Ήτανε «Μεγάλη στιγμή», αυτή της συνάντησης μου με την Μπέσσυ Αργυράκη. Αγαπημένη από την παιδική μου ηλικία, με τη φωνή και τους δίσκους της soundtrack όμορφων και αξέχαστων στιγμών. Σπουδαία τραγουδίστρια με εξαιρετικά τραγούδια και κυρίως ένας υπέροχος, γλυκός και αισιόδοξος άνθρωπος. Τα ξέρετε προφανώς όλα αυτά. Μαζί κάναμε μια αναδρομή σε δίσκους, τραγούδια, φεστιβάλ και ρεκόρ. Συναντηθήκαμε στη Βούλα και η συνάντηση μας είχε την αίσθηση ενός ραντεβού για καφέ με ένα φιλικό πρόσωπο, παρά μιας ακόμη συνέντευξης.
Του Χρήστου Σατανίδη
ΧΣ: Είμαι ειλικρινά χαρούμενος που σας συναντώ. Όχι μόνο διότι σας θεωρώ μια σπουδαία τραγουδίστρια αλλά γιατί είστε μια γυναίκα πάντα γελαστή, με χιούμορ, που αυτοσαρκάζεται…
ΜΑ: Που τσαλακώνεται. Τσαλακώνομαι δημόσια και δε με πειράζει. Μόνη μου όμως στο σπίτι μου δεν είμαι το ίδιο. Για να μπορέσω να είμαι έξω αυτό που είμαι και προέρχεται εκ του φυσικού, στο σπίτι μου θέλω ηρεμία, ησυχία, αποτοξίνωση από ηχορύπανση. Κάνοντας δουλειές στο σπίτι που λατρεύω και που έχουν σχέση με το νερό. Άρα χαλαρώνω στο σπίτι και έξω απολαμβάνω την κάθε στιγμή. Απολαμβάνω που έχω τώρα δίπλα μου εσένα και μιλάμε ανθρώπινα.
ΧΣ: Το χιούμορ για το οποίο φημίζεστε, το είχατε έμφυτο;
ΜΑ: Δε ξέρω αν το να έχεις χιούμορ είναι κάτι που αποκτάς. Δε ξέρω αν μπορεί να καλλιεργήσει κανείς το χιούμορ του και πιστεύω θα είναι «ξινό» αν δεν είναι κάτι επίκτητο.
ΧΣ: Ίσως όμως είναι και μια μορφή άμυνας.
ΜΑ: Ίσως ναι. Θα μπορούσα να σου πω εδώ, πως αυτή η υπερδιέργερση που έχω κρύβει και λίγο άγχος μέσα, λίγη νευρικότητα. Ζούμε σε δύσκολους καιρούς αλλά η χαρά είναι χαρά.
ΧΣ: Μου δίνεται την εικόνα ενός αισιόδοξου ανθρώπου.
ΜΑ: Εξαρτάται την περίοδο που θα με πετύχεις. Δεν είμαι πάντα αισιόδοξη. Ευελπιστώ πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα και θα μπορώ να αισιοδοξώ και πάλι. Τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές, που θα στολίσω το σπίτι μου και θα έχω τους φίλους μου μαζί, ξέρω πως θα αλλάξει η διάθεση μου προς το καλύτερο. Ως παιδί κι εγώ τη θεωρώ την καλύτερη εποχή του χρόνου.
ΧΣ: Μου δίνεται μια υπέροχη πάσα διότι μου λέτε «ως παιδί κι εγώ» αλλά έχετε πει και κάτι που με παραξένεψε να το ακούω από εσάς. Περί χιούμορ και πάλι. «Πρέπει να το κόψω, επειδή μεγαλώνω και μήπως παρεξηγηθεί ο κόσμος». Σας νοιάζει ειλικρινά τι θα πει ο κόσμος, σε σχέση με τη χαρά που εκπέμπεται;
ΜΑ: Με έχει ανεβάσει σε πολλά αυθόρμητα βίντεο η κόρη μου, η Εβελίνα. Τις περισσότερες φορές διαβάζω σχόλια «Αχ να είχαμε μία μαμά σαν τη Μπέσσυ». Κάποιες άλλες φορές τα σχόλια είναι πικρόχολα, όπως είναι για τους πάντες. Κανείς δε γλυτώνει από τη λογοκρισία ότι και αν κάνει, ότι κι αν πει. Είτε κάνει χιούμορ, είτε πει κάτι σοβαρό. Δε με νοιάζει ακριβώς τι θα πει ο κόσμος. Θα σου απαντούσα καλύτερα με ένα τραγούδι που είπε η Δήμητρα Γαλάνη. «Σ’όποιον αρέσουμε για τους άλλους δε θα μπορέσουμε». Αυτό να ενστερνιστούμε και από εδώ και πέρα αυτό να είναι το motto μας. Και το δικό μου και των φίλων που θα διαβάσουν τη συνομιλία μας.
