Συνέντευξη στην Μαρία Μυλωνά
Μετά από 4 χρόνια επιτυχίας, τα συζυγικά «άπλυτα» της θεατρικής παράστασης «SEXY LAUNDRY» βγαίνουν στη φόρα, σε καλοκαιρινή περιοδεία. Η Ρένια Λουιζίδου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος μάς μιλούν για τη σκηνική τους χημεία, τη δύναμη του θεάτρου αλλά και τα φαινόμενα της σύγχρονης πραγματικότητας. Ο Ιούνιος κλείνει και ο Ιούλιος ανοίγει, κάνοντας στάση στη Θεσσαλονίκη, στο Ανοιχτό Θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης» και σίγουρα δεν πρέπει να χάσεις ένα ξάστερο καλοκαιρινό βράδυ με σπουδαίες ερμηνείες, γέλιο, συγκίνηση και μια μοναδική θεατρική χημεία.
Πραγματικά το SEXY LAUNDRY είναι από τις παραστάσεις που ο κόσμος έχει αγαπήσει πολύ και διαρκώς είναι sold out. Ποια στοιχεία του έργου είναι αυτά που πιστεύετε ότι το καθιστούν τόσο αγαπητό διαχρονικά;
ΡΕΝΙΑ: Είναι πολύ αναγνωρίσιμες οι καταστάσεις. Πράγματα που έχουμε ζήσει ή έχουμε δει δίπλα μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να δει κάποιος την παράσταση και να μην ταυτιστεί σε κάποιο σημείο είτε με την Άλις είτε με τον Λάρι. Νομίζω ότι αυτό και μόνο αρκεί.
ΣΠΥΡΟΣ: Να πούμε ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο έργο. Πέρυσι παιζόταν ταυτόχρονα σε 26 χώρες. Η θεατρική συγγραφέας με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο έχει αποκρυπτογραφήσει τον ψυχισμό του άρρενος και του θήλεος μέσα σε μία μακροχρόνια σχέση. Όλος ο κόσμος ταυτίζεται σε έναν βαθμό και αυτό προκαλεί από θυμηδία, μέχρι γέλιο, συγκίνηση και πολλά ακόμα συναισθήματα.
Μετράτε πολλά χρόνια κοινής καλλιτεχνικής πορείας και επιτυχιών. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ανανεώνετε τη σκηνική σας χημεία κάθε φορά;
ΡΕΝΙΑ: Με τον Σπύρο είχαμε να βρεθούμε μαζί ξανά στο θέατρο από το 1992. Δεν έχουμε να ανανεώσουμε κάτι, ίσα ίσα αργήσαμε και να το κάνουμε. Έτυχε όλα αυτά τα χρόνια να μη συναντηθούμε θεατρικά. Οι προσωπικές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με τις επαγγελματικές. Ήταν κρίμα όμως, που παρά την προσωπική μας σχέση δεν είχαμε συνυπάρξει τόσα χρόνια θεατρικά, καθώς όπως αποδείχθηκε έχουμε τρομερή συνεννόηση και χημεία πάνω στη σκηνή. Η θεατρική χημεία είναι εντελώς ανεξάρτητο στοιχείο από το αν ο άλλος είναι φίλος σου ή αν τον ξέρεις πολλά χρόνια. Όμως όλα έγιναν για καλό, αφού μας περίμενε το SEXY LAUNDRY στη γωνία…
ΣΠΥΡΟΣ: Η χημεία είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Τη θεατρική μας χημεία, παρ’ ότι γνωριζόμαστε τόσα χρόνια, την ανακαλύψαμε τελευταία. Τη χημεία δεν την ανανεώνεις ούτε την επιβάλλεις. Μόνο την ανακαλύπτεις. Κι εμείς ανακαλύψαμε μια χημεία που είναι σπάνιο να σου τύχει πάνω στη σκηνή.
