γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου
Το 1986 ήταν μια χρονιά-κλειδί για τον Keith Haring. Ο καλλιτέχνης που είχε γίνει γνωστός με τα γρήγορα, λευκά σχέδια στο μετρό της Νέας Υόρκης, εκείνα τα ανθρωπάκια που χόρευαν, έτρεχαν, αγκαλιάζονταν ή φώναζαν χωρίς λέξεις, περνούσε πλέον σε μια άλλη κλίμακα. Η τέχνη του δεν έμενε στους τοίχους και στα άδεια διαφημιστικά πάνελ. Γινόταν γλυπτό, γινόταν δημόσιος χώρος, γινόταν κομμάτι της πόλης. Η φωτογραφία του Nick Elgar, με τον Haring πάνω σε ένα από τα έντονα χρωματισμένα μεταλλικά γλυπτά του, συμπυκνώνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση.
Εκείνη τη χρονιά, ο Haring παρουσίασε γλυπτά στο Dag Hammarskjöld Plaza Sculpture Garden στη Νέα Υόρκη, κοντά στην έδρα του ΟΗΕ. Η πόλη, τα κτίρια, η κίνηση, ο δρόμος και τα πολύχρωμα σχήματά του έφτιαχναν ένα σκηνικό που έμοιαζε απολύτως δικό του. Οι φιγούρες του, που μέχρι τότε τις συναντούσε κανείς σε υπόγειες διαδρομές και αστικούς τοίχους, στέκονταν πια όρθιες, μεγάλες, μεταλλικές, σαν να είχαν ξεκολλήσει από το χαρτί και να είχαν αποκτήσει σώμα. Το NYC Parks αναφέρει ότι το 1986 δύο γλυπτά του Haring παρουσιάστηκαν προσωρινά στο Dag Hammarskjöld Plaza, ενώ το Keith Haring Foundation καταγράφει την ίδια χρονιά ατομική παρουσίαση στον συγκεκριμένο χώρο.
Το 1986 ήταν και η χρονιά που ο Haring άνοιξε το Pop Shop στο SoHo, ένα κατάστημα με μπλουζάκια, αφίσες, κονκάρδες και αντικείμενα με τα σχέδιά του. Για κάποιους στον κόσμο της τέχνης αυτό φαινόταν υπερβολικά εμπορικό. Για τον ίδιο, όμως, ήταν συνέχεια της ίδιας ιδέας: η τέχνη να μην ανήκει μόνο σε συλλέκτες, γκαλερί και μουσεία, αλλά να φτάνει σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται.
Την ίδια περίοδο, ο Haring δούλευε με μια ενέργεια σχεδόν ασταμάτητη. Το 1986 δημιουργεί το διάσημο «Crack is Wack» στη Νέα Υόρκη, δουλεύει με παιδιά για την επέτειο των 100 χρόνων από το Άγαλμα της Ελευθερίας και ζωγραφίζει ένα τεράστιο mural στο Τείχος του Βερολίνου, με φιγούρες στα χρώματα της γερμανικής σημαίας, ως σύμβολο ενότητας.
Γι’ αυτό και η εικόνα του πάνω στο γλυπτό δεν είναι μόνο cool φωτογραφία. Είναι ο Keith Haring σε πλήρη κίνηση: ανάμεσα στον δρόμο και το μουσείο, ανάμεσα στο παιχνίδι και την πολιτική, ανάμεσα στην ποπ κουλτούρα και τη δημόσια τέχνη. Ένας καλλιτέχνης που το 1986 δεν ζωγράφιζε την πόλη αλλά την έκανε να μοιάζει με δικό του σχέδιο…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
