Τα καλοκαίρια της παλιάς Θεσσαλονίκης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τη θάλασσα, τις κοντινές παραλίες, τις απογευματινές βόλτες και τους θερινούς κινηματογράφους. Οι κάτοικοι της πόλης έκαναν μπάνιο στο Μπεχ Τσινάρ, στην Αγία Τριάδα, στην Αρετσού, στην Περαία, στη Νέα Μηχανιώνα και στην Επανομή, φτάνοντας με τραμ, λεωφορεία ή καραβάκια που διέσχιζαν τον Θερμαϊκό.
Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχαν οργανωμένα λουτρά για άνδρες και γυναίκες, τα οποία λειτουργούσαν χωριστά. Οι γυναίκες κολυμπούσαν φορώντας μαγιό που κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο το σώμα και προστατεύονταν από ψηλά διαχωριστικά. Οι περισσότερες εξορμήσεις ήταν ημερήσιες, ενώ όσοι είχαν μεγαλύτερη οικονομική άνεση νοίκιαζαν δωμάτια ή παραθέριζαν στις ανατολικές ακτές.
Το Μπεχ Τσινάρ αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα παραθαλάσσια θέρετρα της δυτικής Θεσσαλονίκης, με οργανωμένη πλαζ, πάρκο και κέντρα διασκέδασης. Η ρύπανση και η επέκταση του λιμανιού οδήγησαν σταδιακά στην παρακμή του. Αντίστοιχα, η Αρετσού γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη έως τη δεκαετία του 1970, όταν η οργανωμένη πλαζ έκλεισε.
Ιδιαίτερα αγαπημένη συνήθεια ήταν και η κυριακάτικη βόλτα στην παραλιακή λεωφόρο, με στάσεις για καφέ και παγωτό κοντά στον Λευκό Πύργο. Μετά τη δύση του ήλιου, ο κόσμος κατευθυνόταν στα θερινά σινεμά. Από το πρώτο «Ολύμπια» το 1903, οι κινηματογράφοι πολλαπλασιάστηκαν, ξεπερνώντας τους 150 τη δεκαετία του 1960 και αποτελώντας βασικό κομμάτι της καλοκαιρινής ζωής της πόλης.
photo:
Έκδοση Μουσείου Φωτογραφίας / Ματιές στην Πόλη – Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης στον 20ο αιώνα
