γράφει ο Δ.Τ.
Άλλες εποχές. Εκεί που τώρα βλέπεις βιβλιοπωλεία και κομμωτήρια, κάποτε έπαιζε το μεγαλύτερο παζάρι γνωριμιών της πόλης. Φραπές στο χέρι, πασαρέλα στα πεζοδρόμια.
Και αργότερα, ουίσκι στο ένα χέρι, τσιγάρο στο άλλο, και το μάτι να σκανάρει περατζάδα. Πασαρέλα κανονική και από τα τζουκμποξ να σκάνε «Big in Japan», Madonna και Michael Jackson.
Γύρω απ’ το αγαλματάκι που φιλοτεχνήθηκε από τον Νικόλαο Παυλόπουλο στις αρχές του 1960, τα στέκια έδιναν και έπαιρναν: Τζοκόντα, Jazz, Ηλιοτρόπιο, Simons, Stones, Baraki, Defacto, Rainbow, Snob… Και πιο κάτω στην Π. Μελά, ο Σερβετάς με το δικό του μπαράκι. Ο Θοδωρής Αθερίδης; Ναυαρινόβιος, παιδί της γειτονιάς.
Θοδωρής Αθερίδης, 1987 από τον προσωπικό λογαριασμό του ηθοποιού στο Instagram
Η Ναυαρίνου τότε δεν ήταν έτσι απλά άλλη μια πλατεία ανάμεσα σε άχαρες πολυκατοικίες – ήταν το σταυροδρόμι των ονείρων μας. Εκεί μετρούσαμε τη ζωή σε τραγούδια και γέλια, σε ποτήρια που άδειαζαν γρήγορα και βλέμματα που έκλεβαν στιγμές. Κάθε γωνία κι ένα ραντεβού, κάθε πεζούλι κι ένα μυστικό. Φτιάχναμε φιλίες που έμοιαζαν αθάνατες κι όμως, χαθήκαμε. Ξεχάσαμε ονόματα, πρόσωπα, φωνές που τότε ήταν όλος μας ο κόσμος. Μόνο η Ναυαρίνου θυμάται ακόμα — κι εμείς, όταν την περνάμε βιαστικά και για μια στιγμή μας κόβει η ανάσα, γιατί κάπου εκεί, ανάμεσα στα μαγαζιά και στα χαμόγελα των ξένων, περνάει μια σκιά γνώριμη και χαμένη. Ένας ξεχασμένος φίλος.
Κάθε απόγευμα Ναυαρίνου: μια πλατεία φουλ μπαράκια και καφέδες, με 30 δραχμές το φραπέ και τζίρους που σήμερα θα ‘καναν τα μαγαζιά να κλαίνε. Αυτές ήταν οι νύχτες της Ναυαρίνου. Άλλος αέρας. Άλλη τρέλα. Άλλη Θεσσαλονίκη.
