Η μετάβαση από τα DVD και τα Blu-ray στις πλατφόρμες streaming άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε ταινίες και σειρές. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχει ανοίξει μια έντονη συζήτηση στη βιομηχανία του θεάματος γύρω από το αν η αποκλειστικά ψηφιακή ύπαρξη ενός έργου αποτελεί τελικά κίνδυνο για τη μακροχρόνια διατήρησή του. Αφορμή στάθηκαν πρόσφατες δηλώσεις της δημιουργού της επιτυχημένης σειράς Hacks, Λουσία Ανιέλο, η οποία εξέφρασε την ανησυχία της για το μέλλον των παραγωγών που φιλοξενούνται μόνο σε streaming πλατφόρμες.
Η ανησυχία δεν είναι αβάσιμη. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η αγορά των φυσικών μέσων έχει συρρικνωθεί δραματικά. Τα DVD, που κάποτε αποτελούσαν βασική πηγή εσόδων για τα στούντιο, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την καθημερινότητα του κοινού, ενώ μεγάλες εταιρείες και αλυσίδες λιανικής εγκαταλείπουν σταδιακά τη διάθεσή τους. Παράλληλα, οι περισσότερες μεγάλες πλατφόρμες επενδύουν αποκλειστικά στις ψηφιακές υπηρεσίες τους.
Το πρόβλημα, σύμφωνα με πολλούς δημιουργούς και αρχειονόμους, είναι ότι η πρόσβαση σε μια ταινία ή σειρά μέσω streaming δεν ισοδυναμεί με πραγματική κατοχή. Ακόμη και όταν κάποιος «αγοράζει» έναν τίτλο ψηφιακά, στην πραγματικότητα αποκτά μια περιορισμένη άδεια προβολής, η οποία μπορεί να πάψει να ισχύει αν λήξουν τα δικαιώματα ή αν η πλατφόρμα αποφασίσει να αποσύρει το περιεχόμενο.
Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει αρκετά παραδείγματα σειρών και ταινιών που εξαφανίστηκαν από καταλόγους πλατφορμών για οικονομικούς λόγους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μεταφέρθηκαν αλλού, σε άλλες όμως παρέμειναν πρακτικά μη διαθέσιμες για το κοινό. Για έργα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ σε φυσική μορφή, αυτό δημιουργεί έναν πραγματικό κίνδυνο: αν χαθούν τα ψηφιακά αρχεία ή αν μια εταιρεία αποφασίσει να τα αποσύρει οριστικά, ενδέχεται να μην υπάρχει κανένας τρόπος ανάκτησής τους στο μέλλον.
Η ιστορία του κινηματογράφου έχει δείξει πολλές φορές ότι έργα που αρχικά αγνοήθηκαν ή υποτιμήθηκαν απέκτησαν τεράστια σημασία δεκαετίες αργότερα. Παλαιότερες ταινίες που θεωρούνταν χαμένες ανακαλύφθηκαν χάρη σε φυσικά αντίγραφα και επανήλθαν στο προσκήνιο. Γι’ αυτό και όλο και περισσότεροι άνθρωποι του χώρου υποστηρίζουν ότι η διατήρηση φυσικών αντιγράφων δεν αφορά τη νοσταλγία, αλλά την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν οι τεχνολογικοί κολοσσοί μπορούν να λειτουργήσουν και ως φύλακες της κινηματογραφικής μνήμης ή αν αυτός ο ρόλος πρέπει να παραμείνει στα χέρια αρχείων, μουσείων και ανεξάρτητων οργανισμών.
