ: Υπάρχει ένα ακόμη ταλέντο που διαθέτεις, αλλά το είδαμε μόνο σε 2 τραγούδια. Είσαι και στιχουργός.
ΧΜ: Κυκλοφόρησαν σε δικούς μου στίχους ένα τραγούδι που είπε η Άννα Φωτίου, το «Σ’ αγαπώ ακόμα» και το «Άρρωστο μυαλό σου» που είπα εγώ. Από μικρή έγραφα στίχους αλλά δεν τα έδινα για να κυκλοφορήσουν.
ΧΣ; Γράφεις ακόμα;
ΧΜ: Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.
ΧΣ: Έχεις και σημαντικές συνεργασίες με σπουδαίες τραγουδίστριες, όπως η Σωτηρία Μπέλλου και η Γιώτα Λύδια.
ΧΜ: Με τη Μπέλλου συνεργαστήκαμε σε περιοδεία μαζί με τον Μανώλη Μητσιά, πριν κάνω δίσκο. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Ήταν ιδιαίτερος άνθρωπος αλλά την αγαπούσαμε όπως ήτανε, για αυτό και ήμουν στο πλευρό της μέχρι το τέλος της. Τη Γιώτα Λύδια την υπεραγαπώ. Τεράστια τραγουδίστρια και υπέροχος άνθρωπος.
ΧΣ: Όταν γίνεται αναφορά στο όνομα σου, πάντα ακολουθεί και το «Φωνάρα». Πολλές φορές όμως και το «Αδικημένη». Το πιστεύεις το δεύτερο;
ΧΜ: Ναι, το πιστεύω. Όμως δε μου αναλογεί η απόλυτη ευθύνη για αυτό αλλά ένα μέρος της. Αδίκησα και εγώ τον εαυτό μου αλλά πολλές φορές παίζουν ρόλο και άλλα πράγματα. Κάποιες συνθήκες, κάποιες επιλογές που κάνουμε.
ΧΣ: Η περίοδος των μεγάλων σου επιτυχιών ήταν σε μια εποχή μεγάλων ταχυτήτων. Εμφανίσεις κάθε βράδυ, νέος δίσκος κάθε χρόνο, video clips, promo σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Τη χάρηκες την επιτυχία τότε;
ΧΜ: Θα σου πω αυτό που έχω συζητήσει και με άλλους συναδέλφους. Πως τη στιγμή που γίνεται μια επιτυχία, την αντιλαμβάνεσαι μεν αλλά όχι απόλυτα. Εκ των υστέρων και ενώ έχουν κοπάσει τα πράγματα, τότε καταλαβαίνεις τι έγινε. Σήμερα μέσω των social media ή των σχολίων του κόσμου στο youtube, εισπράττουμε με έναν άλλο τρόπο την αγάπη και την αποδοχή του κόσμου.
ΧΣ: Τι σου λείπει από τις παλαιότερες εποχές;
ΧΜ: Μου λείπει η δισκογραφία, το βινύλιο. Σε όλα τα υπόλοιπα δε ξέρω αν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω γιατί ήταν πραγματικά τρελοί οι ρυθμοί.
ΧΣ: Έχεις ένα νέο τραγούδι. «Άλλες χίλιες φορές».
ΧΜ: Είναι ένα τραγούδι σε μουσική του Γιάννη Περδικάρη και στίχους του Πάνου Ανδριτσάκη. Ο Γιάννης μου πρότεινε δύο τραγούδια, όμως κάνοντας το demo καταλάβαμε πως αυτό το τραγούδι μου ταίριαζε πάρα πολύ. Χαίρομαι ειλικρινά γιατί βλέπω πως αρέσει πολύ.
ΧΣ: «Άλλες χίλιες φορές αν γεννιόμουν…», λέει ένας στίχος στο ρεφραίν. Αν γεννιόσουν ξανά και έγραφες από την αρχή τις «Σελίδες ζωής» σου, τι θα άλλαζες από όσα έχεις κάνει;
ΧΜ: Αν γεννιόμουν ξανά θα διόρθωνα κάποια λάθη που έχω κάνει και κυρίως αυτά που ήταν πολύ σοβαρά. Θα έπαιρνα την τύχη μου στα χέρια μου και θα αποφάσιζα μόνο εγώ για τον εαυτό μου. Μιας και μιλάμε μόνο για μουσική, ως πιο ευχάριστη «σελίδα» θα ξεχώριζα τον πρώτο μου δίσκο. Έζησα πολύ έντονα όλα τα συναισθήματα που θα μπορούσε να έχει μια πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια. Ήταν μια δικαίωση η επιτυχία μου. Επίσης θα ήθελα να είχα ερμηνεύσει περισσότερους δημιουργούς που λατρεύω και δεν πρόλαβα να πω τραγούδια τους, όπως ο Ξαρχάκος, ο Τόκας, ο Πλέσσας. Θα ήθελα επίσης να πω τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη που είναι επίσης σπουδαίος και αγαπημένος μου δημιουργός.
ΧΣ: Να κλείσουμε μελωδικά. Αν σου ζητούσα από όλα τα τραγούδια που έχεις ερμηνεύσει να μου ξεχωρίσεις το ένα, αυτό που είναι απολύτως η Χριστίνα, ποιο θα επέλεγες;
ΧΜ: (Μου τραγουδά)
«Είμαι εδώ, είμαι εγώ , έχω αντέξει τελικά
Είμαι εδώ, είμαι εγώ και επέζησα ξανά
Σαν ήλιος απροσδόκητος που βγήκε ξαφνικά…»
