Αυτό δεν είναι ένα κείμενο κάποιας μουσικοκριτικής για τους Χειμερινούς Κολυμβητές. Δεν έχω ιδέα από μουσική. Αυτό είναι ένα κείμενο για το μέρος όπου δρουν οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Αυτό είναι ένα κείμενο για την θάλασσα και τους Χειμερινούς Κολυμβητές της.
Δεν είναι τρελό ότι ζούμε σε έναν πλανήτη που υπάρχει η θάλασσα; Που είναι ήδη άλλος πλανήτης. Που υπάρχουν τα όνειρα, που είναι κι αυτά άλλος πλανήτης μέσα στον πλανήτη. Και τέλος ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν τον δικό τους δρόμο, λες και είναι κ αυτοί από άλλον πλανήτη. Γιατί ενώ όλοι επισκεπτόμαστε τον πλανήτη θάλασσα τα καλοκαιριά, αυτοί τον επισκέπτονται και τον χειμώνα. Για να κρατήσουν επαφή. Για να μας μεταφέρουν το μήνυμα. Γιατί είναι Χειμερινοί Κολυμβητές.
Σε εκείνο το δρομάκι που διασχίζεις για να πας ή για να φύγεις από την συναυλία. Ε, την παραλία εννοώ. Εκεί που έρχονται και φεύγουν κάθε λογής άνθρωποι. Όλα τα είδη ανεξαιρέτως. Και απλά ανταλλάσσεις βλέμματα. Σα να ξέρετε όλοι. Σα να ξέρετε όλοι ότι είναι άλλος πλανήτης η μπάντα. Ε, η θάλασσα εννοώ. Είναι τόσο άλλος πλανήτης που δέχεται τους πάντες. Το πιο φυσιολογικό δηλαδή. Και όλοι ίσοι. Μοιράζεσαι την θάλασσα χωρίς αντίτιμο για λίγο. Και ας μην την μοιράζεσαι γιατί δεν σου ανήκει. Είναι άλλος πλανήτης οι στίχοι και η μουσική. Όλοι ίσοι. Ακόμη και ο τύπος με εκείνη την φωνή, με εκείνες τις ιστορίες.
Ὡραῖος ὁ καφές, ὡραῖος κι ὁ μπουφές,ὡραία καὶ ἡ κυρία ποὺ σερβίρει.
Μέσα στα τραγούδια και κάτω από την θάλασσα, με τα μάτια κλειστά, διάφορες εικόνες περνούν. Σε όλους μάλλον και ξεχωριστά πράγματα. Δεν είναι μόνο το dna. Δεν είναι μόνο ότι βγήκαμε από ΄κει μέσα. Ούτε είναι ότι πάντα εκεί γυρνάμε. Είναι ότι υπάρχει ένας άλλος πλανήτης στον πλανήτη μας. Είναι ότι ο καθένας και όλοι έχουμε έναν προσωπικό ωκεανό αναμνήσεων.
Δεν είναι τυχαίο πως σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη μας, διάσημοι ή όχι, έχουν την ανάγκη να φωτογραφηθούν μπροστά από την θάλασσα. Δεν είναι ότι ανακυκλώνουμε όλοι τις ίδιες φωτογραφίες. Είναι ότι η θάλασσα είναι άλλος κόσμος. Και ποιος δεν θέλει να φωτογραφηθεί μπροστά από έναν άλλον κόσμο.
Οι Χειμερινοί Κολυμβητές είναι πάντα παιδιά. Είναι το μωράκι στην πισίνα των Νιρβάνα. Απλά μέσα στο νερό έχουν φύγει και μερικές κατσαρές τριχούλες από τα δασύτριχα στέρνα τους και τις τριχωτές γαμπάρες. Οπότε, παίρνεις μια τρίχα, την τεντώνεις στα δόντια και φτιάχνεις εννιομορικονικο παράδοξο. Ένα νέο συμπάν που υπήρχε ήδη.
(οι φωτογραφίες με τα χειρόγραφα και τα σκίτσα είναι από το πανέμορφο βιβλίο του Κώστα Σιδέρη και του Αργύρη Μπακιρτζή ‘’Χειμερινοί κολυμβητές’’ των εκδόσεων PETITES MAISONS)
