θυμάται και γράφει η Αθηνά Παππά
O Εξώστης τηλεφωνεί στους φίλους του και ζητά να μάθει κάθε παιδική καλοκαιρινή μνήμη που έχει γεύση αλάτι και μυρωδιά αντηλιακού. Και φέτος, για τρίτη χρονιά, οι Θεσσαλονικείς διηγούνται τις παιδικές τους αναμνήσεις.
Τα δικά μου παιδικά καλοκαίρια ξετυλίγονται από τα τέλη του 80 μέχρι τα μέσα του 90 και τοποθετούνται γεωγραφικά κυρίως στο τρίγωνο Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής και Φλώρινας.
Ήταν γεμάτα ώρες ζωγραφικής με μαρκαδόρους και ξυλομπογιές χωρίς την περίσπαση του σχολείου, μια δραστηριότητα που είναι ακόμα η αγαπημένη μου και που χρόνια μετά θα γινόταν το επάγγελμά μου. Κάτι που εξασκούσα στο σπίτι αλλά και όπου και αν πηγαίναμε διακοπές πάντα με την ενθάρρυνση της μαμάς μου.
Τα καλοκαίρια μου είχαν impromptu θεατρικά σκετσάκια που δουλεύαμε μόνα μας και παρουσιάζαμε στους γονείς μας και στους γονείς των φίλων μας κόβοντας κανονικά εισιτήρια με τον θίασο που είχαμε δημιουργήσει και το καλλιτεχνικό όνομα ‘οι 5 βλάκες’ κάνοντας ασυναίσθητα τις πρώτες μας απόπειρες αυτοσαρκασμού.
Ήταν ο ολάνθιστος κήπος της γιαγιάς μου στη δροσερή Φλώρινα που είχε πάντα μια καλή διαφορά θερμοκρασίας σε σχέση με τον καύσωνα της Θεσσαλονίκης και γι’αυτό αποτελούσε μια εναλλακτική εμπειρία καλοκαιριού.
Ήταν η καθιερωμένη Χαλκιδική κυρίως στο πρώτο πόδι με τους Χριστιανόπουλους, παγωτά, βουτιές και ο καλός ήλιος που σε μαύριζε αλλά δεν σε έκαιγε.
Ήταν οι vintage αισθητικής άσπρες με παιχνίδια τούρτες γενεθλίων για μένα και τον αδερφό μου που είχαμε γενέθλια Ιούλιο και Αύγουστο αντίστοιχα. Αν δείτε προσεκτικά τη φωτογραφία το γεφυράκι είναι σαν ήλιος του ΠΑΣΟΚ που σίγουρα ξέμεινε στους ζαχαροπλάστες από κάποια άλλη τούρτα.
Τα καλοκαίρια εκείνα μύριζαν όπως το πλαστικό από τα μπρατσάκια και τα σωσίβια, το Carroten, τα αντικουνουπικά που απλώναμε στις open air συναυλίες που μας πήγαιναν και τα ψητά ψάρια.
Είχαν ραστώνη αλλά και ενθουσιασμό όπως η αξιόλογη προσπάθειά μας να μεταμορφωθούμε σε γοργόνες αν κρατήσουμε αρκετή ώρα την αναπνοή μας κάτω από το νερό. Και φυσικά το bonus της εποχής είχαν μηδέν screen time με εξαίρεση καμιά ταινία του Disney κάποιο βράδυ που ήμασταν πολύ κουρασμένα για να συνεχίσουμε τη μυθοπλασία της προηγούμενης ημέρας.