Αυτή η παράσταση θα λέγατε ότι λειτουργεί κάπως σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας; Είναι κάτι που το νιώθετε από τις αντιδράσεις και τα σχόλια του κοινού;
ΡΕΝΙΑ: Το γέλιο από μόνο του είναι ψυχοθεραπευτικό, ας αρχίσουμε από αυτό. Είναι μεγάλη ανακούφιση. Δε μου αρέσει να βλέπω το θέατρο ψυχοθεραπευτικά, εννοώντας ότι είναι ένα μέρος που μπορεί να λειτουργήσει και έτσι, αλλά νιώθω ότι υπό αυτή την έννοια κάπως περιορίζεται, αν το αντιμετωπίσεις μόνο έτσι. Είναι πολλά περισσότερα από ψυχοθεραπεία, η οποία αποτελεί φυσικά ι και μια ξεχωριστή ειδικότητα. Σίγουρα πάντως λειτουργεί σαν αποσυμπίεση και σαν μια μορφή ανάτασης.
ΣΠΥΡΟΣ: Πολλοί είναι οι άνθρωποι που, όταν έρχονται στα καμαρίνια, μας λένε ότι κατά τη διάρκεια του έργου σκουντούσαν ο ένας τον άλλον και σίγουρα μετά την παράσταση μπορεί κανείς να συζητάει για το θέμα της μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Είναι πολύ έξυπνο έργο. Έχουμε ένα ζευγάρι χωρίς ουσιαστικά προβλήματα, εννοώ υγείας, οικονομικά, απιστίας… Βλέπεις, όμως, τι μπορεί να κάνει ο χρόνος ακόμα και σε ένα ιδανικό ζευγάρι. Για το κοινό, λοιπόν, που ταυτίζεται, λειτουργεί κατά μία έννοια σαν ένα ιδιαίτερο group therapy. Το τέλος είναι μεν ευχάριστο, αλλά δείχνει ότι τα πράγματα μέσα σε μία σχέση κόποις κτώνται.
Τελικά ο έρωτας χάνεται ή παίρνει άλλες μορφές μέσα σε μια μακροχρόνια σχέση; Υπάρχουν τρόποι να τον κρατήσει κανείς ζωντανό μέσα σε μια δύσκολη καθημερινότητα δημιουργώντας, ίσως, μια νέα πίστα;
ΡΕΝΙΑ: Εγώ έναν ρόλο παίζω, δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω σε τόσο κρίσιμες ερωτήσεις! (γέλια) Αν τις είχαμε απαντήσει δεν θα υπήρχαν και παραστάσεις σαν το SEXY LAUNDRY. Έλα ντε; Κάθε ζευγάρι είναι μια διαφορετική ιστορία. Εγώ έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω στις γενικεύσεις. Σε κάποιους ανθρώπους χάνεται, σε κάποιους μεταλλάσσεται, σε κάποιους παραμένει… Καθένας έχει και τη δική του διαφορετική αφήγηση. Αν είχαμε απαντήσει σε αυτά τα ζητήματα θα είχαμε λύσει και πολλά ακόμα προβλήματα.
ΣΠΥΡΟΣ: Εγώ γνωρίζω μια κυρία που είναι 75 και ο άντρας της 87 –είναι ασθενής- και δεν έχω δει ξανά στη ζωή μου τέτοιον έρωτα… Ο τρόπος που τον κοιτάζει μέσα στα μάτια… Εννοείται ότι μετά από χρόνια ο έρωτας δίνει η θέση του σε άλλα συναισθήματα πιο βαθιά, θαυμασμό και αγάπη. Αλλά για να σε θαυμάζει το έτερον ήμισυ πρέπει να κάνεις κι εσύ την προσπάθειά σου. Η σχέση, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, θέλει δουλειά και από τους δύο.
Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που στις μέρες μας δυσκολεύει περισσότερο τη ζωή και τη συμβίωση ενός σύγχρονου ζευγαριού;
ΡΕΝΙΑ: Αν υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τις μέρες μας από τις παλιότερες, θα έλεγα ότι είναι αδυσώπητος ο ρυθμός, η ένταση και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας. Δουλεύουμε και ζούμε σε απίστευτα ταχείς ρυθμούς, χωρίς να προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε τα πράγματα, να τα εμπεδώσουμε, να τα χαρούμε… Γι’ αυτό έχουμε γίνει και περισσότερο καταναλωτές παρά άνθρωποι, γιατί προσπαθούμε να βουλώσουμε με υλικά αγαθά τις τρύπες της χαράς που λείπει.
