Υπάρχει μια κατηγορία φωτογραφιών που δεν δείχνουν απλώς εικόνες, αλλά ψιθυρίζουν ιστορίες. Τέτοιες είναι και οι σπάνιες, ανεπιτήδευτες λήψεις του Luciano Pavarotti από τον φωτογράφο Gerald Bruneau. Όχι στις λυρικές σκηνές ή μέσα σε χειροκροτήματα, αλλά εκεί όπου η φωνή σιωπά κι ο άνθρωπος αναπνέει: στην Pesaro, την ιταλική πόλη όπου ο τενόρος είχε το εξοχικό του. Στην παραθαλάσσια πόλη της Ιταλίας γεμάτη τέχνη, μουσικές και μυρωδιές από φρεσκοψημένο ψάρι. Ηρεμία, γοητεία, και το είδος της καθημερινότητας που έχουν οι άνθρωποι που δεν χρειάζονται πια να αποδείξουν τίποτα.
Ο Bruneau, φίλος και προσωπικός φωτογράφος του Pavarotti, αποτυπώνει έναν τενόρο διαφορετικό. Χαλαρό, με ανοιχτό πουκάμισο και βλέμμα στραμμένο προς τη θάλασσα. Ίσως να σιγοτραγουδάει κάτι, ίσως και όχι. Σίγουρα όμως απολαμβάνει τη στιγμή — όπως ακριβώς απολαμβάνει κανείς ένα πιάτο vongole δίπλα στο κύμα, ή έναν περίπατο στα στενά μιας πόλης που μυρίζει αλάτι, τέχνη και ντομάτα στον ήλιο.
Η Pesaro, γενέτειρα του Rossini, είναι το ιδανικό φόντο για τον μεγάλο Ιταλό. Γοητευτική αλλά όχι κραυγαλέα, πολιτισμένη αλλά όχι ψυχρή, γεμάτη μουσική, θέατρο και εκείνες τις μικρές αυλές που χωράνε ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και τη ζωή όλη. Εκεί, ο Pavarotti δεν ήταν ο «θεϊκός τενόρος», αλλά απλώς ο Λουτσιάνο. Ένας άντρας που αγαπούσε τα φρέσκα θαλασσινά, τις βόλτες στην παραλία και τις παρέες με φίλους. Ο Bruneau τον ακολούθησε όχι ως παπαράτσι, αλλά ως συνοδοιπόρος. Και αυτές οι φωτογραφίες μάς δείχνουν τι σημαίνει να είσαι μεγάλος, χωρίς να θες να το δείχνεις.
Το καλοκαίρι, λοιπόν, όπως πρέπει να είναι: απλό, αυθεντικό, γεμάτο θάλασσα και ανθρώπους που ξέρουν να τραγουδούν – ή να σωπαίνουν – όταν πρέπει.