ΧΣ: Εγώ θα απαντούσα με ένα στίχο από το τραγούδι σας τα «Πάνινα παπούτσια», που έλεγε «Πάρε τη ζωή όπως σου έρθει, πιες την με κέφι στάλα στάλα».
ΜΑ: (Τραγουδάμε παρέα το ρεφραίν) Μου έδωσες ιδέα να το βάλω στο πρόγραμμα μου.
ΧΣ: Ακόμα μια δήλωση σας που μου έκανε εντύπωση. «Έχω σκοπό της ζωής μου να ξεαγχώνω τους ανθρώπους».
ΜΑ: Νομίζω πως το κάνω εκ του φυσικού, δίχως να καταβάλω καμία προσπάθεια. Ότι εκπέμπω είναι η αλήθεια μου και θέλω να πιστεύω πως μεταδίδω στους γύρω μου την αισιοδοξία μου.
ΧΣ: Είστε βαπτισμένη Βασιλεία.
ΜΑ: Ναι και από μικρή με φώναζαν Βασιλίτσα.
ΧΣ: Το «Μπέσσυ» πως πρόεκυψε;
ΜΑ: Προέκυψε όταν ήμουν δέκα χρονών. Έφερε η αδερφή μου ένα ελληνοαγγλικό λεξικό και στο τέλος είχε τα ελληνικά ονόματα πως είναι στα Αγγλικά. Ήθελα να δω πως είναι το δικό μου και ακριβώς από κάτω ήταν το όνομα «Ελισάβετ». Στα Αγγλικά η Ελισάβετ ήταν Μπέσσυ. Μία που το διάβασα και μία που -τι έχουν ζήσει οι γονείς μου με μένα!-, πάω στην κουζίνα και δηλώνω πως από δω και πέρα θα με φωνάζετε Μπέσσυ. Με φώναζαν Βασιλίτσα και δε γύριζα. Έτσι πέρασε το δικό μου.
ΧΣ: Στα δέκα λοιπόν αλλάζετε όνομα και στα έντεκα ξεκινάτε να τραγουδάτε στο «ABC». Τι τραγούδια λέγατε;
ΜΑ: Τραγουδούσα κάποια ξένα τραγούδια και πολλά της Βίκυς Λέανδρος. Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά και ύστερα ο Δώρος Γεωργιάδης με πήγε στην Πλάκα, με τους Charms και τη Λίτσα Σακελλαρίου.
ΧΣ: Έχετε κάποια ρεκόρ που θα συζητήσουμε και παρακάτω. Νομίζω πως εδώ έχουμε το πρώτο. Λαϊκές τραγουδίστριες, όπως η Πόλυ Πάνου, η Λίτσα Διαμάντη, είχανε ξεκινήσει την καριέρα τους από τόσο νεαρή ηλικία. Από τις τραγουδίστριες του μοντέρνου ρεπερτορίου νομίζω μόνο εσείς.
ΜΑ: Νομίζω πως έχω την αποκλειστικότητα (γελάμε).
ΧΣ: Και μόλις στα 16, υπογράφετε συμβόλαιο στην Polygram. Πως σας αντιμετώπισαν;
ΜΑ: Με κάνανε ότι θέλανε ακριβώς επειδή ήμουν τόσο νέα. Και ευτυχώς που έρχονταν οι γονείς μου πολλές φορές μαζί και κρατούσαμε κάποιες ισορροπίες. Βέβαια δεν έγινε κάποιο λάθος ή κάτι κακό. Μου δώσανε εξαιρετικά τραγούδια όπως το προφητικό «Ηλεκτρονική εποχή» ή το «Σαν ένα όνειρο». Έκανα πολλούς δίσκους αλλά και λόγω χαρακτήρα, δεν απέρριπτα ή δεν επέμενα για τραγούδια.
