Ο Δημήτρης Αντωνίου ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει μια στιγμή να αλλάζει για πάντα μια ζωή. Στα 16 του, ένα τροχαίο έξω από το σχολείο του στην Καλαμαριά τον άφησε με μόνιμη τετραπληγία. Από τότε μιλά σε μαθητές, γράφει, παρεμβαίνει δημόσια και επιμένει σε κάτι απλό αλλά κρίσιμο: τα παιδιά πρέπει να ξέρουν τους κινδύνους πριν τους συναντήσουν. Με αφορμή τον σοβαρό τραυματισμό νεαρού στην Περαία, επαναφέρει ένα θέμα που κάθε καλοκαίρι περνά σχεδόν απαρατήρητο: τις βουτιές σε ρηχά ή άγνωστα νερά που μπορεί να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες κακώσεις στη σπονδυλική στήλη.
“Ποιος ξέρει να μου πει πόσοι άνθρωποι έχουν σπάσει τη σπονδυλική τους στήλη από βουτιά σε θάλασσα σε ελληνική παραλία;;; ΚΑΝΕΙΣ δεν γνωρίζει ! Δεν γνωρίζουμε γιατί έτσι ξέρουμε να κάνουμε. Να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί και να κάνουμε πως δεν υπάρχει. Τι μας νοιάζει τώρα που ακόμη ένας πιτσιρικάς τραυματίστηκε σοβαρά από βουτιά στην Περαία Θεσσαλονίκης. Ας πρόσεχε. Γιατί όταν προσθέτεις +1 σε ένα νούμερο που ‘’δεν υπάρχει’’, τι παίρνεις; Ένα νέο νούμερο που δεν υπάρχει. Άρα αφού δεν υπάρχει, τι να σκάμε.. Εκτός από κάτι χιλιάδες γονείς, συμμαθητές, φίλους, που πονάνε, κλαίνε και αναρωτιούνται.
Γιατί; Εγώ όταν πάω στα σχολεία για να μιλήσω στα παιδιά για τα τροχαία ατυχήματα, ένα θέμα που λίγο πολύ όλοι το ακούνε και το συζητάνε πια, ξέρετε τι τους λέω ξεκινώντας την ομιλία μου; Οι πρώτοι 8 άνθρωποι που γνώρισα στο νοσοκομείο με κάκωση νωτιαίου μυελού (σπασμένη σπονδυλική στήλη και διακοπή σύνδεσης εγκεφάλου με μεγάλο μέρος του σώματος) ήταν : οι 2 από τους 8 από τροχαίο ατύχημα, ο 1 στους 8 από πέσιμο σε σκάλες και οι υπόλοιποι 5 στους 8 μαντέψτε από τι το έπαθαν. Και δυσκολεύονται πολύ να το μαντέψουν, τις περισσότερες φορές δεν το βρίσκουν ποτέ. Ξέρετε γιατί;; Γιατί ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΥΣΕΙ/ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ποτέ !
Βουτιά σε θάλασσα… σε ρηχά νερά ή σε βραχώδη βυθό. Πόσοι δήμοι έχουν ενημερώσει συστηματικά τους μαθητές για αυτό το φαινόμενο;; πόσες παραλίες έχουν ενημερωτικές σημάνσεις; Πόσοι νέοι κυρίως άνθρωποι λέτε να έχουν τραυματιστεί σοβαρά στις ελληνικές παραλίες με αυτό τον τρόπο; 10; 20; 100; 2000; Κανείς δεν ξέρει… Όσο δεν υπάρχει πολιτεία, πρέπει εμείς να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε. Μιλήστε στα παιδιά σας, πείτε τους να μιλήσουν στους φίλους του και φυσικά τον νου σας εκεί έξω. Αν δείτε πιτσιρίκο με κέφια για κωλοτούμπες και βουτιές, βρείτε και δείξτε του στο γκουγκλ τι σημαίνει σπασμένη σπονδυλική στήλη. Γιατί δεν ξέρουν. Ούτε εγώ ήξερα. Γιατί όταν ο γιατρός μου είπε ότι έχω σπάσει 3 σπονδύλους στο λαιμό, του είπα «κομπλε γιατρέ, μη στεναχωριέσαι.
Έχω ξανασπάσει χέρι. Θα κάτσω 2 μήνες στο κρεβάτι να κολλήσει και μετά επιστρέφω». Ήμουν 16 χρονών και δεν ήξερα. Μη φοβάστε να μιλήσετε στα παιδιά. Εξηγήστε τους να ξέρουν. Καλή δύναμη στο παιδί από την περαία θεσσαλονίκης.. ΥΓ : Δεν λέω να μην κάνουμε βουτιές. Εγώ λάτρευα τις βουτιές. Αυτό που λέω είναι να τις κάνουμε με τρόπο που θα μας επιτρέπει να κάνουμε βουτιές και αύριο και του χρόνου και για μια ζωή. Βρείτε μέρη για βουτιές χωρίς κινδύνους και μπελάδες. Απλό.”
