Αν η Θεσσαλονίκη είχε ένα soundtrack, σίγουρα μέσα θα υπήρχε και ο ήχος από τα μεγάφωνα της ΔΕΘ. Από την εποχή που ήταν εμποροπανήγυρη στα βυζαντινά χρόνια και στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μέχρι σήμερα, η πόλη έζησε και μεγάλωσε μέσα σε εκθεσιακά vibes.
Η πρώτη επίσημη Διεθνής Έκθεση στήθηκε το 1926 στο Πεδίο του Άρεως – λίγα μόλις βήματα από το σημείο που βρίσκεται ακόμα και σήμερα. Ο Νικόλαος Γερμανός, ο «πατέρας» της ΔΕΘ, πάλεψε με χίλια εμπόδια για να στηθεί, αλλά όταν άνοιξαν οι πόρτες… έγινε χαμός: 600 εκθέτες, 150.000 επισκέπτες σε μια πόλη με μόλις 180.000 κατοίκους. Πανηγύρι κανονικό.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Έκθεση έγινε το απόλυτο πολιτικο-οικονομικό meeting point της χώρας. Από το ’50 μέχρι τα ’70s, τα περίπτερα γέμιζαν με την πιο προηγμένη τεχνολογία: από πυρηνική ενέργεια μέχρι διαστημικά επιτεύγματα. Η ΔΕΘ ήταν το πεδίο μάχης του Ψυχρού Πολέμου, με Αμερικανούς και Σοβιετικούς να φέρνουν στην πόλη την τελευταία λέξη της επιστήμης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Θεσσαλονίκη απέκτησε και το δικό της… Hollywood moment: ταινίες όπως το «Κάτι να καίει» και ο «Ανακατωσούρας» γύρισαν σκηνές ανάμεσα στα περίπτερα.
Και δεν σταματάμε εκεί: η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή, η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση στην Ελλάδα, ακόμα και το πρώτο φραπέ (true story) δοκιμάστηκαν μέσα στη ΔΕΘ. Από πολιτικούς αρχηγούς που μοίραζαν υποσχέσεις, μέχρι καλλιτέχνες που γέμιζαν τα stages, κάθε Σεπτέμβρη η πόλη ζούσε τον δικό της μικρό πυρετό.
Σήμερα, μαζί με τις κλαδικές εκθέσεις που αναπτύχθηκαν από τα ’70s και μετά, η ΔΕΘ παραμένει η φθινοπωρινή σταθερά της Θεσσαλονίκης. Ένα μέρος που μιξάρει πολιτική, business, συναυλίες και street food σε ένα μεγάλο, πολύχρωμο παζλ.
Από το λεύκωμα «75 χρόνια επί 15 μέρες» του Κυριάκου Ποζρικίδη – βρες το εδώ
