γράφει ο Νικήτας Ρουσέτης
Πολλές φορές αργούμε να απαντήσουμε: είτε κομπιάζουμε είτε απλά οι λέξεις μας αργούν να ωριμάσουν, μεχρι να είμαστε έτοιμοι να εκφραστούμε. Η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και ό,τι συμβαίνει λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με την καθυστέρηση. Μια απόσταση που με έκανε να μην έχω χρόνο να βρίσκομαι στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και με έναν ειρωνικό τρόπο, οι ταινίες που παρακολούθησα απο το Ελληνικό Πρόγραμμα, διαδραματίζονται εκτός Θεσσαλονίκης. Με κάποιες σύντομες σκέψεις για τις ταινίες που παρακολουθήσαμε, περιμένουμε και για την διανομή τους στις ελληνικές αίθουσες.
Στο “Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Παττυ” ο σκηνοθέτης Γιώργος Γεωργόπουλος πατάει όλα τα σωστά κουμπιά για μια ταινία είδους και παραδίδει ένα πολυ ενδιαφέρον δείγμα εμπορικού σινεμά. Η Δάφνη (Μορτ Κλωναράκης) είναι μια αθλήτρια τζούντο στην Ικαρία. Μετα απο πρόταση του προπονητή της, ακολουθεί τον sensei Γιούρι (Βαγγέλης Μουρίκης) στην Αθήνα και ξεκινάει τη προπόνησή της για τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εκεί, η αθλήτρια δοκιμάζεται ως προς τις σωματικές και συναισθηματικές τις αντοχές – και σίγουρα μαθαίνει να προσέχει το πως πέφτει.
Σε διαφορετικό κλίμα απο τις προηγούμενες μεγάλου μήκους του, ο Γεωργόπουλος καταπιάνεται με ένα είδος που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στον ελληνικό κινηματογράφο – και το κάνει με περίσσεια άνεση. Όλα τα αθλητικά κλισέ είναι εκεί, όμορφα τοποθετημένα και προσθέτουν βάθος στις ερμηνείες των ηθοποιών. Το εύκολα προσεγγίσιμο θέμα της ταινίας και η συνολική παραγωγή θέτουν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση εμπορικού σινεμά που αξίζει να ιδωθεί.
Παραμένοντας στην περιοχή της Αττικής, ο “Κόκκορας” του Τάσου Γερακίνη ζωγραφίζει το πορτραίτο ενός “οργισμένου ‘Ελληνα” με πλήρη ειλικρίνεια. Ο Αργύρης (Νίκος Κασάπης) είναι ένας θυρωρός στο δήμο Αθηναίων. Καιροσκόπος και πάντα έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του. Η τελευταία του επιθυμία είναι να εγγραφεί το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο, για να μπορεί να αποκατασταθεί στο μέλλον – φυσικά, χωρίς να έχει την οικονομική δυνατότητα να του καλύψει τα δίδακτρα. Για να το καταφέρει, θα σκαρφιστεί κάθε δυνατό πλάνο και θα αντιμετωπίσει τα εμπόδια της οικογένειάς του.
Όλα τα μοτίβα στη ταινία είναι βασισμένα σε αληθινά γεγονότα: οι φωνές, η επιθυμία για κοινωνική ανέλιξη και οι εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις. Τα βλέπουμε καθημερινά και ενώ ο πρωταγωνιστής δεν θα είναι συμπαθής, η ερμηνεία του Κασάπη καταφέρνει και τον καθιστά ειλικρινή, ως τον άνθρωπο που θα βρίσει στη κίνηση ή θα αποφύγει να επιστρέψει δανεικά, κάνοντάς μας να τον κοιτάξουμε με κατανόηση.
Πηγαίνοντας προς τη βιομηχανική περιοχή της Ελευσίνας, στο “Gorgona” της Εύης Καλογεροπούλου, ο χρόνος είναι ακαθόριστος. Το μόνο που έχει απομείνει στην ανθρωπότητα είναι ξερό έδαφος και πετρέλαιο. Η μικροκοινωνία που επιβιώνει αποτελείται απο προκαθορισμένους ρόλους: οι ανδρικές φιγούρες γυμνάζονται και αναπαράγουν, ενω οι γυναικείες περιμένουν και χορεύουν. Όταν ο αρχηγός (Χρήστος Λούλης) ανακοινώνει πως ήρθε η ώρα για αλλαγή εξουσίας, εκτός απο τους άνδρες του οικοσυστήματος προωθεί τη προστατευόμενή του Μαρία (Μελισσάνθη Μαχούτ). Οι εντάσεις μεταξύ των αρσενικών και η έλευση μιας μυστηριώδους ξένης θα οδηγήσουν σε τραγικά συμβάντα.
Μετά τις βραβευμένες μικρού μήκους της, η Καλογεροπούλου μεταφέρει το σύμπαν της στη μεγάλου μήκους φόρμα, με ανάμεικτα συναισθήματα. Η βάση μιας μετα-αποκαλυπτικής αρχαίας τραγωδίας είναι εκεί, από την εμφάνιση της πλοκής μέχρι την φωτογραφία και τα ιδιαίτερα σκηνικά, αλλά παραμένει εκεί. Οι ζεστές εικόνες δεν αποδίδονται σε ουσιαστική δραματουργία και οι Δαλιανιδικές ερμηνείες από το καστ, δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του σεναριού. Έτσι, έχουμε μια αλληγορία που ενώ δουλεύει σε πρώτο επίπεδο, δεν παρεισφρύει σε κάτι πιο βαθύ όπως υπόσχεται.
