γράφει ο Τάσος Γέροντας
Εύη Καρκίτη «Ο Ιερώνυμος στην έρημο». Εκδόσεις Κριτική 2025.
184 σελίδες σε πολύ καλής ποιότητας υποκίτρινο χαρτί, με άψογη επιμέλεια, με εξαιρετική σελιδοποίηση εκτύπωση και βιβλιοδεσία και με έναν υπέροχο Έγκον Σίλε στο εξώφυλλο.
Παρακολουθούμε δύο αδελφές. Αφηγήτρια είναι η μεγαλύτερη. Καταλαβαίνουμε την αγάπη που τις ενώνει, η οποία έδεσε με τα κοινά βιώματα της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Ενήλικες τώρα πια, προσπαθούν να αναγνωρίσουν το τραυματικό παρελθόν, να εντοπίσουν τις πληγές μέσα τους και να τις διαχειριστούν, η καθεμιά με τον δικό της τρόπο.
Ένας βίαιος πατέρας με άγνωστο παρελθόν, που συστηματικά έκρυβε η μητέρα τους. Τι βιώματα, ποιές εμπειρίες κουβαλούσε αυτός ο άνθρωπος για να φέρεται έτσι στα παιδιά του; Και η μάνα τους; Ποτέ κανείς από τους δύο γονείς δεν έδειξε αγάπη, έστω ενδιαφέρον για τα παιδιά. Κι αυτό τις σημάδεψε, τις διαμόρφωσε. Και τις οδήγησε να επιλέξουν εντελώς διαφορετικούς τρόπους ζωής, ψάχνοντας να γεμίσουν τα κενά της παιδικής ηλικίας.
Θα προσπαθήσουν να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τον πατέρα τους, έστω και πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του. Θα ψάξουν να βρουν και θα χρυσοπληρώσουν το αγαπημένο του περιοδικό. Θα διαβάσουν τις περιπέτειες του Επιθεωρητή Νοξ και του βοηθού του, του Έλτον. Θα προσπαθήσουν να φανταστούν με ποιον ταυτιζόταν ο πατέρας τους. Θα ψάξουν στον τόπο καταγωγής του γνωστούς του, θα ρωτήσουν, θα ακούσουν. Όμως το κενό μέσα τους δεν θα το γεμίσουν. Τα κενά της παιδικής ηλικίας δεν γεμίζουν με καθυστέρηση.
Πρωταγωνιστεί φυσικά η μεγάλη αδελφή, η αφηγήτρια. Τρομάζει! Θα αντιμετωπίσουμε μια δυστυχισμένη ψυχή, θα την παρακολουθούμε να βγάζει άηχες κραυγές απόγνωσης, να ζητιανεύει προσοχή, να εκλιπαρεί για αγάπη. Έρμαια της ανεξέλεγκτης μνήμης της οι αναγνώστες, θα την παρακολουθούμε στην ανάκληση ετερόκλιτων και ανακατεμένων χρονικά συμβάντων.
Παρεμβάλλονται με διαφορετική γραμματοσειρά οι σκέψεις του τελευταίου συγγραφέα των περιπετειών του Νοξ, αυτού που εξέτρεψε τελείως την εξέλιξή του. Σε πολλά σημεία αυτές οι περιγραφές μοιάζουν να είναι βιώματα των κοριτσιών ή του πατέρα τους.
Το βιβλίο ξεχειλίζει από θλίψη, από πόνο, για την αγάπη που ήθελαν αλλά ποτέ δεν γεύτηκαν. Είναι κι αυτή η πίκρα της παραδοχής πως οι δρόμοι που διάλεξαν, τελικά δεν γέμισαν τα κενά. Είναι η ανατομία μιας (μάλλον τυπικής, σήμερα) οικογένειας και των αθεράπευτων τραυμάτων που αφήνει σε όλα τα μέλη της.
Εξαιρετικό! Σκληρό, ωμό, αληθινό. Απλώνει μπροστά μας το βάθος της σκέψη, τον πλούτο των γνώσεων, τη γοητεία της γραφής της Καρκίτη. Ομολογώ πως έψαξα τα έργα που μνημονεύει και θαύμασα τη διεισδυτική ματιά της στην ανάγνωσή τους.
«…ξεκίνησε να κοιτάζεται με την άβυσσο»
«Για δεκαπέντε περίπου χρόνια δεν έμεινα μόνη μου σχεδόν ούτε για ένα λεπτό, και ήταν εκείνα τα ίδια χρόνια που η μοναξιά μου έμοιαζε με απέραντη έρημο.»
