Συνέντευξη στη Μαρία Μυλωνά / Φωτογραφίες: Έπη Παπαπετρίδου
«Το μεγαλύτερο δώρο που πρέπει να δώσουμε στον κόσμο είναι ο ειλικρινής, μοναδικός μας εαυτός!» είναι μία φράση που θα βρει κανείς, αν περιηγηθεί στον ιστότοπο των νέων εργαστηρίων υποκριτικής και αυτογνωσίας, που διοργανώνει ο Στράτος Τζώρτζογλου. Αυτό ακριβώς ένιωσα ότι μου χάρισε σε αυτή τη συνέντευξη: τον ειλικρινή και μοναδικό εαυτό του.
Στην πιο ώριμη και αναγεννημένη πια φάση της ζωής του, σε αφήνει να ανακαλύψεις τις αλήθειες του. Με αφορμή την παράσταση “Βροχή τα βέλη”, στην οποία πρωταγωνιστεί και ανεβαίνει από σήμερα στη Θεσσαλονίκη, μιλήσαμε για το άγνωστο σε πολλούς παρελθόν μιας μοναδικής πορείας, το αναγεννημένο παρόν και τις προσδοκίες του μέλλοντος.
Σπούδασες στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν και γρήγορα συνεργάστηκες με σπουδαίους σκηνοθέτες σε θέατρο και κινηματογράφο όπως οι Κάρολος Κουν, Μίνως Βολανάκης, Ζυλ Ντασσέν, Σπύρος Ευαγγελάτος, Ρούλα Πατεράκη, Ανδρέας Βουτσινάς,Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά. Τι θυμάσαι από τον εαυτό σου σε εκείνα τα πρώτα βήματα;
Νιώθω ευγνώμων που έζησα και συνεργάστηκα με μια γενιά σκηνοθετών, που ήταν οι φάροι του πολιτισμού. Είχα την τύχη να γνωρίσω όλους τους κορυφαίους. Ήμουν ο τελευταίος μαθητής του Καρόλου Κουν. Έπειτα με πήρε ο Βούλγαρης στη «Φανέλα με το 9» και ο Αγγελόπουλος στο «Τοπίο στην ομίχλη», ταινία για την οποία και βραβεύτηκα. Ο Κακογιάννης ήταν ο μέντοράς μου για είκοσι ολόκληρα χρόνια.
Ήμουν θα μπορούσα να πω το «παιδί σφουγγάρι», γιατί απορροφούσα και φιλτράριζα ό,τι καλύτερο είχαν να μου δώσουν αυτοί οι άνθρωποι. Σαν παιδί, το μόνο που έκανα ήταν να βλέπω τα Σαββατοκύριακα ταινίες της Φίνος Φιλμ, ενώ τα καλοκαίρια που κατέβαιναν οι αθηναϊκοί θίασοι εγώ παρακολουθούσα τις παραστάσεις από μία ταράτσα απέναντι από το θέατρο, επειδή δεν είχα χρήματα. Έβλεπα κάθε μέρα την ίδια παράσταση.
Είχα ένα τρομακτικό πάθος να γίνω ηθοποιός, όντας έτοιμος να δώσω ό,τι καλύτερο είχα και να δουλέψω εκατονταπλάσια από τους άλλους, για να πετύχω. Δε με ένοιαζε το πότε θα πετύχω, παρά μόνο να είμαι δίπλα σε σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου. Αυτό ήταν το όνειρό μου και το κατάφερα.
Όχι, δυσκολίες δεν αντιμετώπισα. Όταν δουλεύεις με μεγαλοφυίες, αυτό δεν συμβαίνει. Και εγώ συναναστράφηκα με πραγματικές ιδιοφυίες , όπως ο Τσαρούχης, ο Χατζηδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Μετζικώφ, οι οποίοι συνεργάζονταν καλλιτεχνικά με όλα τα σπουδαία ονόματα του θεάτρου. Όταν δουλεύεις με τέτοιους ξεχωριστούς ανθρώπους, τα πράγματα κυλούν αβίαστα, μέσα από μία απλότητα επικοινωνείς σε ένα άλλο επίπεδο.