ΧΣ: Πολύ νέα κάνατε δισκογραφία αλλά και μεγάλη επιτυχία. Πως τη διαχειριστήκατε;
ΜΑ: Ψύχραιμα. Μες την καλή χαρά απολάμβανα να βγαίνω και να τραγουδάω. Είχα τόση χαρά που ξεχνούσα να πάω να πληρωθώ. Με φωνάζανε την επόμενη μέρα και μου λέγανε «Έλα να πάρεις τα χρήματα σου». Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι ήταν όταν δούλευα με το Δώρο Γεωργιάδη. Είχα πάει να πληρωθώ και βγαίνω γεμάτη ενθουσιασμό και λέω «Μα τι ωραία δουλειά που διάλεξα! Και πληρώνομαι και το ευχαριστιέμαι κιόλας».
ΧΣ: Μέσα σε όλη αυτή τη χαρά της επιτυχίας, νιώσατε ποτέ ζήλεια ή να μπαίνουν εμπόδια στο δρόμο σας;
ΜΑ: Δεν το έπαιρνα είδηση. Εκ των υστέρων, φέρνω στο μυαλό μου κάποια γεγονότα που συνέβησαν. Έχω ένα θετικό και ένα αρνητικό μαζί. Από τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τα εμπόδια, τα προσπέρναγα. Ηθελημένα. Αν τα συνειδητοποιούσα δε θα μπορούσα να λειτουργήσω. Δε μπορώ να λειτουργήσω αν δεν είμαι χαρούμενη και αν δεν νιώθω πως οι άνθρωποι γύρω μου με αγαπάνε. Δεν αποδίδω αν νιώσω αρνητική ενέργεια. Δεν έγινε όμως και κάτι που να με πείραξε τόσο πολύ, για να το φέρω μέσα μου και να το αναφέρω
ΧΣ: Ούτε όταν είπατε πρώτη το «Ξεγελώ τον καθένα» και δεν προωθήθηκε με την ερμηνεία σας αλλά με αυτή της Μαρινέλλας;
ΜΑ: Όχι, καθόλου. Είχαμε τον ίδιο παραγωγό με τη Μαρινέλλα, τον Φίλιππο Παπαθεοδώρου. Αν έκρινε ο παραγωγός μας πως ένα τραγούδι θα μπορούσε να είχε καλύτερη πορεία με κάποια άλλη τραγουδίστρια, το δοκίμαζε και με αυτήν. Και ο Σταμάτης Κόκοτας είπε σε δεύτερη εκτέλεση τραγούδια που είπα πρώτη.
ΧΣ: Κάνετε λοιπόν μεγάλες επιτυχίες με μοντέρνο ρεπερτόριο. Το 1982 κάνετε μια δισκογραφική ανατροπή. «Χιλιάδες αν». Ήταν η πρώτη επαφή με το λαϊκό τραγούδι. Θέλατε εσείς αυτή τη στροφή;
ΜΑ: Ο Νίκος Ιγνατιάδης ήθελε να κάνω αυτή τη στροφή. Φαντάσου πως μετά τη «Μεγάλη στιγμή» μου είχε δώσει ένα τραγούδι που έλεγε «Καμπάνα, σταμάτα να χτυπάς»…
ΧΣ: Που είπε η Δούκισσα.
ΜΑ: Ακριβώς. Ο παραγωγός μου δεν ήθελε να με πάει σε αυτά τα μονοπάτια. Και εγώ επέστρεψα στο «Σαρωνικέ μου». Δε ξέρω αν το ότι δεν πήγα ουσιαστικά στο πιο λαϊκό ρεπερτόριο ήταν σωστό ή λάθος. Εγώ είμαι ευχαριστημένη που κράτησα το ύφος μου.
ΧΣ: Και πάλι όμως το 1984, με το δίσκο «Σήμερα και πάντα» νιώθω πως πήγατε να κάνετε μια στροφή.
ΜΑ: Προς το έντεχνο. Ήταν ένας υπέροχος δίσκος που δεν υποστηρίχθηκε αρχικά από εμένα. Ήταν η χρονιά που παντρεύτηκα και ήμουν έγκυος. Έδωσα την προσοχή μου στην οικογένεια και δεν υποστηρίχθηκε αυτός ο υπέροχος δίσκος. (Τραγουδά τραγούδια του). Εξαιρετική δουλειά του Σπύρου Βλασσόπουλου και της Σώτιας Τσώτου.
