γράφει ο Δημήτρης Πλιάκας
Σκάλωμα, Δημήτρης Στατήρης Γκοβόστης, σελ. 92
Η νουβέλα, ένα λογοτεχνικό είδος κοντά στο διήγημα, έχει μια αρκετά καλή ανάπτυξη στον τόπο μας. Από τους παλιότερους του είδους μέχρι ορισμένες καλές περιπτώσεις της σημερινής εποχής (πχ. ο Μακριδάκης αλλά και ο Παπαμάρκος κυρίως λόγω της γλώσσας στα κείμενά του), η νουβέλα αποτελεί πεδίο φιλόδοξων συγγραφέων. Τέτοια περίπτωση αποτελεί ο Δημήτρης Στατήρης με το “Σκάλωμα.
Ένας υπάλληλος κερδίζει εκατομμύρια σε ένα τυχερό παιχνίδι. Η εξαργύρωση του δελτίου σημαίνει το τέλος των ματαιώσεων στην ζωή του. Θα διεκδικήσει ότι στερήθηκε. Θέμα ενδιαφέρον, ως σύλληψη.
Ο συγγραφέας, παρουσιάζει αρκετά καλά τον κεντρικό χαρακτήρα. Μέσα από την περιγραφή της καθημερινότητας του και των συναισθηματικών συγκρούσεων που δημιουργεί η νέα συνθήκη (το κερδισμένο δελτίο στην τσέπη του), φανερώνεται ένα πιστευτό πρόσωπο, ένας καθημερινός τύπος, που επιτέλους του χαμόγελα η τύχη. Το ίδιο συμβαίνει με την περιγραφή των άλλων χαρακτήρων της ιστορίας. Περισσότερο με την μητέρα του πρωταγωνιστή και με τον συνάδελφό του στην καφετέρια (σε μια ενδιαφέρουσα σύγκρουση). Λιγότερο γίνεται με την γοητευτική μπαλαρίνα, αντικείμενο διεκδίκησης των δύο αντρών.
Επίσης, έχει δουλευτεί ικανά η πλοκή, ώστε να μην “κοιλιάζει” κάπου. Υπάρχουν ωραίες περιγραφές της πόλης στα κεφάλαια του βιβλίου, με έντονο το στοιχείο της θάλασσας, σύμβολο διαφυγής ή παγίδευσης και καταβύθισης (για τον ήρωα).
Ενώ όμως η σύλληψη του θέματος, η περιγραφή της ιστορίας μαζί με τους χαρακτήρες είναι επαρκής και καλά δουλεμένη, δεν δίνεται ξεκάθαρα η κεντρική ιδέα του “σκαλώματος”.
Δηλαδή, δεν γίνεται αντιληπτό, αν και πόσο μεταβάλλεται ο υπαρξιακός κόσμος του ήρωα, κατά πόσο το τυχερό δελτίο τον αλλάζει σε ψυχολογικό επίπεδο. Το “σκάλωμα” του πρωταγωνιστή λειτουργεί ως εύρημα για δράση (εξαργύρωση ή όχι) και όχι ως στοχασμός σε ένα μεγάλο δίλημμα (αν θα άλλαζαν αληθινά τον ήρωα, τα χρήματα του δελτίου).
Το “Σκάλωμα” είναι μια ωραία ιστορία δράσης, με στοιχεία νουάρ, από έναν ικανό συγγραφέα.
