Η Νεφέλη Φασούλη είναι από τις καλλιτέχνιδες που η Θεσσαλονίκη αγαπά παράφορα. Με έναν ήχο που ακουμπάει την παράδοση, το σήμερα και εκεινη τη γλυκιά μελαγχολία των ξενυχτιών, έχει καταφέρει να φτιάξει τον δικό της κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο συναίσθημα, ιστορίες και τραγούδια που κολλάνε πάνω σου σαν καλοκαιρινή υγρασία – εκείνα τα βράδια με πολλή ζέστη.
Από λαϊκές αναφορές και μεσογειακές επιρροές μέχρι έναν ήχο που μοιάζει να γεννήθηκε για βραδινές διαδρομές δίπλα στη θάλασσα, η μουσική της κουμπώνει περίεργα όμορφα με τη Θεσσαλονίκη. Λίγο πριν το επόμενο live της στη Μονή Λαζαριστών, μιλήσαμε μαζί της.
- Κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή είναι σαν να χτίζεις έναν ολόκληρο κόσµο. Πολύ προσωπικό και συνάµα συνδετικό προς το κοινό. Τι θέλεις να νιώσει και να πάρει όποιος φεύγει από τις συναυλίες σου;
Θέλω κατ’ αρχάς να περάσει καλά – να διασκεδάσει και να φύγει ελαφρύτερο. Και µέσα από την ελαφρότητα του να καταλάβει πράγµατα γι’ αυτό και τη ζωή. Έτσι λειτούργησε και σε µένα καλύτερα το live µου και νοµίζω για αυτό δηµιουργήθηκε αυτός ο κόσµος. Στην αρχή ήθελα να δίνω µεγάλο βάρος σε όλα, να τα νοηµατοδοτώ και να υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση και κρυφό νόηµα. Να είναι όλα τέλεια και στη θέση τους. Νοµίζω τώρα ήρθε το συναίσθηµα µπροστά, θετικό κι αρνητικό, και για µένα και για τον κόσµο. Οπότε θέλω να έρθει κοντά µε τα αισθήµατα του – να χαρεί, να ουρλιάξει, να χορέψει, να κλάψει – και να τα αποφορτίσει.
- Το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι διαφορετικό από αυτό της Αθήνας;
Είναι το πρώτο που µας αγκάλιασε και αυτό δεν το ξεχνάω. Στην Θεσσαλονίκη ένιωσα πως έκανα τα πρώτα live που µε κατάλαβαν και το κοινό που ήρθε ενδιαφέρθηκε γρήγορα για το διαφορειτικό, το wyrd. Ακόµα και φέτος τα Χριστούγεννα κάναµε ένα live που αισθάνθηκα ότι δεν έπεσε συλλαβή κάτω που δεν την µοιράστηκα. Εννοείται πως είµαι Αθηναία, εδώ µεγάλωσα, εδώ υπάρχω και είναι το µέρος µου και δεν αλλάζει. Αλλά στην Θεσσαλονίκη αισθάνοµαι πως ζω την φοιτητική ζωή που δεν έζησα.
- Μας υπόσχεσαι µία «Καλοκαιρινή φιέστα»; Διασκέδαση και εκτόνωση ή κάτι πιο συναισθηµατικό;
Συναισθηµατική εκτόνωση – µε κάθε τρόπο. Η φιέστα, αφού εγώ την διοργανώνω, θα έχει τα χαρακτηριστικά µου, δεν µπορεί να µην συγκινηθείς. Αλλά εγώ το να κλαίω και να ερωτεύοµαι, να χαλαρώνω και να αποφορτίζοµαι το θεωρώ γιορτή. Ελπίζω κι αυτοί που θα έρθουν να πάθουν το ίδιο.
- Ποιο τραγούδι είναι το πιο δικό σου συναισθηµατικά και δεν λείπει από κανένα live;
Κοίταξε σίγουρα δεν λείπει ποτέ το «δεν ξέρω µε τι µοιάζει» – τα ανείπωτα είναι πολύ κοντά µου συναισθηµατικά και ακόµα παλεύω να τα πω . Στα τελευταία µου λαιβ βέβαια παίζω ανελλιπώς ένα δικό µου καινούργιο ακυκλοφόρητο – την Ιθάκη- που επειδή την έχω γράψει εγώ είναι πολύ δικιά µου επίσης. Τώρα την ηχογράφησα και ανυποµονώ να την µοιραστώ. Έχει µέσα την καθαρά βιωµατική ατάκα «το πιο καλό παιδί κι από τα δύο σόγια» και λέει για µένα. (Και µάλλον και για άλλους).
- Τι κάνει το Wyrd τόσο απελευθερωµένο; Νοιώθεις ότι βρήκες 100% τον δικό σου ήχο;
Το Wyrd είναι απελευθερωµένο γιατί δεν φοβήθηκα τι θα πουν οι άλλοι πριν το βγάλω. Είχα πρώτη φορά πολλή εµπιστοσύνη σε αυτό που έφτιαξα µε την οµάδα και ενώ ήξερα ότι θα παίξει σούσουρο και σχόλια που τραγουδάω λαϊκά και αραβικά, το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό για µένα είναι κατάκτηση. Όσο για τον ήχο – αυτή τη στιγµή σου γράφω από το στούντιο που ηχογραφώ τα επόµενα και ήδη ο ήχος είναι κι άλλο διαφορετικός από το wyrd. Δεν ξέρω αν θέλω ποτέ να τον βρω , θέλω να φτιάχνω πράγµατα ωραία αισθητικά που µε εκφράζουν όταν τα ηχογραφώ. Πάντως βρήκα σίγουρα την οµάδα µου – αυτό κι αν είναι απελευθέρωση.