ΣΠΥΡΟΣ: Νομίζω ότι σήμερα το να χωρίζουν δυο άνθρωποι θεωρείται πια φυσιολογικό και για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δυο άνθρωποι ερωτεύονται, έχουν μια κοινή πορεία αλλά έχουν και την ειλικρίνεια να πουν ο ένας στον άλλον «μου αρέσουν πολλά πράγματα σε σένα, αλλά νιώθω ότι έχουμε φτάσει σε ένα τέλος.» Αυτό φυσικά δε συνέβαινε παλιότερα και κυρίως από την πλευρά της γυναίκας, γιατί χρεωνόταν χωρίς λόγο όλη την ευθύνη. Άκουγε το «δεν ήσουν ικανή να τον κρατήσεις». Σήμερα, όμως, γιατί να χαλάει κάποιος τη ζωή του άλλου στο όνομα της αγάπης; Ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και η ζωή συνεχίζεται, πάντα με σεβασμό, αφού με αυτόν τον άνθρωπο έχεις περάσει στιγμές της ζωής σου. Το θεωρώ βλακώδες να μην κρατάει κάποιος καλές σχέσεις μετά από έναν χωρισμό.
Πάντα το γέλιο κρύβει μέσα του αλήθειες και σε δεύτερη ανάγνωση δραματικές προεκτάσεις. Έχοντας υπηρετήσει και οι δύο για πολλά χρόνια το είδος της κωμωδίας, θεωρείτε ότι το χιούμορ μπορεί να γίνει το απόλυτο αντικαταθλιπτικό;
ΡΕΝΙΑ: Λατρεύω αυτό που είχε πει ο Τσάρλι Τσάπλιν: “Η ζωή είναι κωμωδία σε γενικό πλάνο και τραγωδία σε κοντινό». Υπό αυτήν την έννοια γέλιο και κλάμα συνυπάρχουν ανά πάσα ώρα και στιγμή. Η οπτική γωνία είναι που τα διαφοροποιεί. Για μένα 100% το χιούμορ είναι αντικαταθλιπτικό και survival kit. Eίναι ο ταχύτερος τρόπος για να συνεννοηθείς με έναν άνθρωπο, βασικός δίαυλος επικοινωνίας. Είναι πολλά περισσότερα από το ότι απλώς γελάμε και ξεδίνουμε.
ΣΠΥΡΟΣ: Βέβαια, το χιούμορ είναι όπλο. Ο Ντάριο Φο έλεγε ότι «Η σάτιρα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο ενάντια στην εξουσία» αλλά και ότι «Το χιούμορ δεν είναι απλώς για να διασκεδάζουμε. Είναι ένας τρόπος να καταλάβουμε τον κόσμο χωρίς να τρελαθούμε.» Το χιούμορ είναι αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα. Είναι και τρόπος προσέγγισης. Χωρίς να ξοδέψεις κάτι, κάνεις έναν άνθρωπο ευτυχισμένο.
Νιώσατε ποτέ ότι το έργο αυτό «φώτισε» και δικές σας πλευρές, σας επηρέασε ή ακόμα και σας άλλαξε στο πώς αντιμετωπίζετε πια κάποια πράγματα στη ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις;
ΡΕΝΙΑ: Δε νιώθω ποτέ ότι με επηρεάζει ένας συγκεκριμένος ρόλος μια συγκεκριμένη στιγμή. Προφανώς και έχω ομοιότητα με την ηρωίδα, η οποία στην ηλικία των πενήντα προσπαθεί να επεξεργαστεί τι σημαίνει αυτό, να διεκδικήσει έναν χώρο. Και μόνο την ηλικιακή ταύτιση να πάρει κανείς… Αυτό που σε επηρεάζει στην πραγματικότητα όταν είσαι ηθοποιός, είναι η δυνατότητα που έχεις να μπαίνεις σε παπούτσια άλλων και να βλέπεις τη ζωή, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους μέσα από οπτικές γωνίες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσες να το κάνεις. Αυτή η δουλειά σου δίνει αυτό το υπέροχο δικαίωμα να κάνεις μικρές δοκιμές ζωής, ανοίγοντας τον ορίζοντά σου.