Αντιθέτως, όταν δουλεύεις με πιο μέτριους ανθρώπους, και τονίζω τη λέξη ανθρώπους και όχι καλλιτέχνες, η συνεργασία παρεμβάλλει «μυγάκια» όπως συνηθίζω να λέω… Υπάρχουν εμβοές στα αυτιά… Όταν είσαι μέτριος δεν θέλεις μια αρμονική επικοινωνία με τους άλλους γύρω σου, και μάλιστα υπάρχει ένα ποσοστό περί το 2%, ανθρώπων, που κρατούν και τα «κλειδιά» του χώρου, οι οποίοι μπορούν να σου κλείσουν τον δρόμο. Αυτοί οι άνθρωποι, λόγω των τραυμάτων που κουβαλούν, ζηλεύουν την ευτυχία του άλλου.
Για αυτούς δεν έχει σημασία αν είσαι πετυχημένος, φτάνει να μην είσαι ευτυχισμένος και, κυρίως, να μην είσαι ευτυχισμένος μακριά τους. Καταπατούν την ελευθερία των άλλων και βγάζουν στους άλλους τις διαταραχές που κουβαλούν. Αυτό, όμως, ποτέ δεν θα συμβεί με τις μεγαλοφυΐες.
Θυμάμαι πολλά από εκείνα τα χρόνια πλάι σε αληθινά σπουδαίους ανθρώπους. Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, όταν συνεργαζόμουν τότε με την κόρη του, Εύα Μπέργκμαν, με χαρακτήρισε «βιολί Stradivarius» στα χέρια του κατάλληλου συνθέτη.
«Εξαρτώνται από τον μουσικό οι ήχοι που θα βγάλει ο Τζώρτζογλου», είχε πει χαρακτηριστικά. Θυμάμαι τις κουβέντες του δασκάλου μου, του Κουν, στο κρεβάτι λίγο πριν πεθάνει, που με φώναζε μέσα στο δωμάτιό του να μου μιλήσει, γιατί ήμουν το στερνοπούλι του.
«Είσαι περίεργα άμεσος. Περίεργα ειλικρινής. Περίεργα αυθόρμητος», μου έλεγε. Μου μιλούσε για το θέατρο που είναι το μεγάλο παν αλλά και το μεγάλο τίποτα. Ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε στα θαύματα. Μάλιστα είχε πει «Πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα για να γίνονται θαύματα». Πέθαινε και ήταν σαν να ήθελε να μου μεταλαμπαδεύσει το πάθος του μέσα από την ανάσα του. Όλα αυτά με έκαναν να αντέξω όσα ακολούθησαν μετά. Πέρασα Οδύσσεια στην πορεία μου, γιατί είχα αποκλειστεί από κάποιους μέτριους του χώρου. Έτσι, έκανα δικές μου παραγωγές, βάζοντας υποθήκη το σπίτι μου κάθε χρόνο.
Όλα για να μη χάσω το θέατρο από τη ζωή μου. Αν δεν είχα το θέατρο θα ήμουν ασταθής σαν άνθρωπος, σαν ύπαρξη. Όταν κάνει κάποιος παραγωγές δικές του, είναι πάντα πολύ γενναιόδωρος έως και σπάταλος, καθώς αποζητά το τέλειο. Νιώθω ευτυχισμένος για τις παραγωγές που ανέβασα, και ήταν μεγάλες, όπως « Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι με μεγάλους θιάσους. Συνεργάστηκα στις «Επικίνδυνες Σχέσεις» με τον Καζάκο, έπαιξα στον «Θάνατο του Εμποράκου» σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν. Όταν η Μελίνα Μερκούρη ήταν Υπουργός Πολιτισμού, έσκυψε και με φίλησε στο στόμα από τη χαρά της που με είδε να παίζω… Έχω ζήσει συγκλονιστικές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ!
