Ας το παραδεχτούμε και ας πάμε παρακάτω: η Θεσσαλονίκη μας είναι η Μέκκα των πάντων. Η οδόστρωση στους δρόμους της θα μπορούσε να έχει λύσει και να έχει αποτρέψει τα πάντα. Το Εξκάλιμπερ δεν θα είχε καμία τύχη να γίνει μύθος σε μια πόλη με αυτή την οδόστρωση, με αυτές τι λακούβες. Το πολύ να έπαιρνε το όνομα του κάποιο μπαρ.
Η οδόστρωση μας θα μπορούσε να έχει αποτρέψει την δολοφονία του Κένεντι. Και εξηγούμαι. Εάν η αυτοκινητοπομπή του Κένεντι είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη μας, που δεν υπάρχει ίχνος δρόμου χωρίς λακκούβα, θα είχε αποφύγει και τις τρεις σφαίρες, σε τρεις διαδοχικές απανωτές λακκούβες. Και τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο.
Η οδόστρωση μας θα μπορούσε να μας έχει φέρει τσουβάλια χρήματα από τα χολιγουντιανά στούντιο. Με τόσους κρατήρες στους δρόμους ο Κιούμπρικ θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει εδώ την προσελήνωση. Με το σύνθημα <<εξωγήινοι, διαστημόπλοια και ουσίες>> χαραγμένο σε κάποιον πύραυλο, θα μπορούσαμε να είμαστε πρώτοι στον αγώνα δρόμου προς το διάστημα.
Εάν ο Γολγοθάς ήταν στην Θεσσαλονίκη, ο Ιησούς θα είχε στραμπουλήξει το πόδι του, θα είχε πέσει κάτω ουρλιάζοντας και ο σταυρός θα είχε σπάσει. Δεν θα υπήρχε σταύρωση. Μπινελίκια θα άκουγε όμως, γιατί θα είχε κλείσει τον δρόμο. Μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Πρέπει να υπάρχει και μια συμπαντική ισορροπία. Η οδόστρωση της πόλης μας προσφέρει μόνο καλά, απλόχερα, και γενικά.
Κάθε τετραγωνικό μέτρο πίσσας στους δρόμους της πόλης είναι οι ρυτίδες στο πρόσωπο του Σάμιουελ Μπέκετ. Χωρίς, όμως, τίποτα το ποιητικό! Και όσο εμείς περιμένουμε κάποιον Γκοντό να έρθει να μπαλώσει και να ξαναμπαλώσει τις λακκούβες μας, αυτοκίνητα και μηχανάκια δεν αποφεύγουν τίποτα απολύτως. Προεδρικής αξίας μπινελίκια πυροβολούν προς κάθε κατεύθυνση τον οποιονδήποτε. Αμερικάνοι σηκώνουν σημαίες στους κρατήρες μας για να τους κάνουν δικούς τους. Κοινοί θνητοί ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους Γολγοθά, νιώθοντας μικροί θεοί που τα κατάφεραν άλλη μια μέρα να βγουν ζωντανοί και να μην στραμπουλήξουν το πόδι τους. Να μην στραμπουλήξουν κάποιο πόδι κι έτσι κλείσουν τον δρόμο εξαιτίας τους και δημιουργηθεί κυκλοφοριακό χάος. Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Κι ενώ σε κάθε λακκούβα βλέπουμε το πρόσωπο του Μπέκετ και τις ρυτίδες του να μας κλείνουν το μάτι, όταν σηκώνουμε το κεφάλι μας ξεχνάμε τον ποιητή και αρχίζουμε τα καντήλια και την σταύρωση. Μην είμαστε άδικοι όμως, υπάρχουν κάποιοι, που το κάνουνε τόσο καλά, που είναι ποιητές.
(ο αντίποδας της Θεσσαλονίκης είναι στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, μια τρύπα στο νερό δηλαδή)
