Η σκηνοθέτης Ιωάννα Μήτσικα παρουσιάζει στο νεοσύστατο Θέατρο Τεχνών την παράσταση Πέτρες στις τσέπες του της Marie Jones — ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, φωτίζοντας τις μικρές και μεγάλες ιστορίες μιας επαρχίας που συναντά, ξαφνικά, τη λάμψη του Χόλιγουντ. Σε μια συνέντευξη γεμάτη αγάπη για τους χαρακτήρες και τους συντελεστές της παράστασης, μιλά για όσα την τράβηξαν στο έργο, τις προκλήσεις των προβών, τη μαγεία της συνεργασίας και τη σημασία του να ανεβαίνει η δουλειά της σε έναν νέο θεατρικό χώρο με όραμα.
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στο έργο της Μarie Jones και τι σας έκανε να θέλετε να το ανεβάσετε;
Η Marie Jones βλέπει τους χαρακτήρες της με τρυφερότητα και χιούμορ τόσο, που είναι αδύνατο να τους αντισταθείς. Από την πρώτη στιγμή είχα την αίσθηση ότι και τους 15 κάπου τους ξέρω, τους έχω συναντήσει, τα έχουμε πει. Οι δύο βασικοί χαρακτήρες δε, ο Τσάρλι και ο Τζέικ, που όσο ανυπόφοροι είναι άλλο τόσο είναι αξιαγάπητοι, έχουν πολλά από τους πιο δικούς μου ανθρώπους. Αν και ο κόσμος της είναι ο κόσμος της ιρλανδικής επαρχίας, μπορώ να δω μέσα του όλα αυτά που αγάπησα και μίσησα στη δική μου επαρχία. Χωριά παρατημένα στην τύχη τους, λασπωμένους αγρότες που παλεύουν για την επιβίωση, παλιούς συμμαθητές, γενιές που μεγαλώνουν με το όνειρο να φύγουν, άλλους που έφυγαν και η ζωή τους γύρισε πίσω λίγο ηττημένους λίγο πεισμωμένους, πολλά ναρκωτικά για τα ματαιωμένα όνειρα, μετεφηβικοί θάνατοι, φιλίες που βοηθάνε τα όνειρα να μην ματαιωθούν κι άλλα όνειρα. Εκεί, σ’ αυτόν τον κόσμο, έρχεται να εγκατασταθεί -προσωρινά- το Χόλυγουντ, με τη λάμψη, τη γοητεία και το θράσος της αποικιοκρατικής του ευκολίας.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη διαδικασία των προβών;
Η συγγραφέας χαρακτηρίζει το έργο «κωμικοτραγωδία» και πράγματι η γραφή της είναι ανάλαφρη στο μεγαλύτερο μέρος της και κατά τη γνώμη μου πολύ αστεία. Αυτό που επιχειρήσαμε να δούμε και να αναδείξουμε είναι ακριβώς αυτή η αντίθεση. Ενώ η ιστορία θα μπορούσε να μείνει σε ένα κωμικό, ανάλαφρο επίπεδο, αυτό που οι ανατροπές της αναδεικνύουν είναι ότι για να κρατηθούν ζωντανά η ελπίδα και το όνειρο περνάνε μέσα από επώδυνους δρόμους, που μάλιστα πολλοί δεν καταφέρνουν να τους διαβούν.