- Τι σε ελκύει τόσο στις µουσικές της Μεσογείου και στον αραβικό ήχο;
Με ελκύει η λαϊκότητα τους, το πως προήλθαν από τον κόσµο και πως τον αφορούν συνεχώς. Όλα περιστρέφονται γύρω από το αίσθηµα. Πάθη, λάθη, ζωή, αγάπη και πόνος, έρωτας και καψούρα. Αλλά και τα ιδιαίτερα µουσικά τους χαρακτηριστικά που µε τράβηξαν πρώτα, τα µόρια και τζαλκάντζες, είναι κοµµάτι αυτής της λαϊκής ποίησης και µου σηκώνουν την τρίχα. Μου ήταν πάντα πιο άνετο να εκφράζοµαι έτσι, απλά και ωµά.
- Θεωρείς ότι το ελληνικό κοινό ήταν πάντα ανοιχτό σε µουσικές µίξεις;
Νοµίζω πως µόνο “ερήµην” του ήταν ανοιχτό- όλα χαλάνε τη στιγµή που πρέπει να συζητήσουµε το γιατί και να εξηγήσουµε. Εκεί όλοι βγάζουνε νύχια να αφήσουµε το παλιό όπως ήταν και να µην πειράζουµε τα ιερά τέρατα. Το θέµα είναι πως κι αυτοί µουσικές µίξεις έκαναν, χωρίς να τις ονοµάζουν έτσι. Όλα στην µουσική είναι επιρροές και έµπνευση που την παίρνεις από κάτι και την µετουσιώνεις σε κάτι άλλο. Απλώς το λεγόµενο “fusion” , το να το ορίσουµε δηλαδή σε έιδος, στένεψε λίγο τα µουσικά όρια και το έκανε κάπως αντιπαθητικό στο κοινό. Εγώ νοµίζω το πιο ενδιαφέρον είναι να ακούς το καθετί µόνο του- και αν σου πει κάτι σου είπε.
- Περίγραψε µας τον ήχο σου µε τρεις εικόνες και όχι µε λέξεις.
1η εικόνα : όλα είναι δρόµος – Ηλία ριχτό – Βιετνάµ
2η εικόνα : σκηνή disco µε τραβόλτα Saturday night live 3η εικόνα: η Frances Ha που τρέχει στο δρόµο
Νοµίζω κάτι τέτοιο συµβαίνει στα λάιβ.
- Έχεις δηλώσει ότι η γενιά σας «δεν έχει τίποτα να χάσει». Αυτό τελικά γεννά περισσότερο φόβο ή περισσότερη ελευθερία;
Αν το συνειδητοποιήσεις γεννά την µεγαλύτερη ελευθερία. Αλλά µέχρι να το συνειδητοποιήσεις νιώθεις φοβισµένη και πολύ µικρή. Μεγαλώσαµε αρκετά µαταιωµένοι και χωρίς πολλές προσδοκίες και παίρνει χρόνο αυτή η µεταστροφή.
- Υπάρχουν στιγµές που νιώθεις ότι τα social media σε αποµακρύνουν από τον πραγµατικό λόγο που κάνεις µουσική;
Ναι δυστυχώς. Δεν είναι ότι έχω αλλάξει εγώ στον τρόπο που δουλεύω, είναι απλώς το τόσο άµεσο feedback που παίρνεις που καθορίζει τις επιλογές σου πολύ γρήγορα. Μπλοκάρεις. Είναι το πόσο κοντά είµαστε µε το κοινό, που µπορεί κάτι να εξυψωθεί η να πατώσει σε µία µέρα.
Όταν λοιπόν το αν θα αρέσει αυτό που κάνεις είναι τόσο κοντά σου την ώρα που το κάνεις, άθελα σου σε µαζεύει και επηρεάζει τα πράγµατα. Ο λόγος που κάνω µουσική είναι εντελώς δικός µου και δεν µε αποµακρύνει τίποτα από αυτήν, απλώς πιθανώς να εκφράζοµαι λιγότερο αιχµηρά ή δηµιουργικά εξαιτίας αυτής της συνθήκης. Ούτως ή άλλως για εµένα όλο αυτό είναι καινούργιο, τώρα µαζευτήκαµε λίγο πιο πολλοί, οπότε η “παγωµάρα” µου µπορεί να κάνει τον κύκλο της και να εξελιχθεί σε κάτι πολύ δηµιουργικό. Οψόµεθα.
- Πότε νιώθεις πιο πολύ «Νεφέλη»; Όταν γράφεις, όταν τραγουδάς ή όταν κατεβαίνεις από τη σκηνή;
Νοµίζω είναι τρεις φάσεις που µε ολοκληρώνουν και χωρίς µία από αυτές δεν θα ήµουν αυτό που νιώθω “εγώ”. Σαν το τρίγωνο τον βερµούδων, µε αυτές τις τρεις πλευρές κάτι δηµιουργείται µαγνητικό, που εκεί έχω βρει τον τρόπο που στέκοµαι στα πράγµατα και δεν τον αλλάζω. Αν µία από τις τρεις την αισθανθώ πιο δική µου θα δούµε – προς το παρόν όµως και στα τρία βλέπετε ακριβώς το ίδιο άτοµο.