Πολύς κόσμος έχει σταθεί στις πιο εμπορικές σου επιτυχίες, κυρίως στις τηλεοπτικές, και αγνοεί πολύ ξεχωριστούς σταθμούς στην καριέρα σου, όπως τη συνεργασία σου με την Κατρίν Ντενέβ στο «365 μέρες γέννηση» για την ΕΡΤ, με την Eva Bergman στην ταινία «One Love and the Other» κ.ά, αλλά και ότι τιμήθηκες με πρώτο Κρατικό βραβείο Α’ αντρικού ρόλου για την ταινία «Πάνω Κάτω και Πλαγίως» του Μιχάλη Κακογιάννη με την Ειρήνη Παπά και με το δεύτερο βραβείο Α’ αντρικού ρόλου το 1989 για την ταινία «Τοπίο στην Ομίχλη» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Είναι, όντως, κάτι που νιώθεις κι εσύ να συμβαίνει; Η αναγνώριση ήταν ποτέ στοιχείο που σε απασχολούσε;
Από μικρός έμαθα να μπαίνω στα παπούτσια των άλλων, για να μπορώ να επιβιώσω συναισθηματικά. Αυτό το χάρισμα το είχε η γιαγιά μου η Ευστρατία, από την οποία έχω πάρει και το όνομα. Ακόμα κι όταν κάποιος προσπαθούσε να μου φέρει δυσκολίες και εμπόδια, εγώ πάντα έβλεπα στο πρόσωπό του ένα παιδί που πονούσε.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία κατάφερνα να μη στενοχωριέμαι, γιατί έλεγα ότι ο άλλος το κάνει γιατί πονάει. Αυτό με βοήθησε, λοιπόν, στο να αντιμετωπίζω οποιαδήποτε δυσκολία με ένα αίσθημα κατανόησης. Εγώ ο ίδιος ξέρω ότι έχω δουλέψει με όλα αυτά τα σπουδαία ονόματα, με όλη την παλιά γενιά ηθοποιών και σκηνοθετών, αλλά και με τους σύγχρονους.
Αν ρωτήσεις μεμονωμένα να σου πουν για εμένα, θα σου πουν τα καλύτερα. Το θέμα είναι ότι μπροστά στην τρομακτικά δυνατή εικόνα που είχα στην τηλεόραση, κι ενώ έχω κάνει συγκριτικά ελάχιστα σήριαλ, ο κόσμος με θυμάται από εκεί. Γνωρίζω ότι για τους περισσότερους θα είμαι πάντα μέσα στο μυαλό τους ως «Τι έγινε Κωστάκη γουστάρεις τη χωριάτισσα;». Αυτό δεν μπορώ να το πολεμήσω, μα δεν με πειράζει. Πολύς κόσμος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να δει θέατρο. Η τηλεόραση είναι το μέσο που δίνει πρόσβαση. Δεν είχα και ούτε έχω πρόβλημα με αυτό. Δε με απασχολεί η αναγνώριση.
Λίγοι γνωρίζουν ότι διδάσκω μαθήματα υποκριτικής στη σχολή χορού «ΧοροΧρόνος» της Ελένης Τζάρου. Αυτά τα μαθήματα υποκριτικής βασίζονται στη μέθοδο διδασκαλίας του Αctors studio και δεν είναι μόνο για ηθοποιούς αλλά για όλον τον κόσμο, για να ανακαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο. Επιπλέον, ετοιμάζoμαι να κάνω στην Ελλάδα σε συνεργασία με Αμερικανούς σκηνοθέτες, μουσικούς και ηθοποιούς, αλλά και Έλληνες, «Το Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ του Διονύσου: Η Φωνή των Γυναικών». Μπορείτε να πληροφορηθείτε για όλα στο www.stratostzortzoglou.gr.
Πρωταγωνιστείς στην παράσταση “Βροχή τα βέλη”, του Μηνά Βιντιάδη, που θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε από την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου στην πόλη μας. Γνωρίζω ότι είναι ένα έργο με βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις, που διαπραγματεύεται ουσιαστικά την ίδια τη ζωή. Θα ήθελα να μου μιλήσεις για τον ρόλο αυτό, γιατί σε άγγιξε τόσο και γιατί θα αγγίξει τις καρδιές όλων.