ΣΠΥΡΟΣ: Να σου πω την αλήθεια εγώ ανήκω στον μέσο όρο των ανδρών που περιγράφει η συγγραφέας, οπότε ουσιαστικά δεν άλλαξε κάτι μέσα μου. Αυτό που συμβαίνει στον Λάρι έχει συμβεί στη ζωή μου και δεν το λέω νιώθοντας περήφανος. Το αντίθετο!
Η Άλις νιώθει ότι έχει χάσει τη θηλυκότητά της μέσα στον γάμο της, κάτι που ακούει συχνά κανείς από τις σύγχρονες γυναίκες. Δεν είναι άδικο να ζητείται διαρκώς από μια γυναίκα να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της;
ΡΕΝΙΑ: Δεν είναι ότι τη χάνει, νιώθει απλώς ότι τη θηλυκότητά της δεν τη βλέπουν οι άλλοι. Εγώ δε νομίζω ότι οι γυναίκες μετά τα πενήντα ή την κλιμακτήριο νιώθουν οι ίδιες μη ερωτικές, αλλά ο τρόπος που τις βλέπει η κοινωνία είναι τέτοιος και δεν τους δίνει έναν χώρο να υπάρξουν με κάποια νέα πια δεδομένα. Προφανώς και είναι άδικο αλλά… It’s a Man’s World…
Ο Λάρι αντιπροσωπεύει τον άνδρα που δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του και έχει βυθιστεί στην ασφάλεια της καθημερινότητας. Θα λέγατε ότι είναι μια συμπεριφορά που έχει «φορεθεί» ως δεδομένη στους άντρες διαχρονικά;
ΣΠΥΡΟΣ: Aλήθεια είναι αυτό. Στο κάτω κάτω στους άνδρες και να έχει φορεθεί αυτό, από πάνω τους έχει φορεθεί. Στις γυναίκες έχουν φορεθεί άλλα τόσα και κυρίως μια κοινωνική πίεση ότι μεγαλώνεις, αλλά παράλληλα μεγαλώνοντας πρέπει να παραμένεις όμορφη, να κάνεις τα πάντα για να προσέχεις τον εαυτό σου, να συνεχίσεις να αρέσεις. Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος! Το λέει και η Άλις μέσα στο έργο, ότι είναι 56 χρόνων και θέλει την προσοχή που της αναλογεί. Πολλά λάθος «πρέπει» γύρω από τη γυναικεία φύση. Πρέπει δηλαδή να στολίζεις τη ζωή του κάθε βλάκα; (γέλια)
Θα ήθελα πραγματικά ένα σχόλιο από εσάς για ένα άκρως σοβαρό κοινωνικό ζήτημα που έχει λάβει πια τρομακτικές διαστάσεις, αυτό των γυναικοκτονιών. Πώς βλέπετε, ως καλλιτέχνες αλλά και ως πολίτες, αυτή την έξαρση βίας; Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει αφυπνιστικά;
ΡΕΝΙΑ: Κι εγώ άναυδη παρακολουθώ όσα συμβαίνουν. Κανείς μας νομίζω δεν μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Δεν μπορώ να καταλάβω, αν αυτό το τραγικό φαινόμενο όντως είναι τώρα σε μια έξαρση ή αν ο τρόπος που ενημερωνόμαστε είναι πιο αναλυτικός και εκτεταμένος σε σχέση με παλιά. Όπως και να’ χει είναι απολύτως αγριευτικό, γιατί αποκαλύπτει ότι υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα κακοποίησης, και σίγουρα δεν είναι επιχείρημα το πάθος και η αγάπη που επικαλούνται οι θύτες. Στο δικό μου το μυαλό δεν μπορεί να σταθεί κανένα επιχείρημα. Είναι ένα ζήτημα που θα έπρεπε να είναι αντικείμενο φροντίδας ειδικών ανθρώπων. Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία αληθινή προστασία για αυτές τις γυναίκες. Ολοφάνερα πια, κάτι δεν δουλεύει καθόλου σωστά. Οι ποινές των θυτών είναι ασήμαντες, όλο το νομικό πλαίσιο λάθος…
To θέατρο μπορεί να λειτουργήσει όσο αφυπνιστικά λειτουργεί και σε άλλα κοινωνικά θέματα. Μπορεί να φυτέψει έναν σπόρο, να δημιουργήσει μια ψυχική και πνευματική μετακίνηση. Οι αλλαγές, όμως, πρέπει να γίνονται σε επίπεδο κοινωνίας και δικαιοσύνης.
