Το The Devil Wears Prada 2 κατάφερε κάτι αρκετά σπάνιο για sequel τόσο μεγάλου franchise: να διχάσει ολοκληρωτικά κοινό και κριτικούς. Άλλοι το χαρακτηρίζουν απογοητευτικό cash grab που δεν είχε λόγο ύπαρξης και άλλοι υποστηρίζουν πως είναι τελικά πιο ώριμο, πιο μελαγχολικό και ίσως πιο ουσιαστικό από την πρώτη ταινία.
Από τη μία πλευρά, πολλοί fans νιώθουν πως η μαγεία του αρχικού The Devil Wears Prada χάθηκε. Η Meryl Streep επιστρέφει ως Miranda Priestly, αλλά αυτή τη φορά η εμβληματική αρχισυντάκτρια του Runway μοιάζει πολύ πιο «ήπια» και λιγότερο τρομακτική. Η παλιά Miranda ήταν σχεδόν μύθος μέσα στη βιομηχανία της μόδας. Στο sequel, αρκετοί θεωρούν ότι χάνει τη δυναμική της και παρουσιάζεται περισσότερο σαν κουρασμένο corporate αφεντικό παρά σαν fashion icon που ελέγχει τα πάντα με ένα βλέμμα.
Αντίστοιχα, η Anne Hathaway ως Andy Sachs δείχνει σε αρκετές σκηνές σαν να μην πέρασε ούτε μέρα από το 2006. Παρότι το σενάριο λέει πως έγινε σοβαρή δημοσιογράφος και γύρισε τον κόσμο, όταν επιστρέφει στο Runway συμπεριφέρεται ξανά σαν νεαρή assistant που ψάχνει την αποδοχή της Miranda. Για κάποιους θεατές αυτό μοιάζει νοσταλγικό. Για άλλους, απλώς κακογραμμένο.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Πολλοί κριτικοί θεωρούν πως το sequel λειτουργεί ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να αντιγράψει το πρώτο φιλμ. Αντί για glam κωμωδία γεμάτη one-liners, το νέο The Devil Wears Prada 2 κοιτάζει τη βιομηχανία της μόδας και των περιοδικών με μελαγχολία. Το Runway βρίσκεται σε κρίση, τα περιοδικά πεθαίνουν, οι αναγνώστες κάνουν ατελείωτο scrolling χωρίς να προσέχουν πραγματικά εικόνες και editorials, ενώ influencers και TikTok stars έχουν πλέον μεγαλύτερη δύναμη από τους παραδοσιακούς fashion editors.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Miranda μοιάζει περισσότερο με «δεινόσαυρο» μιας άλλης εποχής που αρνείται να εξαφανιστεί. Και ίσως εκεί βρίσκεται το στοιχείο που έκανε αρκετούς να αγαπήσουν την ταινία. Όχι για το fashion fantasy, αλλά γιατί βλέπουν μια ιστορία για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.
Η πιο πολυσυζητημένη στιγμή της ταινίας έρχεται όταν η Miranda λέει απλά: «I just love working». Μια ατάκα που για πολλούς συμπυκνώνει όλο το νόημα του franchise. Όχι τη μόδα, ούτε τη λάμψη. Αλλά ανθρώπους που καθορίζονται από τη δουλειά, τη φιλοδοξία και την ανάγκη να δημιουργούν κάτι που κάποτε είχε πραγματική επιρροή.