ΧΣ: Ανέφερα και πιο πάνω πως θα μιλήσουμε για κάποια ρεκόρ σας. Το 1988 αλλάζετε εταιρία, βρίσκεστε στην Warner, και κυκλοφορείτε το κλασσικό πια «Έλα ξανά» και την «Απειλή». Ως συλλέκτης οφείλω να σας μεταφέρω πως τα δύο αυτά albums, στην έκδοση τους σε cd θεωρούνται από τα πιο σπάνια και πιο ακριβά.
ΜΑ: Δε το γνωρίζω καθόλου αυτό. Με κάλεσε στη Warner, ο Στέλιος Φωτιάδης, ο σύζυγος της Γλυκερίας και κάναμε το «Έλα ξανά». Έγινε χρυσός αυτός ο δίσκος αλλά δε ξέρω σε τι νούμερα έχει φτάσει σήμερα. Ξέρω πως το τότε ήταν η αρχή των cd’s και κυκλοφορούσαν λίγοι δίσκοι σε αυτή τη μορφή και κυρίως αυτοί που κάνανε καλές πωλήσεις. Για το πόσο σπάνια είναι σήμερα και τι αξία έχουν, δε το ξέρω καθόλου.
ΧΣ: Ακόμη ένα ρεκόρ. Είστε η μόνη τραγουδίστρια, που με ένα μόνο δίσκο, έχετε πουλήσει 2.500.000 αντίτυπα στην Ιαπωνία.
ΜΑ: Πίσω από αυτό το ρεκόρ όμως, υπάρχει ένα άλλο. Ότι Ελληνίδα τραγουδίστρια, μέσα σε μόλις 5 μέρες, έκανε έναν ολόκληρο δίσκο με 13 τραγούδια. 12 στα Ιαπωνικά και ένα στα Αγγλικά. Δυστυχώς δεν είχα κάποιον manager να ασχοληθεί μαζί μου. Οι Ιάπωνες ζήτησαν να κάνουν ραντεβού με τον Έλληνα γενικό διευθυντή της Polygram και δεν ήμουν παρούσα στη συζήτηση που αφορούσε εμένα. Μετά από χρόνια μιλώντας με τον παραγωγό μου γι’αυτό το ραντεβού, μου είπε «Δεν ήθελες να μείνεις στην Ιαπωνία, δεν ήθελες να κάνεις καριέρα στην Ιαπωνία», πράγμα που δεν ίσχυε για μένα.
ΧΣ: Θα θέλατε να κάνατε εκεί καριέρα;
ΜΑ: Αν μου πρότειναν; Μπορεί. Δεν είχα παντρευτεί ακόμη και θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Βέβαια, το ότι δεν έκανα καριέρα στην Ιαπωνία και βρέθηκα να κάνω μια τόσο υπέροχη οικογένεια, δεν το αλλάζω με τίποτα. Με καμία καριέρα.
ΧΣ: Κλείνω το κεφάλαιο της δισκογραφίας με ένα ακόμη, ιδιαίτερο ρεκόρ. Το 1997 κυκλοφορεί ο τελευταίος δίσκος σας «Γίνε φωτιά». Ήσασταν μόλις 40 ετών. Πάρα πολύ νέα για να σταματήσετε.
ΜΑ: Πολύ νέα αλλά προηγούταν για μένα η οικογένεια και επίσης δεν μου προτάθηκε κάτι αξιόλογο για να συνεχίσω. Δεν το προκάλεσα κι εγώ. Δεν το κυνήγησα.
ΧΣ: Ήταν μια εποχή που το λαϊκό τραγούδι κυριαρχούσε και σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες που είχαν ταυτιστεί με το pop ρεπερτόριο, ακολούθησαν το ζητούμενο της εποχής. Και το κάνατε κι εσείς με αυτόν το δίσκο.
ΜΑ: Αυτός ήταν δίσκος που είχε πολύ ενδιαφέροντα στίχο. Στο μυαλό μου υπάρχει ένας και μόνος διαχωρισμός. Ωραία και άσχημα τραγούδια. Το ότι προέκυψε να πάει προς έναν πιο λαϊκό δρόμο ήτανε μια εξέλιξη για μένα.
ΧΣ: Πάμε σε ένα ακόμη ρεκόρ. 1997 και σας τιμούν με μια ειδική τιμητική πλακέτα στο Φεστιβάλ των Καννών, ως η πιο πολυβραβευμένη φωνή σε φεστιβάλ.
ΜΑ: Αυτή κι αν ήταν μια «Μεγάλη στιγμή». 18 βραβεία συνολικά.
