Φωτογραφίες: Έπη Παπαπετρίδου
WHO IS WHO
Eίμαι η Σάντρα, Interior Designer, με βάση τη Θεσσαλονίκη τα τελευταία επτά χρόνια. Γεννήθηκα το 1995 στην Κοζάνη και από μικρή ένιωθα την ανάγκη να δημιουργώ και να μαθαίνω. Ζωγράφιζα, χόρευα, τραγουδούσα, ρωτούσα (τα πάντα, ασταμάτητα) και είχα πάντα ένα δέσιμο με τους χώρους. Σπούδασα Πολιτικός Μηχανικός, εργάστηκα σε τεχνικό γραφείο (εκεί ξεκίνησε πάλι η σχέση μου με τους χώρους). Όσο δούλευα εκεί, αυτό που λάτρευα ήταν να πηγαίνω στις ανακαινίσεις.
Η μυρωδιά της σκόνης , της μπογιάς και ο ήχος του κρουστικού μου θύμισαν κάτι πολύ όμορφο, τον παππού μου. Είναι άνθρωπος που φτιάχνει τα πάντα με τα χέρια του, νοικοκύρης. Τρελαινόμουν να κάθομαι και να τον παρακολουθώ. Χωρίς να το ξέρω τότε, αυτές οι εικόνες έγιναν η βάση του τρόπου που αντιλαμβάνομαι σήμερα τον χώρο. Έτσι, στην πορεία κατάλαβα ότι η δημιουργικότητα σε συνδυασμό με την τεχνική ήταν η πραγματική μου κατεύθυνση και σπούδασα Interior Design.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη δουλειά που έκανα με τον εαυτό μου, με έκαναν να βλέπω τους χώρους με μία ανθρώπινη, πιο βιωματική προσέγγιση. Για εμένα, ένα άδειο δωμάτιο είναι ένας λευκός καμβάς όπου ζωγραφίζω ιστορίες και προσωπικότητες.
ABOUT MY PLACE
Το σπίτι μου δεν είναι απλώς ένας χώρος, είναι η αφήγηση της ψυχής μου. Το ανέπτυξα σταδιακά, όπως ανέπτυξα και τον εαυτό μου. Επτά χρόνια μετά, κάθε σημείο έχει ένα αποτύπωμα και κουβαλάει μία ιστορία. Για χρόνια έφτιαχνα χώρους άλλων ανθρώπων, αλλά τον δικό μου τον άφηνα δεύτερο.
Ξέρεις τώρα… Κλασικά, τα παπούτσια του τσαγκάρη είναι πάντα χαλασμένα. Όταν όμως αποφάσισα να βάλω στις προτεραιότητές μου και τον εαυτό μου, τότε πήρα μέτρο, κούνησα το ποντίκι μου, έπιασα πινέλα και μπογιές και άρχισα πραγματικά να φτιάχνω το σπίτι μου.
Πιστεύω ότι οι τοίχοι είναι αυτοί που τελικά δημιουργούν αυτό που λέμε «σπίτι»: πρακτικά (ως δομή) αλλά και νοητικά (ως αίσθηση). Τα χρώματα του χώρου είναι από την παλέτα της χρωματικής μου προσωπικότητας , φθινοπωρινή, γειωμένη (πλέον), αποχρώσεις του καφέ, του πράσινου, του λευκού με μία δόση τρέλας, κόκκινο.
Τα φυτά μου μεγαλώνουν, ανθίζουν και μαραίνονται όπως κι εγώ μέσα στα χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που είμαι χαρούμενη και στιγμές που είμαι λυπημένη, στρεσαρισμένη, ήρεμη… Και στην τελική that’s life, έτσι δεν είναι; Στόχος μου ήταν λοιπόν το σπίτι μου να αγκαλιάζει την ανθρώπινη φύση μου , όλα τα συναισθήματά μου.
DETAILS PLEASE
Οι λεπτομέρειες στο σπίτι μου δεν είναι αισθητικές επιλογές , είναι αναφορές στη ζωή μου. Η πράσινη πολυθρόνα είναι το σημείο ηρεμίας μου. Εκεί διαβάζω, σκέφτομαι, ταξιδεύω χωρίς να μετακινούμαι.
Τα δεκάδες βιβλία μου είναι για μένα τρόπος να φεύγω και να επιστρέφω καλύτερη. Τα διαλέγω σαν εισιτήρια, το καθένα με ταξιδεύει αλλού. Μέρος της postcard συλλογής μου από ταξίδια, στιγμές και πόλεις βρίσκεται σε ένα κολάζ σε κάδρο στον τοίχο. Κάθε φορά που το κοιτάω, σκάει αυτό το χαμογελάκι τύπου «αχχ» ( η κυρία νοσταλγία με το τσάι).
Φως σε διαφορετικές αποχρώσεις: ηλιοβασίλεμα, νερό, φωτιά. Το σπίτι μου έχει δομή, αλλά έχει και ψυχή. Δεν με νοιάζει τι είναι τάση τώρα και εάν το style μου ονομάζεται κάπως. Οι τάσεις παλιώνουν , το lovemark είναι πάντα εκεί και το αισθάνεσαι!
Τελικά, αυτό δεν είναι το ζητούμενο;