Είναι ένα έργο με 15 χαρακτήρες που τους υποδύονται δυο ηθοποιοί κι ένας μουσικός. Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς ώστε να διαχωρίζονται καθαρά οι πολλοί χαρακτήρες που υποδύονται;
Ο τρόπος που πρωτίστως προσεγγίσαμε τις γρήγορες και πυκνές εναλλαγές των χαρακτήρων ήταν μέσα από το σώμα. Στο ανέβασμά μας η κινησιολογία των χαρακτήρων, το σώμα μέσα στο οποίο ο καθένας τους ζει και αναπνέει, ταυτίζεται σχεδόν με την σκηνοθεσία τους. Ο Στέλιος Ράμμος και ο Εμμανουήλ Δραμηλαράκης, οι ηθοποιοί της παράστασης, είναι δυο φοβερά ικανοί, ευφυείς και εργατικοί καλλιτέχνες, που σωματοποίησαν με χιούμορ και τρυφερότητα τον κόσμο της Marie Jones και υπήρξαν από την αρχή συν-δημιουργοί όλης της αισθητικής της παράστασης. Η δική τους δημιουργική συνεισφορά ήταν που έδειξε τις περισσότερες φορές τον δρόμο και την κατεύθυνση για να διαχειριστούμε την ιδιαιτερότητα του έργου και μετέτρεψαν τη δυσκολία σε χαρά και απόλαυση. Από την αρχή, επίσης, είναι μαζί μας ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος, ο μουσικός της παράστασης, που τον βλέπουμε και επί σκηνής. Η δική του μουσική αλλά και θεατρική ευφυία και ευαισθησία ήταν που μας άνοιξε έναν ακόμα δρόμο, ώστε να δοκιμάσουμε πώς η μουσική μπορεί να δημιουργεί, πέρα από την ατμόσφαιρα του έργου, χρόνο, χώρο και χαρακτήρες.
Τέλος, στην παράσταση επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε λιτά σκηνικά και κοστούμια (τα οποία έχει επιμεληθεί η Νίκη Αγγελίδου), ώστε να εξυπηρετηθεί η ευελιξία που χρειαζόμαστε στις γρήγορες αλλαγές. Τα φώτα στην παράσταση έπρεπε σ΄ αυτή την περίπτωση, εκτός από ό,τι εξυπηρετεί συνήθως ο θεατρικός φωτισμός, να δίνουν τα στοιχεία των χαρακτήρων. Έτσι, βρέθηκε ο υπέροχος Θάνος Νίκας, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός συνοδοιπόρος στην πόλη μας, ο οποίος μας προσέφερε τη δική του ματιά και επιμελήθηκε φωτιστικά την παράσταση.
Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;
Μια ιστορία που ο καθένας θα έχει κάποιο λόγο να τη θυμάται και την επόμενη μέρα ή, ευχόμαστε, για καιρό.
Τι σημασία έχει για εσάς που την παράστασή σας τη φιλοξενεί ένας καινούριος θεατρικός χώρος της πόλης;
Το Θέατρο των Τεχνών άνοιξε στην πόλη μας σε έναν καιρό που είναι πολύ πιο εύκολο να κλείνεις θέατρα. Η ορμή, η όρεξη και η τόλμη αυτή δείχνουν όραμα και πίστη. Η επιλογή του Βασίλη Αραμπατζή και του Χριστόφορου Χριστοφορίδη, των TWiMAGINATion, που βρίσκονται πίσω από αυτό, να στηρίζουν τους καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης, δείχνει επιπλέον την αγάπη για το θέατρο της πόλης, το οποίο υπηρετούν και οι ίδιοι. Είμαστε για όλα αυτά πολύ χαρούμενοι που η παράστασή μας αποτελεί μία από τις πρώτες παραγωγές του Θεάτρου των Τεχνών και τους ευχαριστούμε για τη στήριξη τους, σε όλη τη διαδρομή. Το Θέατρο Τεχνών ήταν εκεί στις πρόβες, την παραγωγή, την προώθηση της παράστασης και δίπλα μας στις επιλογές και τις αποφάσεις μας.
Η βραβευμένη κωμωδία της Marie Jones «ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥ» επιστρέφει για έξι μόνο παραστάσεις!
