Το Seinfeld υποτίθεται πως ήταν «μια σειρά για το τίποτα». Κι όμως, για εννέα σεζόν κατάφερε να μετατρέψει τα πιο ασήμαντα πράγματα της καθημερινότητας σε ολόκληρα τηλεοπτικά γεγονότα. Ένα παρκάρισμα, μια θέση στον κινηματογράφο, μια σαλάτα — ή ένα μπολ σούπα.
Και λίγα φαγητά στην ιστορία της τηλεόρασης απέκτησαν τη φήμη που απέκτησε η σούπα του περίφημου Soup Nazi.
Το επεισόδιο προβλήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1995 και παρουσίαζε έναν ιδιοκτήτη καταστήματος με εξαιρετικές σούπες αλλά σχεδόν στρατιωτικούς κανόνες εξυπηρέτησης. Έπρεπε να ξέρεις τι θέλεις, να παραγγείλεις γρήγορα, να πληρώσεις και να φύγεις. Οποιαδήποτε παρέκκλιση μπορούσε να οδηγήσει στην ατάκα που έγινε pop culture ιστορία: «No soup for you!».
Το καλύτερο; Ο χαρακτήρας δεν ήταν εντελώς φανταστικός.
Η έμπνευση ήταν ο Al Yeganeh, ιδιοκτήτης του Soup Kitchen International στη Νέα Υόρκη, ο οποίος ήταν γνωστός τόσο για τις σούπες του όσο και για τον αυστηρό τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το κατάστημα. Ο ίδιος κάθε άλλο παρά ενθουσιάστηκε με τη διασημότητα που του χάρισε το Seinfeld και χρόνια αργότερα δήλωνε ότι όλο αυτό είχε γίνει περισσότερο πονοκέφαλος παρά διαφήμιση.
Ο Soup Nazi, όμως, ήταν μόνο η αρχή. Γιατί στο Seinfeld το φαγητό ήταν παντού.
Υπήρχε το περίφημο marble rye, το ψωμί που ο Jerry φτάνει μέχρι να αρπάξει από μια ηλικιωμένη γυναίκα προκειμένου να σώσει τον George από μια οικογενειακή καταστροφή. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε μάλιστα βασιστεί εν μέρει σε πραγματικό περιστατικό που είχε ακούσει η σεναριογράφος Carol Leifer.
Υπήρχε το black and white cookie, το μπισκότο που ο Jerry κοιτάζει σαν σύμβολο αρμονικής συνύπαρξης των δύο πλευρών — μέχρι που το στομάχι του έχει διαφορετική άποψη.
Υπήρχε το Junior Mint, που πέφτει κατά λάθος μέσα σε έναν ασθενή την ώρα της επέμβασης. Το αστείο είναι ότι για τα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκε μεγαλύτερη καραμέλα, επειδή ένα πραγματικό Junior Mint ήταν πολύ μικρό για να φαίνεται καλά στην κάμερα.
Και φυσικά ήταν τα muffin tops. Η Elaine πιστεύει ότι όλοι θέλουν μόνο το πάνω μέρος του muffin και γεννιέται μια ολόκληρη επιχειρηματική ιδέα. Η ιστορία προέκυψε από μια πραγματική γνωστή του σεναριογράφου Spike Feresten, η οποία έτρωγε μόνο τις κορυφές των muffins.
Ακόμη κι ένα απλό calzone κατάφερε να γίνει εργαλείο καριέρας για τον George, όταν ανακαλύπτει ότι το αφεντικό του, George Steinbrenner, λατρεύει το συγκεκριμένο γεύμα και αρχίζει να του το πηγαίνει καθημερινά.
Ίσως γι’ αυτό το Seinfeld παραμένει τόσο αναγνωρίσιμο δεκαετίες αργότερα. Δεν χρειαζόταν μεγάλες ιστορίες.
Του αρκούσαν μια σούπα, ένα μπισκότο ή ένα καρβέλι ψωμί για να δημιουργήσει κάτι που θυμόμαστε ακόμη.