Η παράσταση πραγματεύεται τη ζωή ενός ανθρώπου που περνάει μέσα από ένα συναισθηματικό roller coaster, και αντιμετωπίζει τα πράγματα με τις αρχές που του έχουν διδάξει η γιαγιά και η μαμά του. H απουσία του πατέρα του τον ανάγκασε να γίνει άντρας από μικρός, αλλά πάντα συμπεριφερόταν σαν παιδί. Επειδή τον πίστεψαν η γιαγιά και η μάνα του, πίστεψε κι αυτός στον εαυτό του.
Παντρεύεται νέος με μια γυναίκα, με την οποία μένουν μαζί 25 χρόνια, μα τελικά μετά από μία αποβολή χωρίζουν. Μένουν δύο άνθρωποι θλιμμένοι, για το παιδί που δεν γεννήθηκε. Μετά από κάποια χρόνια τον εγκαταλείπει η γυναίκα του. Εκείνος όταν κλείνει τα 50 του χρόνια, καλεί φίλους στο σπίτι, και τους εξομολογείται όλη του τη ζωή, με επίκεντρο τη διάλυση της σχέσης του. Μιλάει για τη ματαιοδοξία και τον υλισμό, όντας ένας επιτυχημένος διαφημιστής, που ζει μέσα στο ψέμα του ανικανοποίητου.
Πραγματεύεται, λοιπόν, θέματα η παράσταση με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν οι θεατές, ενώ απευθύνεται σε πολλές ηλικίες. Έχω μία καρμική σχέση με τον ήρωα, καθώς, ενώ πρόκειται για μία αυτοβιογραφία του Μηνά Βιντιάδη, τυχαίνει να επενδύω κι εγώ συναισθηματικά και ως εμπειρία, δικές μου προσωπικές στιγμές που έζησα σαν παιδί και ενήλικας. Αναζητούσα έναν τέτοιον ρόλο, όχι να υποδυθώ, αλλά περισσότερο να βιώσω πάνω στη σκηνή.
Αλήθεια, αισθάνεσαι ότι στην πορεία σου υπήρξαν ρόλοι που σε επηρέασαν ουσιαστικά και σε διαμόρφωσαν σε έναν βαθμό, τόσο υποκριτικά όσο και ψυχικά;
Σε λίγες περιπτώσεις βίωσα την απόλυτη ταύτιση. Αρχικά, στον «Ήχο του όπλου», που πραγματευόταν τον απογαλακτισμό από τη μητέρα, ένα σοβαρό θέμα για την ελληνική κοινωνία. Η γυναίκα καλείται να είναι τέλεια μάνα, τέλεια ερωμένη, τέλεια σύζυγος, να δουλεύει σκληρά και να είναι αποδοτική και, φυσικά, να μεγαλώνει τα παιδιά σχεδόν μόνη, καθώς ακόμα κι αν υπάρχει η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, συχνά είναι απών.
Έτσι, ο απογαλακτισμός από τα παιδιά, και κυρίως τα αγόρια, δε γίνεται με υγιή τρόπο και τα παιδιά μένουν κάτω από τον συναισθηματικό έλεγχο της μάνας, η οποία έχει ρίξει όλη της την προσοχή στο παιδί. Αυτό το φαινόμενο υπάρχει ακόμα στην Ελλάδα και γι’ αυτό έχει μείνει το «Ελληνίδα μάνα».
Αυτό, λοιπόν, πραγματευόταν «Ο Ήχος του όπλου», κι εγώ ταυτίστηκα γιατί είχα βιώσει μια ανάλογη σχέση με τη δική μου μάνα. Φέτος, παίζω σε ένα σήριαλ σε σκηνοθεσία Βασίλη Τσελεμέγκου, που θα βγει τώρα τον Δεκέμβριο, με τίτλο «Από Ήλιο σε Ήλιο». Το σενάριο υπογράφει η Μαρία Γεωργιάδου, η πρώην σύζυγός μου, και το επιμελείται ο γιος μου, Αλκιβιάδης, ο οποίος έχει σπουδάσει στην Αμερική σκηνοθεσία και σενάριο. Υποδύομαι έναν πατριάρχη, του οποίου ο λόγος είναι και διαταγή για τους άλλους.