Σκηνοθεσία: Ιωάννα Μήτσικα
Από 24 Νοεμβρίου 2025 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Χώρος: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, Κωνσταντινουπόλεως 75, Θεσσαλονίκη
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: από 24 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: Ζώνη Α (Κανονικό 14,00 €, Μειωμένο 12,00 €), Ζώνη Β (Κανονικό 12,00 €, Μειωμένο 10,00 €), Εξώστης (Κανονικό 10,00 €, Μειωμένο 8,00 €)
Προπώληση εισιτηρίων: στο more.com | στα καταστήματα Public και στο ταμείο του θεάτρου (9:00-15:00)
*Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης είναι προσβάσιμο σε αναπηρικά αμαξίδια.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Marie Jones
Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνοθεσία: Ιωάννα Μήτσικα
Πρώτη Σκηνική Εκδοχή: Μαρίνα Καζόλη
Δραματουργία: Κατερίνα Κανδυλίδου
Επιμέλεια Σκηνογραφίας – Ενδυματολογίας: Νίκη Αγγελίδου
Μουσική Σύνθεση/Επιμέλεια: Θανάσης Παναγιωτόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μπάτζιου
Μουσικός επί σκηνής: Θανάσης Παναγιωτόπουλος
Σχεδιασμός φώτων: Θάνος Νίκας
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Playwalk
Φωτογραφίες: Bobina Films
Βίντεο: Ελισάβετ Τσολερίδου
Ηχοληψία: Γιάννης Τσιάρας
Επικοινωνία: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη, Άγγελος Κουρέπης
Παραγωγή: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης και TWIMAGINATION
Παίζουν: Εμμανουήλ Δραμηλαράκης, Στέλιος Ράμμος
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
Στοχεύοντας στην ανάδειξη του αξιόλογου καλλιτεχνικού δυναμικού που διαθέτει η Θεσσαλονίκη, το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης φιλοξενεί μία από τις παραστάσεις που ξεχώρισαν την περασμένη θεατρική σεζόν.
Ο λόγος για το «Πέτρες στις τσέπες του», τη βραβευμένη κωμωδία της Ιρλανδής συγγραφέως Marie Jones που σχολιάζει τη βιομηχανία του Χόλυγουντ και τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί, η οποία ανεβαίνει για έξι μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μήτσικα, με τους Εμμανουήλ Δραμηλαράκη, Στέλιο Ράμμο και τον μουσικό Θανάση Παναγιωτόπουλο.
ΥΠΟΘΕΣΗ:
Δύο φερέλπιδες κομπάρσοι στη δύση της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους έρχονται αντιμέτωποι με κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτούς: τη βιομηχανία του Χόλυγουντ. «Ατελείς» μέσα σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από εικόνες κατασκευασμένης «τελειότητας», αναγκάζονται να υπομείνουν στωικά τις δυσκολίες και, σε πολλές περιπτώσεις, τον εξευτελισμό που επιτάσσει η showbiz, ακουμπώντας ο ένας στον πόνο του άλλου και δείχνοντας εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη, μέχρι να φτάσουν στη συνειδητοποίηση ότι, αν και «μικροί», μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, δημιουργώντας «από το τίποτα» τη δική τους ταινία και δίνοντας ελπίδα σε κάθε νέο άνθρωπο που αγωνίζεται να αγγίξει το όνειρό του. Ο Τσάρλι Κόνλον και ο Τζέικ Κουίν μας προσκαλούν στην avant premiere αυτής της ταινίας, για να γιορτάσουμε μαζί την πραγματοποίηση του ονείρου τους!
Στην παράσταση, δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός ενσαρκώνουν τους 15 χαρακτήρες του έργου, με βασικό όχημα το σώμα και τη φωνή τους, αντιπαραθέτοντας δύο διαφορετικούς κόσμους, τον κόσμο του φτωχού θεάτρου και τον κόσμο του ακριβού και λαμπερού κινηματογράφου. Μια ταινία μέσα σε μια παράσταση; Ή μια παράσταση μέσα σε μια ταινία; Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για μια αυθεντική εμπειρία, με εφευρετικότητα, καταιγιστικό ρυθμό και εναλλαγή συναισθημάτων, μια ανθρώπινη ιστορία για κάθε μικροκαμωμένο «Δαυίδ» που κατάφερε να νικήσει έναν τεράστιο «Γολιάθ».