ΣΠΥΡΟΣ: Το θέατρο μπορεί να παρέμβει σε μεγάλο βαθμό στη ζωή των ανθρώπων. Σαν ένα βότανο, έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Κι αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές, όπως για παράδειγμα, όταν κάνουμε δουλειές με ερασιτέχνες. Μου έχει τύχει να δουλέψω με ένα παιδί, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης, και δεν τον είχα ακούσει ποτέ να μιλάει. Τελικά, μετά από έναν μήνα προβών μού είπε ότι ήθελε να παίξει τον ρόλο. Γενικώς, θέλω να πω ότι η Τέχνη κάνει σπουδαία δουλειά, αλλά δεν μπορεί να αποτρέψει και να κάνει θαύματα. Αυτά είναι θέματα της κοινωνίας, η οποία πρέπει να είναι ευαισθητοποιημένη. Η νομοθεσία σίγουρα θα πρέπει να γίνει πιο αυστηρή. Δεν είμαι καθόλου του politically correct, το οποίο τελευταία κυριαρχεί σε ακραίες μορφές, αλλά σε αυτά τα θέματα δεν το συζητάμε… Δυστυχώς στον τόπο μας η βία απέναντι στις γυναίκες ήταν κάποτε κάτι σχεδόν παραδεκτό. Βλέπεις και μέσα από ταινίες και σειρές τα ήθη των εποχών. Υπάρχει πια και τόση βία στις μικρές ηλικίες… Ο κόσμος έχει θυμό. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Νιώθω ότι εμείς, πάντως, στο θέατρο κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γλυκάνουμε τις ψυχές των ανθρώπων
Εκτός από περιοδεία τι άλλο περιλαμβάνει το φετινό καλοκαίρι σας; Θα υπάρξει χρόνος για ξεκούραση;
ΡΕΝΙΑ: Οι τελευταίες παραστάσεις μας θα γίνουν παράλληλα με τα τελευταία μας γυρίσματα για «Το Σόι σου». Έχουμε κρατήσει δυο βδομαδούλες για διακοπές γιατί είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι… (γέλια) Έχω οργανώσει την επόμενη χρονιά έτσι, ώστε να έχω μόνο τις τηλεοπτικές υποχρεώσεις, για να δώσω πια λίγο χρόνο στον εαυτό μου, γιατί θέλω πια να δουλεύω με πιο ήρεμους ρυθμούς.
ΣΠΥΡΟΣ: Θα έχουμε κοντά δέκα μέρες για ξεκούραση. Μέχρι 6 Σεπτέμβρη θα είμαστε φυσικά στις επάλξεις. Έχω σχεδιάσει για του χρόνου να κάνω την παράσταση «Κατά φαντασίαν ασθενής» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου.
*** Το Sexy Laundry θα παιχτεί στη Θεσσαλονίκη την Τρίτη 30 Ιουνίου και την Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026 στις 21:30 μ.μ στο Ανοιχτό Θέατρο Συκεών “Μάνος Κατράκης”. Η προπώληση γίνεται ηλεκτρονικά μέσω της πλατφόρμας του More.com.