Αυτό, δυστυχώς, επιβιώνει ακόμη σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπου η γυναίκα θεωρείται κατώτερη. Αλλά και ο ήρωας του έργου «Βροχή τα βέλη» δεν έχει απογαλακτιστεί, βιώνοντας συναισθηματικό έλεγχο, από τη μανά και μετά από τη σύζυγο. Ταυτίστηκα, όμως, και στον «Θάνατο του Εμποράκου», που πραγματεύεται τη σχέση πατέρα-γιου. Ο Εμποράκος προσπαθεί να επιβάλλει στο παιδί του το αμερικανικό όνειρο, βασίζοντας τη μελλοντική του ευτυχία στο αν θα πετύχει οικονομικά. Ο γιος, όμως, ανακαλύπτει ότι η ευτυχία βρίσκεται στην αγάπη.
Τυχαίνουν, λοιπόν, κάποιοι ρόλοι, με τους οποίους ο ηθοποιός μπορεί να ταυτίζεται απόλυτα, αρκεί να έχει κάποια βιώματα στη ζωή του. Εκεί δεν παίζεις απλώς. Είσαι ειλικρινής, αφήνοντας να βγουν από το υποσυνείδητό σου πράγματα που έχεις ήδη ζήσει. Είσαι ένα ανοιχτό κανάλι, μέσα από το οποίο βγαίνει έξω όλη σου η ζωή στη σκηνή. Θυμάμαι τους δισταγμούς που είχε ο Ζυλ Ντασέν, όταν έπρεπε να υποδυθώ έναν πονεμένο άντρα τριάντα πέντε ετών, ενώ εγώ ήμουν τότε στα είκοσι πέντε. Του ζήτησα να με αφήσει να το δοκιμάσω. Όταν κατέβηκα από τη σκηνή μου είπε ότι δάκρυσε και πήρα τελικά τον ρόλο. Ήταν επειδή λόγω της δικής μου ζωής ήμουν από μικρός πολύ ώριμος. Παντρεύτηκα στα είκοσι ένα μου χρόνια και συντηρούσα τη δική μου οικογένεια, αλλά και τους γονείς μου. Μέσα από αυτούς τους ρόλους αντιλαμβάνεσαι υπό ένα άλλο πρίσμα την ίδια σου τη ζωή.
Στο θεατρικό ο πρωταγωνιστής στα πεντηκοστά του γενέθλια μιλάει για τις αλήθειες της ζωής του. Είσαι ένας άνθρωπος που πραγματικά δεν κρύφτηκε ποτέ από το κοινό του και έχεις μοιραστεί τις αλήθειες σου, τόσο τις δυσκολίες που έχεις βιώσει, όσο και τις χαρές σου. Ήταν κάτι που είχε ποτέ κόστος;
Όλα κοστίζουν. Σημασία έχει εσύ με τι διάθεση πληρώνεις… Όπως λέει η γνωστή φράση «Δεν μπορείς να είσαι δούλος και του Θεού και του μαμωνά». Πρέπει να διαλέξεις «αφέντη». Καλύτερος «αφέντης» είναι αυτός που σε βάζει στη ζώνη δυσκολίας, που στέκεται δίπλα σου με αγάπη και σε βοηθάει αρχικά να μπουσουλήσεις, κι έπειτα να περπατήσεις και να τρέξεις, πάντα στον ανηφορικό δρόμο που λέει κι ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους στη μάχη. Δεν πρέπει να ζητάμε τον εύκολο δρόμο. Εκεί θα έχεις δόξα, χρήματα, αλλά με ένα βαθύ κόστος, που δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό.
Δεν θα γνωρίσεις ποτέ τον εαυτό σου, θα είσαι πάντα σε μία θολούρα, ακόμα κι αν έχεις πετύχει οικονομικά και κοινωνικά. Θα είσαι άδειος μέσα σου. Γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι που φυτρώνει πάνω σε μία πολύ δυνατή κοπριά. Η κοπριά είναι οι δυσκολίες που περνά κανείς. Μέσα από τον πόνο και τα δάκρυα λιπαίνεις αυτό το χώμα, για να μεγαλώνει το λουλούδι αυτό. Οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη στην ουσία της. Τις περισσότερες φορές απλώς επιθυμούν. Η αγάπη, αν δεν έχει το δάκρυ του πόνου, δεν είναι αγάπη. Αν δεν βιώσεις όλες τις αποχρώσεις από ένα ουράνιο τόξο, δεν μπορείς να πεις ότι το γνώρισες.
