Η Blue Monday του Ιανουαρίου μοιάζει λιγότερο με ημερομηνία και περισσότερο με μουσική διάθεση. Είναι εκείνη η αίσθηση του κενού που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει. Και αν υπήρξε μια δεκαετία που ήξερε πώς να ντύνει τη μελαγχολία με ρυθμό, αυτή ήταν τα ’80s.
Το “Blue Monday” των New Order (1983) δεν ήταν απλώς ένα hit. Ήταν μια τομή. Drum machines, συνθεσάιζερ και μια φωνή σχεδόν αποστασιοποιημένη, σαν να περιγράφει τα συναισθήματα από απόσταση ασφαλείας. Ένα τραγούδι που σε έκανε να χορεύεις, ενώ μέσα σου ένιωθες μόνος. Ακριβώς όπως και ο Ιανουάριος κινείται κανονικά, αλλά κάτι μέσα του βαραίνει.
Οι New Order, γεννημένοι μέσα από τη σκιά των Joy Division, κουβαλούσαν ήδη τη σκοτεινή κληρονομιά του post-punk. Όπως και οι The Cure, που στα ’80s τραγούδησαν για μοναξιά και εσωστρέφεια με μελωδίες που έμοιαζαν σχεδόν όμορφες για να είναι τόσο θλιμμένες. Τραγούδια όπως το “Pictures of You” ή το “A Forest” θα μπορούσαν εύκολα να παίζουν στο βάθος μιας Blue Monday.
Την ίδια στιγμή, οι Depeche Mode έδιναν φωνή στην εσωτερική πάλη, μιλώντας για επιθυμία, ενοχή και ανθρώπινη αδυναμία. Το “Enjoy the Silence” ή το “Stripped” έχουν εκείνη την ίδια χειμωνιάτικη καθαρότητα: λιτά, ψυχρά, αλλά βαθιά συναισθηματικά. Μουσική που δεν σε αγκαλιάζει αλλά σε κοιτάζει στα μάτια.
Ακόμα και πιο φωτεινά ονόματα των ’80s, όπως οι Eurythmics, έκρυβαν σκοτάδι πίσω από την pop αισθητική. Το “Sweet Dreams” δεν ήταν ποτέ πραγματικά αισιόδοξο. Ήταν μηχανικό, επαναλαμβανόμενο, σχεδόν υπαρξιακό. Όπως ακριβώς οι σκέψεις που επιστρέφουν επίμονα μια Blue Monday.
Αυτή ήταν η μαγεία των ’80s: μια δεκαετία γεμάτη νέον φώτα, έντονα looks και ασταμάτητο ρυθμό, αλλά και μια βαθιά ανάγκη να εκφραστεί η αποξένωση. Δεν προσποιούνταν ότι όλα είναι καλά. Απλώς χόρευαν μέσα στο μπλε.
Ίσως γι’ αυτό η Blue Monday του Ιανουαρίου μοιάζει τόσο οικεία. Γιατί, όπως τότε, έτσι και τώρα, η μουσική μας θυμίζει ότι δεν χρειάζεται να είμαστε χαρούμενοι για να υπάρχουμε. Η Blue Monday δεν είναι η πιο δύσκολη μέρα του χρόνου. Είναι απλώς μια μέρα που μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι. Και αυτό, από μόνο του, είναι αρκετό.