ΧΣ: Σε αυτά τα φεστιβάλ, με τι τραγούδια συμμετείχατε; Ξέρω πως δεν ήταν απαραίτητο να ήταν καινούργια, όπως στη Eurovision.
MA: Ακριβώς, δεν ήταν αναγκαίο να ήταν καινούργια ή στα Αγγλικά. Θυμάμαι πως αυτό που είχε κάνει μεγάλη επιτυχία ήταν το «Είναι για σένα». Ένα τραγούδι του Γιάννη Πετρίτση, σε στίχους Κυριάκου Ντούμου. Αυτό είχε πάρει μάλιστα 2 βραβεία. Στην Πολωνία έχω τραγουδήσει αγγλόφωνο τραγούδι του Γιώργου Χατζηνάσιου που πήρε Grand Prix. Σε φεστιβάλ στην Τουρκία τραγούδησα το «Δε θέλω να ξέρεις», το οποίο πήρε πάλι το πρώτο βραβείο. Στα φεστιβάλ τότε ξεχώριζε και η φωνή και ήξερα να επιλέγω τα κατάλληλα τραγούδια. Αυτά που είχαν μεγάλη έκταση, ωραίες μελωδίες.
ΧΣ: Δε θα αποφύγω να σας ρωτήσω και για τη Eurovision. Τη δεκαετία του 70 πως αντιμετώπιζε ο κόσμος το διαγωνισμό;
ΜΑ: Τα χρόνια εκείνα, έδινε μεγάλη έμφαση το κοινό. Περίμενε με αγωνία ο απανταχού ελληνισμός τη συμμετοχή της Ελλάδας. Ήταν μια περίοδος που ήταν στα πολύ πάνω της η Eurovision, αλλά και εμείς στέλναμε ωραία τραγούδια και με σπουδαίες φωνές. Ελπίδα, Μαρινέλλα, Μαρίζα Κωχ. Ύστερα ήρθε η πτώση, όταν άρχισαν να την αντιμετωπίζουν ως «πανηγυράκι». Πάντως θυμάμαι πως όπως και τα τελευταία χρόνια, έτσι και τότε, μαζεύονταν παρέες σε ένα σπίτι να δούνε το διαγωνισμό.
ΧΣ: Λόγια δικά σας και πάλι. «Δε με στεναχώρησε ποτέ ο κόσμος».
ΜΑ: Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ ο κόσμος, στα 56 χρόνια που είμαι σε αυτή τη δουλειά. Ο κόσμος είναι που μου δίνει χαρά και κουράγιο να συνεχίσω. Η αγάπη που εισπράττω από τους ανθρώπους με κάνει να είμαι χαρούμενη, χαμογελαστή, να αισιοδοξώ. Ίσως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ένα ακόμη ρεκόρ, όπως λες. Έχω να βγάλω νέο δίσκο σχεδόν 30 χρόνια κι όμως εξακολουθούν και ασχολούνται τα μμε μαζί μου. Για μένα αυτό είναι μία νίκη και συγχρόνως και ένα μεγάλο «Ευχαριστώ» για αυτό που συμβαίνει.
ΧΣ: Να κλείσουμε μελωδικά. Αν σας ζητούσα να μου πείτε ένα τραγούδι, που θεωρείτε πως δεν αναγνωρίστηκε όπως του άξιζε, ποιο θα διαλέγατε;
ΜΑ: Να σου αντιστρέψω την ερώτηση; Εσύ ποιο θα πρότεινες στον κόσμο;
ΧΣ: Το δικό μου αγαπημένο σας τραγούδι. Την «Προσευχή» του 1979, από τη «Μεγάλη στιγμή».
ΜΑ: (Τραγουδάμε μαζί το ρεφραίν).
«Σ ’αγαπώ έστω κι αν ζω στη σκιά σου, ούτε ώρα δε μπορώ μακριά σου».
Πολύ χαίρομαι για την επιλογή σου, γιατί αυτό μπορώ να πω στον κόσμο. Ότι σας αγαπώ και ούτε ώρα δε μπορώ μακριά σας.
Κάπου εδώ η ηχογράφηση τελείωσε. Όχι όμως η χαρά του να βρίσκομαι δίπλα στην Μπέσσυ Αργυράκη. Θυμόμαστε τραγούδια, τραγουδάμε μαζί σε βίντεο. Μια συνάντηση ξεχωριστή που δε θα ξεχάσω ποτέ. Αγαπημένη Μπέσσυ, υπέροχη κυρία Αργυράκη ευχαριστώ για όλα.