Χρειάζεται πειθαρχία, προσοχή και να έχει κανείς πνευματικές αναζητήσεις, με αρχές που βασίζονται στην αγάπη. Αναλόγως σε ποιον τοίχο στήνεις τη σκάλα σου. Εγώ τον στήνω σε αυτόν της αγάπης. Νιώθω ευγνωμοσύνη που αυτή είναι η αλήθεια μου. Ξέρω ότι είμαι μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά μένω πάντα ενωμένος μαζί του, μέσω της ταπεινότητας.
Μπορεί κανείς να καταλάβει πως στον δικό σου αξιακό κώδικο ή ηθική είναι στην κορυφή. Τι χαρακτηρίζει έντονα τη δική σου ηθική και πώς αντιλαμβάνεσαι τη λέξη αυτή;
Η ηθική βρίσκεται απόλυτα στην κορυφή του αξιακού μου κώδικα. Ηθική είναι να χορεύεις, όπως λέει στον «Σκοινοβάτη» ο Ζενέ, πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί και να κάνεις εξαίσιες κινήσεις, αλλά με την ένταση και τον κίνδυνο του ταυρομάχου απέναντι στον ταύρο. Ο ακροβάτης πάντα ακροβατεί μεταξύ θανάτου και ζωής. Όλοι από κάτω τον θαυμάζουν γι’ αυτό που κάνει, αλλά την ίδια στιγμή κάποιοι εύχονται να πέσει. Είναι πολύ σημαντικό κάποιος να μπορεί να εξοικειωθεί με τις σκιές του. Για να γίνει, όμως, αυτό μόνο το νυστέρι της αγάπης μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις αυτή την «εγχείριση», ξαναβάζοντας τα κακώς κείμενα του εαυτού σου με άλλον τρόπο στο λίπασμα που φυτρώνει το λουλούδι σου. Χορεύεις ασταμάτητα σε αυτόν τον καθημερινό χορό με τον θάνατό σου. Γι’ αυτό νιώθεις ευγνωμοσύνη για το κάθε δευτερόλεπτο που ζεις συνειδητά. Ίσως, ακούγεται βαρύγδουπο ή ποιητικό αυτό που λέω, αλλά έχει ουσία και είναι βγαλμένο από την ίδια μου τη ζωή.
Τι προσδοκάς πια από τη ζωή και αν είχες μόνο μια ευχή στην τούρτα γενεθλιών σου ποια θα ήταν αυτή;
Η ευχή μου θα είναι πάντα να έχει υγεία πρωτίστως ο γιος μου, σωματική και ψυχική. Δεν με νοιάζει τι λεφτά θα βγάλει ή τι δόξα θα αποκτήσει. Θέλω να είναι πάντα ελεύθερος. Το ίδιο εύχομαι για όλα τα οικεία μου πρόσωπα. Για τον εαυτό μου, η ευχή που κάνω είναι να γεννηθώ ξανά. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει μόνο όταν αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλα είναι ένα. Όταν είσαι διαιρεμένος και βλέπεις τον εαυτό σου ως μονάδα, γίνεσαι απλώς μία σταγόνα. Εγώ θέλω να ενώνομαι πάντα με τον ωκεανό.
**Περισσότερα για το εργαστήριο υποκριτικής και αυτογνωσίας του Στράτου Τζώρτζογλου θα βρείτε στο www.stratostzortzoglou.gr.
***Η παράσταση “Βροχή τα βέλη” με τον Στράτο Τζώρτζογλου θα παίζεται από σήμερα 12/11 στο Artbox Fargani.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
12/11 Τεταρτη Ώρα 18.00 & 21.00
13/11 Πέμπτη Ώρα 21.00
1/12 & 8/12 Δευτέρα Ώρα 21.00
2/12 & 9/12 Τρίτη Ώρα 21.00
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΗΤΗΡΙΩΝ : More.com
ΘΕΑΤΡΟ ARTBOX FARGANI
Αγιου Παντελεημονος 10, Θεσσαλονίκη
Τ.2310208007
