Είχα γράψει πριν μερικά χρόνια μια ιστορία για κάποιον Ισίδωρο.
Στο σπίτι στο οποίο μείναμε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας στον εξωτικό Βελβεντό υπήρχε ένας γάτος με το όνομα Ισίδωρος.
Οπότε είναι τώρα ή ποτέ το να βγει ο Ισίδωρος από τον φάκελο του υπολογιστή και να περπατήσει πάνω στο πληκτρολόγιο. Ντόμινο είναι όλα.
ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΜΠΕΛΝΟΣ
Ήταν το σημαντικότερο μυαλό της γενιάς του. O κορυφαίος των εφευρετών. Πέρασε όλη του την ζωή ανάμεσα σε βιβλία και εργαστήρια. Η οικογένεια του τον είχε γνωρίσει ελάχιστα. Oι στιγμές του εκτός εργαστηρίου χωρούσαν σε μια καρτέλα view master.
Ήταν το σημαντικότερο μυαλό της γενιάς του και ήταν επισήμως νεκρός.
Η γυναίκα του στον επικήδειο του είπε:
Θα μπορούσε να έχει εφεύρει σχεδόν τα πάντα, ακόμα και τον εαυτό του. Με θλίβει που δεν προσπάθησε ποτέ να τον ανακαλύψει, είμαι σίγουρη ότι πρέπει να ήταν υπέροχος άνθρωπος.
Επάνω στο μνήμα του ήταν τοποθετημένο ένα από αυτά τα μαρμάρινα κατά παραγγελία διακοσμητικά μνημεία.
Ήταν ένα μαρμάρινο βιβλίο και είχε σκαλισμένα τα εξής:
Ρε μπάσταρδε, τόσες σελίδες γύρισες,
Την δική σου, δεν κατάφερες ακόμα..
Ήταν άγνωστο ποιος είχε κάνει την παραγγελία.
Κάτω, στην δεξιά πλευρά του βιβλίου, με μικροσκοπικά γράμματα, ήταν χαραγμένα τα αρχικά Ι.Μ.
Πάνω, στην δεξιά πλευρά, η σελίδα ήταν λαξεμένη σαν να γυρίζει…
(οι φωτογραφίες είναι από την ταινία Οι Εντιμότατοι Φίλοι Μου του Μάριο Μονιτσέλ
